Η μεγάλη απειλή {LF}της αδράνειας

Οι άνθρωποι στη δημόσια ζωή εμπίπτουν συνήθως σε μια από δύο ευρείες κατηγορίες – εκείνους που κινούνται με γνώμονα τις αρχές και εκείνους που κινούνται με γνώμονα την εξουσία. Η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπουργκ, η δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που απεβίωσε το βράδυ της Παρασκευής σε ηλικία 87 χρόνων, ήταν υπόδειγμα της πρώτης κατηγορίας. Για την Γκίνσμπουργκ, οι αρχές ήταν το παν – όχι μόνο τα ίσα δικαιώματα, αλλά και η ακεραιότητα της δημοκρατίας. Πάντα σκεπτόταν τις συνέπειες των πράξεών της για το σύστημα στο σύνολό του και συμβούλευε τους νέους «να δίνετε μάχη για τα πράγματα που είναι σημαντικά για εσάς, αλλά με τρόπο που θα κάνει και άλλους να ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί σας».

Ο Μιτς Μακόνελ, ο ηγέτης της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στη Γερουσία, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεύτερης κατηγορίας. Δεν θα μπορούσε να νοιάζεται λιγότερο για τις αρχές. Κίνητρό του είναι αποκλειστικά η επιδίωξη της εξουσίας. Τον Φεβρουάριο του 2006, σχεδόν έναν χρόνο πριν από το τέλος της δεύτερης θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, ο Μακόνελ αρνήθηκε να επιτρέψει στη Γερουσία να ψηφίσει για τον υποψήφιο του τότε αμερικανού προέδρου για το Ανώτατο Δικαστήριο, τον Μέρικ Γκάρλαντ, με το επιχείρημα πως η θέση δεν έπρεπε να πληρωθεί «μέχρις ότου έχουμε έναν νέο πρόεδρο». Αυτή η «αρχή» του Μακόνελ εξαφανίστηκε το βράδυ της Παρασκευής, με το που ανακοινώθηκε ο θάνατος της Γκίνσμπεργκ.

Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι θα επικρατήσει στη δημόσια ζωή: η πολιτική της ισχύος του Μακόνελ ή η αφοσίωση της Γκίνσμπεργκ στις αρχές; Η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ μνημόνευε συχνά τη διάσημη ρήση του δικαστή Λούις Μπραντές, πως «η μεγαλύτερη απειλή για την ελευθερία είναι ένας αδρανής λαός».

Ο Ρόμπερτ Ράικ, πρώην υπουργός Εργασίας των ΗΠΑ, είναι καθηγητής Δημόσιας Πολιτικής στο University of California στο Μπέρκλεϊ, καθώς και συγγραφέας