Η μεσαία τάξη ύψωσε ανάστημα

Υπήρχε μια εποχή που οι μισθωτοί μιας κάποιας ηλικίας, με χρόνια προϋπηρεσίας και κάποιων σπουδών, δεν πλήρωναν διπλό φόρο για το εισόδημα από την εργασία τους.

Οι άνθρωποι του χιλιάρικου και άνω, έχουν συμπληρώσει μια 10ετία που πληρώνουν, εκτός των υπέρογκων υπόλοιπων φόρων και ένα επιπλέον «φέσι». Την ειδική εισφορά αλληλεγγύης, που πλέον είναι γνωστή σκέτο ως εισφορά αλληλεγγύης. Το «φέσι» τους το «φόρεσε» η ανάγκη του πρώτου Μνημονίου το 2011 και μάλιστα αναδρομικά από το 2010, όπως γινόταν εκείνη την εποχή με όλα τα μέτρα που αποφασίζονταν.

Θα ήταν προσωρινό έλεγαν. Αλλαξε η δεκαετία. Πέρασαν δύο χρόνια από το τέλος και του τρίτου Μνημονίου. «Πετύχαμε» υπερπλεονάσματα-ρεκόρ, πάνω από τους στόχους. Και όμως αυτός ο φόρος, ο πλέον άδικος. Ο πλέον παράλογος. Ο πλέον ταξικός. Που τιμωρούσε όσους εργάζονταν. Είναι ακόμα εδώ.

Αύριο στην ομιλία του στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, ο Πρωθυπουργός θα ανακοινώσει τη σταδιακή του μείωση. Ομως τα 10 δισ. και πλέον που πληρώθηκαν όλα αυτά τα χρόνια έχουν χαθεί από τις τσέπες του πιο παραγωγικού κομματιού της κοινωνίας. Στην πιο παραγωγική τους ηλικία. Πήγαν υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Ακόμα και ο τίτλος της παραπλανητικός. Χρηματοδότησε αρχικά ελλείμματα και μετά υπερπλεονάσματα και δημοσιονομικά «μαξιλάρια».

Η δήθεν εισφορά αλληλεγγύης συνέβαλε ώστε η μεσαία εισοδηματική τάξη να φτάσει να καταβάλλει σήμερα το 51% των φορολογικών εσόδων, ενώ πριν από την κρίση κατέβαλλε το 39%. Αντίστοιχα η υψηλή εισοδηματική τάξη σήμερα καταβάλλει το 38,1% των φορολογικών εσόδων έναντι άνω του 50% που κατέβαλλε πριν από την κρίση.

Μιλάμε για τον φόρο απόλυτη παράνοια. Φορολογούσε και φορολογεί διπλά με υπέρογκους συντελεστές τους ανθρώπους της εργασίας, τη μεσαία τάξη κατά κύριο λόγο. Είχες 12.000 ευρώ τουλάχιστον, ετήσιο εισόδημα; Αυτόματα θεωρούσουν προνομιούχος.

Ηταν και είναι άδικος με κάθε έννοια του όρου. Δεν προέβλεπε κλιμάκωση. Ελεγε, για παράδειγμα, ότι εάν έχεις εισοδήματα 13.000 ευρώ με συντελεστή 1% δεν θα φορολογηθούν μόνο τα 1.000 ευρώ πάνω από τις 12.000 ευρώ, αλλά από το πρώτο ευρώ.

Δεν χρειαζόταν να είναι αληθινό το εισόδημα. Σε φορολογούσε και σε φορολογεί ως φόρος πάνω στον φόρο και για τα τεκμαρτά σου εισοδήματα. Αυτά που είχε προαποφασίσει το κράτος ότι έχεις, χωρίς κατά κανόνα να τα έχεις.

Τουλάχιστον στον μισθωτό την παρακρατούσε από τις μηνιαίες αποδοχές. Είχες καταφέρει να βρεις δουλειά; Δεν τολμούσες λόγω της κρίσης να ζητήσεις αύξηση. Δεχόσουν αντίθετα αλλεπάλληλες μειώσεις προκειμένου να σταθεί όρθια η επιχείρηση. Η παρακράτηση παρακράτηση. Ο διπλός φόρος ροκάνιζε τις αποδοχές σου. Το κράτος σταθερά συνέταιρος στη ζωή σου.

Η αλήθεια είναι ότι οι υπόχρεοι του φόρου, το πιο παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας, αποδείχθηκε αρχικά αδύναμο από πλευράς πολιτικής επιρροής. Δεν είναι τυχαίο ότι στη δημόσια συζήτηση όταν γινόταν λόγος για άδικους φόρους η συζήτηση επικεντρωνόταν στον ΕΝΦΙΑ. Με στόχο την κατάργησή του με «ένα άρθρο και έναν νόμο» συνέβαλε αποφασιστικά στην εκλογή μιας κυβέρνησης, το 2015. Ο ΕΝΦΙΑ τότε δεν μειώθηκε, αλλά δρομολογήθηκε ότι κατά προτεραιότητα θα πρέπει πρώτα αυτός να μειωθεί.

Οι άνθρωποι της εργασίας, η μεσαία τάξη, έχασε τότε αλλά αφυπνίστηκε. Υψωσε ανάστημα. Συνέβαλε καθοριστικά στην εκλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη πριν από έναν χρόνο.

Η δρομολογημένη μείωση κατά 50% του πλέον άδικου των φόρων είναι μια νίκη δική τους. Μια δικαίωση. Θα ολοκληρωθεί με την πλήρη κατάργηση της δήθεν εισφοράς αλληλεγγύης. Εάν μέχρι τότε έχουν ακόμα πρόσβαση και επιρροή στην πολιτική εξουσία…