{T16}Η πώληση δεν είναι ντροπή, είναι ανάγκη{T16}

Ηταν ένα δύσκολο, όσο και πρωτόγνωρο καλοκαίρι αυτό που πέρασε για τις ομάδες. Για όλες τις ομάδες στον κόσμο, όχι μόνο για τα μέρη μας. Τη στιγμή που έπρεπε να διεκδικήσουν στόχους, έπρεπε να φτιάξουν και τα ρόστερ της επόμενης σεζόν. Μεταγραφές το πρωί, αγώνες το βράδυ. Ή, όπως εύστοχα ονομάστηκε, ποδόσφαιρο στα χρόνια του κορωνοϊού. Θα κρατήσει η μεταγραφική περίοδος μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου, αλλά ας μην περιμένουμε πολλά. Τα πρωταθλήματα ξεκινούν, οι ομάδες έχουν κλείσει σε μεγάλο βαθμό το ρόστερ τους και οι κινήσεις από εδώ και στο εξής θα περιοριστούν στα απολύτως απαραίτητα.

Στην Ελλάδα υπήρξαν περισσότερο εντυπωσιακές πωλήσεις, παρά εντυπωσιακές μεταγραφές το καλοκαίρι. Ο Τσιμίκας πήγε στη Λίβερπουλ, ο Μπάρκας πήγε στη Σέλτικ, ο Λημνιός ετοιμάζεται για την Κολωνία. Ενδεικτικά τρεις από τους τρεις πρώτους της προηγούμενης περιόδου. Ποιος λείπει; Ο τέταρτος. Ο Παναθηναϊκός για ακόμα ένα καλοκαίρι δεν έκανε κάποια πώληση, δεν βρήκε χρήματα από κάποιον ποδοσφαιριστή του, Ελληνα ή ξένο, παρόλο που υπήρχαν περιπτώσεις που θα μπορούσε να το κάνει.

Εχασε τον Ινσούα επειδή δεν είχε φροντίσει είτε να τον ανανεώσει, είτε να τον πουλήσει νωρίτερα. Εχασε τον Βαγιαννίδη με… ψίχουλα. Δεν πούλησε τον Μακέντα, δεν πούλησε κάποιον από τους Ελληνες που εξελίχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Για παράδειγμα, ο Χατζηγιοβάνης δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον Λημνιό. Αλλά ο δεύτερος «έπιασε» τρία εκατομμύρια και αν ο ΠΑΟΚ δεν είχε ανάγκες, πιθανότατα θα έφερνε ακόμα περισσότερα.

Οι πωλήσεις στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο δεν είναι ντροπή, αλλά ανάγκη. Για να γίνεις ισότιμο μέλος στην ποδοσφαιρική αγορά, σχεδόν οφείλεις να πουλάς. Να πουλάς σωστά. Στην κατάλληλη τιμή και στον κατάλληλο χρόνο. Η σωστή πώληση δεν είναι «ξεπούλημα». Σίγουρα παίζει ρόλο η απουσία από την Ευρώπη, όμως το brand name του Παναθηναϊκού παραμένει τεράστιο. Και το να βλέπεις τους υπόλοιπους να εκμεταλλεύονται τα περιουσιακά τους στοιχεία κι εσύ να αδυνατείς να το κάνεις, είναι πρόβλημα.