Χωρίς «λευκές περιοχές»

Την ώρα που η χώρα και η κυβέρνηση κινούνται στους ρυθμούς των ελληνοτουρκικών και του κορωνοϊού, υπάρχει κι ένα 4% του πληθυσμού που ζει έναν ιδιότυπο αποκλεισμό, ο οποίος φαίνεται απίστευτος το 2020. Πρόκειται για αρκετές χιλιάδες πολιτών που κατοικούν στις λεγόμενες «λευκές περιοχές», εκείνες που έξι δεκαετίες μετά την πρώτη εκπομπή τηλεοπτικού προγράμματος στην Ελλάδα, εξακολουθούν να μην έχουν τηλεοπτικό σήμα. Επί χρόνια, οι ίδιοι το αντιμετωπίζουν ως στέρηση βασικού δικαιώματος και οι πλέον προνομιούχοι κατέφυγαν στη λύση της συνδρομητικής τηλεόρασης. Μπορεί στα απομονωμένα χωριά τους όλα να έφθασαν με χρονοκαθυστέρηση, από το ηλεκτρικό έως την οδική σύνδεση, αλλά η τηλεόραση εξακολουθεί να αποτελεί απαγορευμένο είδος. Ο λόγος του αποκλεισμού είναι προφανές ότι είχε να κάνει με το κόστος – οι αναμεταδότες για την κάλυψή τους στοίχιζαν αρκετά και η εκκρεμότητα παρέμενε. Και δεν πρόκειται μόνον για μικρά ακριτικά νησιά που έχουν σήμα μόνον από την τουρκική τηλεόραση, αλλά για εκατοντάδες μικρά χωριά στην ενδοχώρα – ο κατάλογος ξεπερνά τα 1.000.

Δίπλα στα μεγάλα προβλήματα που περιμένουν λύσεις, υπάρχουν κι αυτά τα ζητήματα που κάθε κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει. Δείχνουν μικρά στοιχήματα, αλλά στην πραγματικότητα για τους άμεσα ενδιαφερόμενους πρόκειται για θέματα κεφαλαιώδους σημασίας. Για τις «λευκές περιοχές» δε, έγινε σύσκεψη και στο Μαξίμου, ενώ οι συζητήσεις έφθασαν μέχρι την Κομισιόν, κατά τις επαφές με την επίτροπο Μαργκέτε Βεστάγκερ για το δίκτυο 5G. Είναι σαφές ότι η επιστροφή στην κανονικότητα και το σχέδιο εκσυγχρονισμού που προβάλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν συνάδει με «λευκές περιοχές». Οπως είναι ξεκάθαρες και οι πρωθυπουργικές εντολές για επίσπευση των δράσεων εκείνης της παράλληλης ατζέντας που συνδέεται με τα λεγόμενα προβλήματα της καθημερινότητας και εκπέμπει σήματα μεταρρυθμίσεων. Ο Τάκης Θεοδωρικάκος δεν είναι ο μόνος που σπεύδει, με τις αλλαγές στο ΑΣΕΠ και το νέο καθεστώς μετατάξεων στο Δημόσιο.

Οι «λευκές περιοχές» επιδιώκεται να αποτελέσουν παρελθόν με το νομοσχέδιο – «σκούπα» του Κυριάκου Πιερρακάκη που συζητείται την προσεχή Τρίτη στην Ολομέλεια της Βουλής. Το κλίμα συναίνεσης που καταγράφηκε στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, φανερώνει ότι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και οι μικροκομματικοί σχεδιασμοί δεν αντέχουν για όλα τα ζητήματα. Για τους αποκλεισμένους από το τηλεοπτικό σήμα η λύση που προκρίνεται – με ένα από τα 232 άρθρα του νομοσχεδίου – είναι η πληρωμένη από το κράτος συνδρομή σε τηλεοπτική πλατφόρμα. Οικονομικά δείχνει η πλέον συμφέρουσα επιλογή (με κόστος 180 ευρώ ανά συνδρομή για μια οκταετία) και μπορεί να υλοποιηθεί άμεσα, αφού ο δορυφόρος βλέπει παντού.

Το ίδιο νομοσχέδιο περιλαμβάνει σειρά ρυθμίσεων, λειτουργώντας ως κώδικας ψηφιακής διακυβέρνησης. Θεσπίζει τον προσωπικό αριθμό που θα μας ακολουθεί από το μαιευτήριο, αντικαθιστώντας ΑΦΜ, ΑΜΚΑ κ.λπ., καθιερώνει τη λεγόμενη ηλεκτρονική «θυρίδα του πολίτη» για τις συναλλαγές με το Δημόσιο (με αφετηρία τα ΚΕΠ), ενώ επιδιώκει να ρυθμίσει προκαταβολικά το τοπίο που θα διαμορφωθεί από το δίκτυο 5G. Αυτό αποτελεί και το μεγαλύτερο στοίχημα, αφού οι νέες ταχύτητες μπορούν όντως τα προσεχή χρόνια να αλλάξουν πολλά. Ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης φιλοδοξεί η χώρα όχι μόνον να κερδίσει το χαμένο ψηφιακό έδαφος, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις να βγει μπροστά. Αν το  skype ξεκίνησε από την Εσθονία, γιατί προσεχώς να μην εμφανιστεί μια εφαρμογή με παγκόσμιο αντίκτυπο που θα έχει έδρα στην Αθήνα; Αν ο αντίλογος είναι ο κόσμος του Οργουελ, ο Πιερρακάκης απαντά με Κάφκα και σχολιάζει ότι ο οργουελικός κόσμος είναι η πολυδαίδαλη γραφειοκρατία που ζούμε σήμερα.

Η δημοπρασία συχνοτήτων για το 5G αποτιμάται στα 360 εκατομμύρια ευρώ για 15 χρόνια και το 25% προβλέπεται να καταλήξει σε ένα ειδικό ταμείο για τη δωρεάν παροχή συχνότητας σε πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, startups. H  ελληνική ιδέα ενθουσίασε και τη Βεστάγκερ – που μπορεί να την κάνει πανευρωπαϊκή.