Πανδημία, επιτήρηση {LF}και τιμωρία

Ολο το καλοκαίρι, οι πάντες προειδοποιούσαν ότι αν δεν προσέξουμε η πανδημία του κορωνοϊού θα επανέλθει δριμύτερη. Δίνονταν οδηγίες για προσωπικές προφυλάξεις αλλά ελάχιστοι τις άκουσαν. Γράφονται διάφορα για τους νέους, οι οποίοι όντως στην πλειονότητά τους δεν πρόσεχαν, αλλά στην πλειονότητά τους δεν πρόσεχαν ούτε οι μεγαλύτεροι. Η ανευθυνότητα (ή η υποτίμηση του κινδύνου) δεν είναι ίδιον μιας ηλικίας και, δυστυχώς, στην Ελλάδα έχει μεγάλη διάδοση.

Το αποτέλεσμα αυτής της καλοκαιρινής στάσης το βλέπουμε κάθε απόγευμα στις ενημερώσεις προς τους πολίτες της πολιτικής προστασίας. Μερικές κατοσταριές νέες μολύνσεις ημερησίως, γεμάτες ξανά οι εντατικές και πλέον πολλοί νεκροί καθημερινά – που δεν μας συγκινούν, διότι πολλοί είναι μεγάλοι σε ηλικία, λες και κάθε ζωή δεν είναι πολύτιμη.

Στο μεταξύ, παράλληλα με τη συνεχιζόμενη αδιαφορία πολλών από την πληθυσμιακή κατηγορία όσων αισθάνονται ασφαλείς και άτρωτοι, ταυτόχρονα και με τις θεωρίες συνωμοσίας που επιχειρούν να εκμεταλλευτούν μια έμφυτη τάση του πληθυσμού να αρνείται την πραγματικότητα, έχουν αρχίσει και εμπεδώνονται ορισμένες αυθαίρετες δοξασίες, ως ζωτικά ψεύδη.

Πιστεύεται ευρύτατα, π.χ., ότι για την αύξηση των κρουσμάτων δεν φταίμε όλοι εμείς και η ελαφρότητά μας αλλά φταίει το ότι άνοιξαν τα σύνορα. Είναι κανόνας ότι η κόλαση είναι οι άλλοι. (Στο μεταξύ, μαζί με αυτές τις φήμες διακινείται γκρίνια για την κατάσταση της οικονομίας, που θα ήταν χειρότερη αν δεν είχε δουλέψει όπως δούλεψε ο τουρισμός, ενώ ταυτόχρονα πολλοί απαιτούν επιδοτήσεις, επιβεβαιώνοντας ότι η πίστη πως υπάρχει κάπου ένα λεφτόδεντρο είναι βαθύτατα εδραιωμένη).

Σε αντίθεση με τέτοιες δοξασίες, υπάρχει πάντα ένας τρόπος περιορισμού της διάδοσης της πανδημίας. Ο αυτοπεριορισμός (όσο είναι δυνατόν) και η προσοχή, τα γνωστά δηλαδή μέτρα: αποστάσεις, πλύσιμο χεριών, αντισηπτικά, μάσκες. Επειδή, όμως, οι περισσότεροι ζούμε στις πόλεις γνωρίζουμε ότι δεν περνάνε όλα από το χέρι μας. Κι ότι στην αντιμετώπιση της έξαρσης του ιού οφείλει κάποια πράγματα και το κράτος.

Ποια είναι αυτά, εκτός από τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε συνεργασία με τους υγειονομικούς υπεύθυνους για περιορισμούς της οικονομικής και της κοινωνικής ζωής (εννοείται ότι νέο lockdown θα ήταν καταστροφικό για την οικονομία); Πολύ απλά, η επιτήρηση και η τιμωρία όσων δεν συμμορφώνονται με τα μέτρα. Η αστυνόμευση της προστασίας μας. Χωρίς εξαιρέσεις. Είναι όμως δυνατόν το κράτος να συμπεριφερθεί σαν κράτος;