Μαύρη γάτα, άσπρη γάτα{CR}

Διαβάζω στα κοινωνικά δίκτυα τις επιθέσεις εναντίον του υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας Νίκου Χαρδαλιά, επειδή όπως φάνηκε στο βίντεο από τη χθεσινή διάσωση αποκλεισμένων στην περιοχή της Καρδίτσας, κάποια στιγμή έσκυψε και φίλησε το χέρι ενός παπά. Η ανθρωποφαγία μέσω των κοινωνικών δικτύων βρήκε ευκαιρία να συγκρίνει τον Χαρδαλιά με τον συνάδελφό του στην κυβέρνηση, Γιώργο Κουμουτσάκο, που μετέλαβε σε συνθήκη πανδημίας, τον οποίο λίγες μέρες πριν ο ίδιος είχε επικρίνει. Η επίθεση είναι, προφανώς, άδικη. Και θα ήταν άδικη ακόμα κι αν ο Χαρδαλιάς είχε όντως φιλήσει το χέρι του παπά – ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έσκυψε από σεβασμό στο θρησκευτικό σχήμα του.

Εχω την αίσθηση ότι η επίθεση εναντίον του έχει κίνητρο έναν μειοψηφικό, αλλά ισχυρό στα κοινωνικά δίκτυα, αντικληρικαλισμό. Πολλοί ενοχλήθηκαν όχι επειδή ο Χαρδαλιάς παραβίασε κάποιο άτυπο πρωτόκολλο στη μάχη κατά του κορωνοϊού (στη θέση του είναι εκτεθειμένος καθημερινά σε διάφορους κινδύνους) αλλά επειδή είναι πιστός χριστιανός, και το δείχνει. Ομως ο Χαρδαλιάς δεν βρίσκεται στη θέση αυτή, όπου τρέχει σαν τον Βέγγο να προλάβει να λύσει προβλήματα, λόγω της πίστης του οπουδήποτε, αλλά λόγω της αφοσίωσής του, της προσήλωσής του – και, προφανώς, λόγω της αποτελεσματικότητάς του.

Ο Χαρδαλιάς δεν προσελήφθη στην κυβέρνηση με όρο να μη δείχνει την πίστη του. Προσελήφθη για να αντιμετωπίζει έκτακτες καταστάσεις. Μαύρη γάτα, άσπρη γάτα, δεν έχει σημασία – αρκεί να πιάνει ποντίκια.