Το κόμμα στα μέτρα του

Κατ’ αρχάς, να χαιρετίσω τη μετάβαση του Πάνου Σκουρλέτη από το κόμμα στη Βουλή, σε ρόλο κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Επιτέλους, ένα πρόσωπο αντάξιο των κοινοβουλευτικών παραδόσεων ενός Πασαλίδη, ενός Ηλία Ηλιού, ενός Λεωνίδα Κύρκου, ένας διανοούμενος της πολιτικής γεννημένος για τον κοινοβουλευτισμό. Εγεννήθη ημίν νέα λατρεία.

Κατά δεύτερον, να προλάβω να σκεφτώ το «τσαλάκωμα» του Νίκου Παππά. Μπορεί να μοιάζει φιλοφρόνηση προς τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, που πλέον θα οργανώνει κατ’ αποκλειστικότητα την αντιπολίτευση στα οικονομικά, αλλά δεν είναι μόνο ζήτημα μιας εσωτερικής «διόρθωσης». Ως φαίνεται, ο πανδαμάτωρ μαγαζάτορας ήδη έχει αρχίσει να βγάζει την ουρά του απέξω στις ανοιχτές εκκρεμότητες με τη Δικαιοσύνη – πράγμα που σημαίνει ότι στον Παππά εκχωρείται χώρος και χρόνος για να διαθέτει ο άλλοτε κολλητός της δρακογενιάς στους δικηγόρους του.

Τι στόχο έχει όλη αυτή η φασαρία; Να περιστοιχηθεί ο Τσίπρας στο κόμμα από τους κολλητούς του (Τζανακόπουλος, Χαρίτσης, Αχτσιόγλου, Καλογήρου) με την προσθήκη των «γεφυροποιών» (Μπίστης, Θεοχαρόπουλος, Ραγκούσης, Ξενογιαννακοπούλου), που θα επιβάλουν τις κομματικές επιθυμίες του αρχηγού, περιθωριοποιώντας εσωκομματικά την τάση των παλαιών Ρηγάδων (Βούτσης, Φίλης, Σκουρλέτης) και αποδυναμώνοντας τους 53+. Γι’ αυτό η γραμματεία παραδόθηκε στον Τζανακόπουλο. Ενας γραμματέας που έχει διαπρέψει σε θεσμικές απρέπειες (κορυφαία εξ αυτών, η επίσκεψή του στον Αρειο Πάγο για να πληροφορηθεί περί Novartis, απέναντι σε κάθε δημοκρατική τάξη) είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Διαβάζω ότι όλα αυτά και άλλα πολλά είναι μεθοδεύσεις του Αλέξη Τσίπρα για να ελέγξει το κόμμα του, αφού άλλωστε ο Τσίπρας είναι το asset του ΣΥΡΙΖΑ και δύσκολα μπορεί ο μέσος συριζαίος να φανταστεί ότι μπορεί το κόμμα να συνεχίζει να φλερτάρει την εξουσία με οποιονδήποτε άλλον αρχηγό. Η αλήθεια είναι ότι τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, από το πλασάρισμα του ΣΥΡΙΖΑ στις αντιμνημονιακές διαμαρτυρίες τις οποίες υιοθέτησε ακρίτως, όντως ο Τσίπρας ήταν το βασικό πρόσωπο του κόμματος. Κόσμος πήγαινε κι ερχότανε, κι ο ίδιος έμενε εκεί ανέγγιχτος. Αλλαζαν οι γραμματείς, ανέγγιχτος. Ερχόταν ο Βαρουφάκης ως προσωπικό του asset, ανέγγιχτος. Εμπαινε στην κυβέρνηση ο Καμμένος, ανέγγιχτος. Επαιζε με τις θεσμικές ισορροπίες η Κωνσταντοπούλου, ανέγγιχτος. Γίνονταν κοινωνοί του αριστερού εγχειρήματος πρόσωπα όπως η Ραχήλ Μακρή και διάφοροι άλλοι ψεκασμένοι, ανέγγιχτος. Μαθαίναμε ότι συζητούνταν με τον Ερντογάν να του παραδοθούν χωρίς δίκη οι οκτώ στρατιωτικοί, ανέγγιχτος. Εσκιζε το Μνημόνιο, ανέγγιχτος. Υπέγραφε Μνημόνιο, ανέγγιχτος. Εκανε κρυφά διακοπές στο κότερο μιας πλούσιας, ανέγγιχτος. Οντως, το κόμμα ήταν στα μέτρα του. Και παραμένει προσωπικός μηχανισμός. Μαγαζί του. Δεν είναι πρωτοφανές για την Αριστερά.

Δεν έχω αμφιβολία ότι ο αρχηγός μπορεί να ελέγξει τον κομματικό μηχανισμό. Ούτε ότι ο Τσίπρας είναι το asset του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα είναι ότι για την καθήλωση του κόμματος μετά την ήττα του ευθύνεται κυρίως ο ίδιος. Οχι για τις αντιφατικές του τοποθετήσεις ούτε για την καταστροφολογική γκρίνια του. Αλλά, ακριβώς, επειδή δεν είναι ο Τσίπρας που συνήγειρε «το λαό» κραδαίνοντας τη λαϊκιστική υπόσχεση. Είναι ένας άλλος. Ο άνθρωπος που θα έσκιζε τα Μνημόνια και θα έστελνε στο σπίτι του το παλιό φθαρμένο πολιτικό σύστημα είναι σήμερα εξίσου φθαρμένος. Διήνυσε επιτυχώς την απόσταση από τα οδοφράγματα στα σαλόνια της εξουσίας.

Μην ξεχνάμε ότι, μια όχι παλιά εποχή, asset της Ενωσης Κέντρου ήταν ο Ζίγδης. Της ΝΔ, ο Εβερτ. Και του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ιουλία Σταυρίδου, σκηνογράφος

Γνώριζα πολύ καλά τη σκηνογράφο Ιουλία Σταυρίδου, που πέθανε προχτές. Ηταν από τους ανθρώπους που, πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, υπάρχουν γύρω και μέσα από τη δουλειά τους. Οχι επειδή η ζωή τους δεν έχει περιεχόμενο, αλλά κυρίως επειδή το πάθος τους για γνώση και δημιουργία συναντήθηκε με το επάγγελμά τους. Και στην πορεία ταυτίστηκαν.

Εχω δει την Ιουλία Σταυρίδου να νταραβερίζεται με όλο το ελληνικό σινεμά, και με σχεδόν όλο το ελληνικό θέατρο. Οι περισσότερες αναπαραστάσεις εποχής, που αποδόθηκαν με ακρίβεια στην ιστορική παραπομπή, είναι δικές της. Κοστούμια πρωτίστως, και σκηνικά. Στη ζωή της συναντούσε και δούλευε με μοδίστρες, αλλά και με μαραγκούς, με χτίστες, με καλουπατζήδες. Για να πετύχει την ιστορική ακρίβεια, ερευνούσε: βιβλία, οπτικοακουστικό υλικό, κυρίως σινεμά και εικαστικά, λογοτεχνικές αναφορές, ιστορία.

Ηταν μια πνευματική άνθρωπος που δούλευε χειρωνακτικά. Δούλευε σκληρά. Αξιζε πολλά, αλλά σπανίως διεκδικούσε την αξία της δουλειάς της. Και όταν εργαζόταν με νεότερους, δούλευε τσάμπα. Πετύχαινε, βραβευόταν, μεγάλωνε, αλλά αυτή η δοτικότητα ήταν η μεγάλη της χαρά. Χαιρόταν να προσφέρει η Ιουλία Σταυρίδου.

ΥΓ: O Τάσος Μπάνος, νομικός σύμβουλος του Κράτους, που επίσης πέθανε προχτές, ήταν ένας ακόμα αφιερωμένος «αφανής». Συνέβαλε, πολύ, τα χρόνια που ανέβαινε ο λαϊκισμός, ώστε να παραμείνει η χώρα στον δυτικό κόσμο.