Υψιστο εθνικό συμφέρον η ασφάλεια της χώρας

Οι θετικές και αναγκαίες αποφάσεις για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) και της αμυντικής βιομηχανίας λαμβάνονται εν μέσω μιας παρατεταμένης εθνικής κρίσεως, ως ανακλαστική αντίδραση των αυξημένων τουρκικών προκλήσεων και όχι ως αποτέλεσμα διαχρονικού στρατηγικού διακομματικού σχεδιασμού. Το οξύμωρο είναι ότι ενώ όλοι συμφωνούν ότι σε περίπτωση στρατιωτικής συγκρούσεως με την Τουρκία θα είμαστε μόνοι, οι ΕΔ και η αμυντική μας βιομηχανία απαξιώνονται επί δεκαετίες. Κατά την τρέχουσα κρίση και παρά τις πενιχρές αμυντικές πιστώσεις, ο μεγάλος βαθμός διαθεσιμότητος των στρατιωτικών μέσων πιστώνεται στο προσωπικό των ΕΔ.

Από το 1974 η Ελλάς υφίσταται τον τουρκικό πειθαναγκασμό και εντούτοις υπάρχουν πάγιες πολιτικές δηλώσεις υπονομεύουσες την αποτροπή αφού ενισχύουν την πεποίθηση του αντιπάλου ότι δεν υφίσταται πολιτική βούληση χρήσεως των ΕΔ.  Πολλοί ακαδημαϊκοί, διεθνολόγοι και αναλυτές των ΜΜΕ ασπάζονται τις απόψεις αυτές. Οι υπαρκτές εξαιρέσεις χαρακτηρίζονται ως «γραφικοί», «πολεμοκάπηλοι» ή και «ιδιοτελείς».

Ο διαχρονικός Θουκυδίδης (ο οποίος αποτελεί γνωστικό θεμέλιο στο εξωτερικό αλλά όχι και στην πατρίδα του) αποφαίνεται ότι το αίτιο του Πελοποννησιακού Πολέμου υπήρξε η διαρκώς αυξανομένη διαφορά συσχετισμού ισχύος μεταξύ Αθηνών και Σπάρτης. Αγνοώντας την αποδεδειγμένη αυτή αρχή, η ιδεοληπτική εγχώρια πολιτική κατόρθωσε να μηδενίσει τα μείζονα εξοπλιστικά προγράμματα από το 2000 και να υποβαθμίσει εμφατικά την αμυντική βιομηχανία. Από το 2009 έως το 2019, η Τουρκία αύξησε τις δαπάνες της κατά 86%, ενώ η Ελλάς τις μείωσε κατά 52%.

Μετά την πλούσια εμπειρία του παρελθόντος, η τρέχουσα κρίση θα έπρεπε να βρίσκει τις ΕΔ στο τέλος της ανασυγκροτήσεώς τους και όχι στην αρχή. Οι αποτρεπτικές ΕΔ δεν συγκροτούνται αποκλειστικά για μια στρατιωτική αναμέτρηση αλλά για την αποφυγή της, ενώ ταυτόχρονα καθιστούν τη διπλωματία μας πειστική και αυξάνουν το ειδικό βάρος της χώρας μας στις συμμαχίες της. Μια υγιής επένδυση στην αμυντική βιομηχανία δεν αποτελεί μόνο δαπάνη αλλά και μοχλό εθνικής αναπτύξεως.

Η τρέχουσα έκτακτη αύξηση των αμυντικών δαπανών θα πρέπει να αξιοποιηθεί με κριτήρια αμέσου αυξήσεως της στρατιωτικής αποτροπής. Προέχει η άνοδος του ποσοστού της διαθεσιμότητος υλικού και προσωπικού καθώς και η απόκτηση μέσων που αυξάνουν δυσανάλογα την αποτροπή προσαρμοσμένα στη γεωγραφία της Αν. Μεσογείου. Το μακροπρόθεσμο πρόγραμμα αναβαθμίσεως των ΕΔ θα πρέπει να εφαρμοσθεί το ταχύτερο δυνατόν ώστε να συντομευθούν οι χρόνοι περατώσεως. Η αμυντική βιομηχανία θα πρέπει να αναδιοργανωθεί με σύγχρονα κριτήρια, κατά τα πρότυπα παρομοίων δυτικών βιομηχανιών, να συνδεθεί με τα ΑΕΙ και ΑΣΕΙ από ερευνητικής πλευράς και να εμπλακεί έντονα σε κοινές παραγωγές στα πλαίσια της ΕΕ ή και διμερών συνεργασιών. Αντίστοιχες κινήσεις θα πρέπει να γίνουν και στην Κύπρο.

Παρά την πρόσφατη έντονη και εν γένει αποτελεσματική διπλωματική δραστηριοποίηση της χώρας μας, η απειλή παραμένει και υποδεικνύει την αδήριτο ανάγκη της αυτοβοήθειας. Κάθε αμυντικός προγραμματισμός θα πρέπει να έχει διακομματικό στρατηγικό χαρακτήρα. Η άμυνα και ασφάλεια της χώρας αποτελεί ύψιστο εθνικό συμφέρον και ως τέτοιο θα πρέπει να διδάσκεται στις νέες γενεές στην οικογένεια, το σχολείο, την κοινωνία, κυρίως όμως διά του παραδείγματος των ηγεσιών. Πέραν των εξοπλισμών προέχει η διαμόρφωση ενσυνειδήτων ελλήνων πολιτών, με υψηλό φρόνημα, ικανών και προθύμων να τους χρησιμοποιήσουν, όποτε απαιτηθεί.

Ο Βασίλειος Μαρτζούκος είναι αντιναύαρχος ε.α., επίτιμος διοικητής Σχολής Ναυτικών Δοκίμων και αντιπρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)