Αγιος

Δεν ξέρω πώς δουλεύει το πράγμα στο Ισλάμ, αλλά στα μέρη μας λέμε ότι «κι ο άγιος φοβέρα θέλει».

Κατ’ αρχήν η κωλοτούμπα του Ερντογάν εξελίσσεται και μακάρι να την πάει μέχρι τέλους.

Πρώτον, μάζεψε τα βαπόρια του και τα κανόνια του.

Δεύτερον, επιστρέφει στο τραπέζι των διερευνητικών, από το οποίο εκείνος είχε αποχωρήσει το 2016.

Τρίτον, οι διερευνητικές θα συνεχιστούν από εκεί που είχαν σταματήσει και συνεπώς θα αφορούν τις θαλάσσιες ζώνες όπως θέλει η ελληνική πλευρά.

Με άλλα λόγια ο Ερντογάν γύρισε εκεί από όπου ξεκίνησε και χωρίς να πάρει τίποτα. Δεν το λες μεγάλη μαγκιά!

Και γύρισε πίσω όχι επειδή του ψιθύρισε γλυκόλογα η Μέρκελ,αλλά επειδή ο Μακρόν έβγαλε τα αεροπλανοφόρα, ο Σίσι προειδοποίησε ότι θα μπουκάρει στη Λιβύη κι ο Μητσοτάκης ακολούθησε μια πολιτική δυναμικής αποτροπής.

Επί της ουσίας, ο Ερντογάν απεμπόλησε το μομέντουμ υπεροχής που τα τελευταία χρόνια είχε οικοδομήσει στην περιοχή.

Στον χρόνο που κέρδισε η Ελλάδα με τις διερευνητικές, θα μπορέσει να προχωρήσει τους εξοπλισμούς, να αναδιοργανώσει τις Ενοπλες Δυνάμεις και να μπει σε έναν ενάρετο οικονομικό κύκλο.

Ετσι, μπορούμε ρεαλιστικά να ελπίζουμε ότι σε δύο ή τρία χρόνια η Τουρκία θα είναι μάλλον σε χειρότερη θέση από σήμερα. Η Ελλάδα σε καλύτερη. Η Μέρκελ θα έχει φύγει κι ενδεχομένως δεν θα έχει επανεκλεγεί ο Τραμπ.

Ο Ερντογάν λοιπόν απεμπόλησε το μομέντουμ και κανείς δεν ξέρει αν θα το αποκτήσει ξανά.

Λάθος του. Αλλά όπως μας έχει μάθει ο Βοναπάρτης «ποτέ μη διακόπτεις τον εχθρό σου όταν κάνει λάθη».

Η εξέλιξη όμως έχει διδάγματα και για την ελληνική πλευρά.

Είναι καταρχήν προφανές πως η κυβέρνηση αιφνιδιάστηκε και με τον Εβρο και με το τουρκολιβυκό σύμφωνο. Μετά χρειάστηκε μεγάλη κατανάλωση μιας (μάλλον ανυποψίαστης έως τότε…) ενεργητικότητας για να ισορροπήσει το πράγμα.

Στο τέλος τής βγήκε, αλλά προσωπικά θα συνιστούσα να μην το δοκιμάσει ξανά.

Διότι αν το δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι «κι ο άγιος φοβέρα θέλει», η έμφαση δεν είναι στον άγιο. Είναι στη φοβέρα.

Και γι΄ αυτό χρειάζονται μερικά απλά πράγματα. Να μη θεωρείς ποτέ τον αντίπαλο δεδομένο και προβλέψιμο. Να διαθέτεις στρατηγική διαύγεια και τακτική ευκινησία. Να μην τρέφεις τις ανόητες ψευδαισθήσεις του κατευνασμού και της ενδοτικότητας.

Κυρίως να μην πέσεις στην παγίδα ότι η Τουρκία είναι ή μπορεί να γίνει κάτι άλλο από εκείνο που είναι.

Δεν είναι. Κι ούτε θα γίνει. Δυστυχώς.