Οι μέρες των αποδείξεων για την Εθνική

Στην… πρόβα πήγαν όλα καλά. Στα πρώτα παιχνίδια που ο Τζον Φαν ‘τ Σιπ έκατσε στον πάγκο της Εθνικής ομάδας κατάφερε να φέρει πράγματα που είχαμε ξεχάσει. Με κυριότερο, το όμορφο ποδόσφαιρο. Για όσους δεν θυμούνται, υπήρξαν παιχνίδια με τον Ολλανδό στον πάγκο που η Εθνική έκανε περισσότερες από 20 τελικές προσπάθειες. Είχε να συμβεί χρόνια. Ο Φαν ‘τ Σιπ κατάφερε και κάτι ακόμα, εξίσου σημαντικό. Να επαναφέρει την υγεία στην ομάδα. Να κλείσει την πόρτα των αποδυτηρίων, να μείνει μόνος του με τους ποδοσφαιριστές του, να τους μιλήσει για πράγματα που πιθανόν είχαν… ξεχάσει.

Το να παίζει ένας ποδοσφαιριστής για την Εθνική του ομάδα είναι σημαντικότερο από οτιδήποτε άλλο στην καριέρα του. Η Ελλάδα των τελευταίων μηνών είχε ξεφύγει από τον δρόμο της ομόνοιας, της ομοψυχίας, της φιλίας. Είχε πάψει να υπάρχει το «όλοι για έναν και ένας για όλους» κλίμα. Στραβές ματιές, φωνές μέσα στο γήπεδο, δημόσια… ξεκατινιάσματα. Μια εικόνα διάλυσης, που έφερε φυσικά και την αγωνιστική αποτυχία. Είχε ευθύνη και ο Αγγελος Αναστασιάδης, αλλά όχι μόνο αυτός. Η ευθύνη βάραινε και συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές.

Ο Φαν ‘τ Σιπ δεν δίστασε να σπάσει αυγά. Να… σοκάρει την ομάδα με κάποιες από τις επιλογές του. Να φέρει στο ρόστερ ποδοσφαιριστές που οι αμφιβολίες για το αν έχουν να προσφέρουν ήταν μεγάλες, αλλά το κίνητρό τους ακόμα μεγαλύτερο. Να φρεσκάρει την ομάδα, να της δώσει νέα πνοή και έναν διαφορετικό άνεμο. Του βγήκε. Πέτυχε. Είχε και αποτελέσματα και ωραίο ποδόσφαιρο και θέαμα.

Ο αστερίσκος; Ολα αυτά τα είδαμε με τα πόδια… ελεύθερα. Δίχως να τα βαραίνει το άγχος και η πίεση του αποτελέσματος. Δίχως να υπάρχει βαθμολογικός στόχος. Είναι πιο εύκολο για τον ποδοσφαιριστή να παίζει γνωρίζοντας πως δεν έχει να χάσει το παραμικρό. Λύνονται τα πόδια. Τώρα η κατάσταση διαφοροποιείται. Τώρα χρειάζονται – πρωτίστως – αποτελέσματα. Και τώρα θα φανεί αν το ξεκίνημα του Ολλανδού ήταν μια φωτοβολίδα ή ένας προάγγελος για μέρες που θα θυμίζουν το επιτυχημένο παρελθόν.