Γερμανικό δούλεμα

Κάποιος μας δουλεύει στο θέμα του τριγώνου Αθήνα – Βερολίνο – Αγκυρα, και αυτός που μας δουλεύει δεν είναι οι Τούρκοι – φευ. Είναι οι Γερμανοί. Προσέξτε, παρακαλώ, τι συνέβη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά την ψηφοφορία επί της σημαντικής πρότασης των ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών (με πρωτοβουλία του Νίκου Ανδρουλάκη – μόνο ΠΑΣΟΚ, τίποτ’ άλλο!) να επιβληθεί εμπάργκο όπλων στην Τουρκία από τις ευρωπαϊκές χώρες εξαιτίας της συμπεριφοράς τής γείτονος εις βάρος ημών και των Κυπρίων. Το Ευρωκοινοβούλιο με συντριπτική πλειοψηφία ενέκρινε την πρόταση των ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών για το εμπάργκο – με σκορ που παραπέμπει στην κλασική έκφραση των γηπέδων «πολλά με λίγα». 524 υπέρ της πρότασης, 79 κατά.

Οταν όμως ήρθε η ώρα της… λυπητερής, της εξέτασης δηλαδή των ονομάτων εκείνων που ψήφισαν κατά του εμπάργκο, τι διαπιστώθηκε; Οτι μεταξύ εκείνων που καταψήφισαν συμπεριλαμβάνονταν και οι γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες ευρωβουλευτές. Και κορυφαίος μεταξύ αυτών ο γνωστός αστήρ Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής των ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), στο οποίο ανήκουν και οι δικοί μας δεξιοί της ΝουΔου. Το πράγμα πιθανώς να μην έπαιρνε μεγάλες διαστάσεις αν αυτοί που καταψήφισαν ήταν τίποτε αδιάφοροι τύποι, και όχι ο Μάνφρεντ Βέμπερ κυρίως, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι ο άνθρωπός μας στην Ευρώπη και μας στηρίζει όπου μας βρει στριμωγμένους στη γωνία.

Παραμύθια.

Μόνο τα συμφέροντα της Γερμανίας στηρίζει ο τύπος, και η Γερμανία αυτή τη στιγμή, ενώ υποτίθεται ότι έχει αναλάβει πρωτοβουλία για την επίλυση των διαφορών Ελλάδας – Τουρκίας, στην πραγματικότητα κλείνει συνεχώς το μάτι στην Τουρκία!

Να σημειωθεί ότι οι γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, όπως πληροφορήθηκα εγκύρως από τις Βρυξέλλες, ψήφισαν υπέρ του εμπάργκο, παρά το γεγονός ότι μετέχουν στην κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού της Γερμανίας.

Βρε τον Μανφρεντάκο, που μας κάνει και τον φίλο…

Διπλό παιχνίδι

Και πότε το κάνει το παιχνιδάκι το άρρωστο, το πονηρό, το πρόστυχο, ο Μανφρεντάκος, αγαπητέ; Μία εβδομάδα πριν από την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής της ερχόμενης Πέμπτης, που έχει ως κύριο θέμα την επιβολή κυρώσεων, οικονομικών και πολιτικών, στην Τουρκία για όσα έχει κάνει εδώ και κανένα εξάμηνο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γιατί το κάνει το παιχνιδάκι το άρρωστο, το πρόστυχο, το πονηρό; Διότι του έχει ψιθυρίσει στο αφτί η θεία Ανγκελα ότι δεν θέλει να τους κακοκαρδίσει τους Τούρκους με τίποτε και πως έχουν «λυγίσει» από τις θετικές κινήσεις και τις πρωτοβουλίες καλής θέλησης, ώστε δεν χρειάζεται να τους στενοχωρήσουμε από πάνω επιβάλλοντάς τους ΚΑΙ εμπάργκο όπλων. Επίσης ο Μανφρεντάκος, αγόρι του συστήματος, που τα έχει καλά με το σύνολο της γερμανικής μεγαλοβιομηχανίας, δεν θέλει να στενοχωρήσει και τις γερμανικές βιομηχανίες όπλων, των οποίων η Τουρκία είναι ένας καλός πελάτης.

Εμείς, από την άλλη, εξακολουθούμε να σκίζουμε τα ρούχα μας για την πάρτη του, Κυριάκο μου;

Κάλπες

Μιλούσα με τον Νίκο Ανδρουλάκη, επί του συγκεκριμένου, για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για το εμπάργκο όπλων στην Τουρκία και όταν κλείσαμε θυμήθηκα ότι δεν τον έχω ρωτήσει τίποτε για τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ, του ΚΙΝΑΛ κ.λπ. Ρώτησα όμως άλλον και μου είπε ότι τον Νοέμβριο το Κίνημα θα έχει εκλογές για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και εκ των πραγμάτων θα κριθεί τι θα κάνει η νυν πρόεδρος Φώφη, η οποία ολοκληρώνει τη θητεία της. Ορισμένοι, και ο χθεσινός μου συνομιλητής, δηλώνουν βεβαιότητα ότι θα είναι και πάλι υποψήφια. Αλλοι υποστηρίζουν ότι δεν θα είναι αλλά ότι θα επιλέξει μια έντιμη αποχώρηση, διατηρώντας τη θέση της ηγέτιδας του ΚΙΝΑΛ. Μπορεί και να το κάνει – το δεύτερο. Αλλά θα μπορέσει να αντέξει τη διαρχία; Να είναι αυτή πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΙΝΑΛ και στη Χαριλάου Τρικούπη να έχει κάποιον/α που να φέρει τον τίτλο «πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ», σε μια στιγμή μάλιστα που ογκούται το κλίμα υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Το οποίο κλίμα ξεκίνησε από διάφορες πλάκες που γίνονταν στο Διαδίκτυο, αλλά στη συνέχεια, και όταν βαθαίνει κάπως η συζήτηση στις παρέες και μένουν στην άκρη οι πλάκες, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι επί ΠΑΣΟΚ ζούσαν καλύτερα – η σύγκριση με το πριν (τα πέντε χρόνια ΣΥΡΙΖΑ) και το σήμερα είναι καταλυτική.

Κι είναι και κάτι παιδιά στο Ιντερνετ που επιμένουν «2021, ερχόμαστε»!

Και κάτι άλλα που τις νύχτες παίρνουν τους δρόμους και γράφουν στους τοίχους «ΠΑΣΟΚ, σώσε μας»…

Η ανάσταση της Κεντροαριστεράς

Για όσους πάντως χαμογελούν ειρωνικά κάτω από τα μουστάκια τους διαβάζοντας τα προηγούμενα ή ακόμη και κουνούν με συγκατάβαση το κεφάλι τους, έχω να πω πως υπάρχουν τα δεδομένα και υπάρχουν και τα ιστορικά προηγούμενα που συνηγορούν υπέρ του ότι η Κεντροαριστερά μπορεί να αναστηθεί.

Εχει κανείς υπολογίσει πόσες εκατοντάδες χιλιάδες πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι προηγουμένως ήταν ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, παραμένουν χωρίς πολιτική κάλυψη; Χωρίς ομπρέλα; Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε τις προσδοκίες τους με τα ψέματα του Τσίπρα και γιατί οι πολίτες αυτοί είναι αντιδεξιοί και δεν θέλουν να στηρίξουν την κυβέρνηση της ΝουΔου. Αμφιβάλλει κανείς ότι ένα καινούργιο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να τους προσελκύσει; Καινούργιο σε όλα – σε πρόσωπα, σε ιδέες, σε προτάσεις.

Για τα ιστορικά προηγούμενα, πολύ επιδερμικά θα αναφέρω ότι υπάρχει το παράδειγμα της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας, ακόμη και της Γαλλίας. Σε όλες αυτές τις χώρες η Κεντροαριστερά χάθηκε για ένα διάστημα (μικρότερο ή μεγαλύτερο, αδιάφορο), σχεδόν εξαφανίστηκε από τον εκλογικό χάρτη, και ύστερα από χρόνια, σιγά σιγά και με προσπάθεια, ξαναπήρε κεφάλι. Γιατί να μη συμβεί και στην Ελλάδα; Το ΠΑΣΟΚ έκανε ήδη το αγροτικό του, έχει υπηρετήσει και τη θητεία του στον Εβρο και μπορεί να επιστρέψει. Νομίζω…

Καλοτάξιδο το βιβλίο

Ο Ανδρέας Δρυμιώτης, Ελληνοκύπριος στην καταγωγή, με όλα τα κακά και τα καλά της φυλής μαζεμένα πάνω του, έχει ένα επιπλέον γνώρισμα: είναι ο γκουρού της ψηφιοποιημένης εκλογικής αναμέτρησης. Σε αυτόν οφείλουμε ότι οι εκλογικές βραδιές δεν έχουν πια τον χαρακτήρα θρίλερ και ότι από πολύ νωρίς γνωρίζουμε το αποτέλεσμα των εκλογών. Για τριάντα τόσα χρόνια, αυτός ήταν που οργάνωνε τη συλλογή των αποτελεσμάτων, την καταγραφή, την άθροιση και εξέδιδε τα αποτελέσματα πέραν πάσης αμφισβητήσεως. Οταν η υπόθεση αυτή πέρασε σε άλλο επίπεδο, και μοιραία και σε άλλα χέρια, ο πολυτάλαντος Ανδρέας, συμποσιαστής αρκετών εξ ημών, του «πρωινού καφέ» στην «Ιερή Κολώνα» του λατρεμένου Da Capo, το έριξε στη συγγραφή. Κρατάει στιβαρά εδώ και μερικά χρόνια την ένατη σελίδα της «Κυριακάτικης Καθημερινής» και με τη σύμφυτη οξυδέρκεια που τον διακρίνει, τη διεισδυτικότητα, αλλά και το κριτικό πνεύμα επισημαίνει τα κακώς κείμενα αυτής της χώρας και τα τσακίζει. Απολαυστικό γράψιμο (πού ήταν χαμένο και… χωμένο τέτοιο ταλέντο;), αιχμηρό χιούμορ και κυρίως στοιχεία, πλήθος στοιχεία, είναι ό,τι χαρακτηρίζει τα άρθρα του Ανδρέα Δρυμιώτη, ο οποίος, προσφάτως, τα καλύτερα από αυτά τα ενέταξε σε τόμο υπό τον τίτλο «Στην Καθημερινή της Κυριακής – Ενατη Σελίδα». Καλοτάξιδο να είναι το βιβλίο – τα υπόλοιπα κατ’ ιδίαν στην «Ιερή Κολώνα», φίλτατε Ανδρέα…