«Ενός κακού μύρια έπονται»

Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι. Αντί να ηρεμήσουμε να δούμε το κακό που μας βρήκε με κάποια ηρεμία, σαν πονεμένοι άνθρωποι, θα κάτσουμε τώρα να τα βάζουμε ο ένας με τον άλλον. Εδώ καίγεται το σπίτι μας, έχουμε μια μάνικα, ένα βαρέλι νερό και δυο μπουγέλα τίγκα (άσε τον οικιακό πυροσβεστήρα γιατί μπορεί να έχει λήξει), και ΣΤΟΠ. Μην τ’ αγγίζετε, λέει. Να περιμένουμε την Πυροσβεστική που ξέρει. Εν τω μεταξύ, μέχρι να έρθει ο πυροσβέστης, λαμπάδα το έρημο το σπιτικό. Ε, είναι τώρα άποψη αυτό;

Μέχρι το μεσημέρι της Δευτέρας ήταν να κλείσουνε τα θέατρα. Χιλιάδες άνθρωποι θα βρίσκονταν στον δρόμο και μετά την ενημέρωση της υπουργού Πολιτισμού και του Πρωθυπουργού από πολλούς συναδέλφους, αλλά κυρίως από τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, η απόφαση αλλάζει και τα θέατρα παραμένουν ανοιχτά με πληρότητα 50%-60%. Αντί να πάει η καρδιά μας στη θέση της, να πούμε ένα «δόξα τω Θεώ», αρχίσαμε την γκρίνια. Και ποιος είναι ο Μαρκουλάκης; Και γιατί δεν συστήθηκε μια επιτροπή να πάει στο Μαξίμου, και γιατί δεν ρωτήθηκε το Σωματείο, και, και, και… με αποκορύφωμα ότι ο Πρωθυπουργός κάνει ό,τι του πουν στο τηλέφωνο χωρίς να ενημερώσει το αρμόδιο υπουργείο.

Πρώτον, ο Μαρκουλάκης δεν είναι ένας σκηνοθέτης – ηθοποιός που εκεί που καθότανε σήκωσε το τηλέφωνο και πήρε το Μαξίμου. Απ’ ό,τι θυμάμαι, ήταν τελευταίος, σε μη εκλόγιμη θέση (θέση τιμητική), στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Αρα πρόσωπο που θα μπορούσε να ήταν και στην κυβέρνηση αυτή τη στιγμή. Σωστά; Σωστά.

Δεύτερον, σε στιγμές εκτάκτου ανάγκης ο Πρωθυπουργός μπορεί να παίρνει πρωτοβουλίες ανάλογα με την περίσταση. Μην ξεχνάμε ότι σε άλλες εποχές, πιο ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας που όλοι θαυμάσαμε κάποια στιγμή όχι μόνο δεν ενημέρωνε τον υπουργό του, αλλά δεν δίσταζε να τον κατεβάσει κακήν κακώς από το βήμα της Βουλής, την ώρα που μίλαγε ο άνθρωπος, γιατί δεν συμφωνούσε μαζί του. Και τον κ. Σημίτη είδαμε σε αυτήν την άκομψη, τουλάχιστον, θέση, αλλά και τον κ. Γιαννίτση την ώρα που μιλούσε για το Ασφαλιστικό τον πήρε ο Παπανδρέου και τον σήκωσε.

Οχι. Να τα λέμε κι αυτά.

Βέβαια, στον κ. Γιαννίτση φταίγανε πολλοί, ανάμεσα σ’ αυτούς κι εγώ, μη βγάζω την ουρά μου απ’ έξω, γιατί βρίσκαμε την πρότασή του σκληρή κι απάνθρωπη, και αυτά πληρώνουμε τώρα εις πολλαπλούν, σκατά στα μούτρα μας κι εμάς. Μας έχει σιχαθεί το είναι μου πια. Στο καλάθι δεν χωρούμε, στο κοφίνι περισσεύουμε.

Σταματάω εδώ, γιατί μέσα σ’ όλα μού έρχεται κι ο «Ιανός» καπάκι και πρέπει να προετοιμαστώ καταλλήλως. Είμαι και δίπλα σε ρέμα, βλέπεις. Ποιος τον βάφτισε «Ιανό». Αυτό ήθελα να ‘ξερα. Ο θεός με τα δύο πρόσωπα. Σαν την αφεντιά μας. Αν κι εμείς ποια δύο… Τρισυπόστατοι είμαστε. Και λίγα λέω. Αλλα λέμε, άλλα κάνουμε, άλλα γράφουμε στο Διαδίκτυο, άλλα πάμε και ψηφίζουμε.

Τι να πω;

Καληνύχτα σας.

Πάμε για να δούμε κάνα ωραίο όνειρο, μπας και ξεγελαστούμε κομμάτι.

ΥΓ: Ασε που, όπως μας προέτρεψε ο κύριος Λιάκος, καθηγητής από ΣΥΡΙΖΑ μεριά, πρέπει αύριο πρωί πρωί να πά’ να σώσουμε απ’ τα νύχια του κ. Χρυσοχοΐδη τους Αφγανούς που κάψανε τη Μόρια γιατί αυτό είναι, λέει, «δημοκρατικό και ανθρωπιστικό (μας) καθήκον».