Μαγειρέματα

Υπάρχει η άποψη πως είναι ήδη πολύ αργά, το κόμμα αυτό είναι φορτωμένο με πολλές αμαρτίες, χώρια που έχει οδηγήσει στην απαξίωση της έννοιας της Αριστεράς. Δεν μπορεί λοιπόν να μεταρρυθμιστεί, μόνο να επανιδρυθεί, αλλά κι αυτό είναι δύσκολο.

Υπάρχει μια άλλη άποψη, κάπως συναφής με την προηγούμενη, πως έτσι κι αλλιώς δεν έχουν σημασία οι επικείμενες αλλαγές, δεν ενδιαφέρουν την κοινωνία, έχουμε σοβαρά προβλήματα να λύσουμε, την πανδημία και «τον Τούρκο», το τελευταίο με το οποίο θα θέλαμε λοιπόν να ασχοληθούμε είναι αν από τον ανασχηματισμό στον ΣΥΡΙΖΑ θα βγουν κερδισμένοι οι «Μπιστικοί», πώς θα διαμορφωθούν οι ισορροπίες ανάμεσα στους «53» και τους «προεδρικούς», πού θα κινηθούν οι «πασοκογενείς», πόσο θα επηρεάσουν οι «βαρώνοι» και τι θα απογίνουν οι «δεινόσαυροι».

Σεβαστές και οι δύο απόψεις. Ομως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι επειδή δεν δείχνει να απειλείται ούτε από το «κόμμα του 6%», δηλαδή το ΚΙΝΑΛ, ούτε βέβαια από το ΚΚΕ, είναι η πολιτική δύναμη που θεωρητικά θα συνεχίσει να διεκδικεί την εξουσία. Οι εσωτερικές του ανακατατάξεις λοιπόν μας αφορούν.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη φήμη ενός ικανού αρχιμάγειρα που ανακατεύει συνεχώς την κομματική σούπα για να μην κολλήσει, ενός Πανοραμίξ που ο μαγικός του ζωμός μια φορά (ψέματα, δύο) έφερε αποτέλεσμα. Οι μαγειρικές του συνθέσεις είναι δύο ειδών. Η μία έχει σχέση με τη λειτουργία του κόμματος: ο Τζανακόπουλος παίρνει τη θέση του Σκουρλέτη, who cares. Η άλλη έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς αντανακλά τις βασικές επιλογές του αρχηγού και της ηγετικής ομάδας. Τόσο με την ενίσχυση ορισμένων στελεχών όσο και με την υποβάθμιση άλλων.

Η τύχη του Νίκου Παππά, που έχει προκαλέσει την κοινωνία όσο λίγοι, θα δείξει το μέγεθος των αλλαγών που θέλει, ή μπορεί, να κάνει ο Τσίπρας. Την πρώτη μάχη, για την πραγματοποίηση του συνεδρίου σε ψηφιακή μορφή, την έχασε. Από τον τομέα οικονομίας θα φύγει, ο Τσακαλώτος δεν τον θέλει δίπλα του. Θα αναλάβει έναν τομέα μικρότερης σημασίας; Πόσο βαθύ θα είναι το κούρεμά του;

Ανάλογους συμβολισμούς θα έχει η αντιμετώπιση του Παύλου Πολάκη, ο οποίος πάντως εξακολουθεί να θεωρείται πολύτιμος. Αλλά βέβαια η φυσιογνωμία ενός κόμματος δεν είναι μόνο θέμα προσώπων. Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι ένας ήπιος άνθρωπος, τουλάχιστον στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, και παρ΄όλα αυτά καλείται για αντιπολιτευτικούς λόγους να παίζει τον ρόλο του σκληρού: τον περασμένο Οκτώβριο, έλεγε ότι «δεν αποτελεί ενεργητική εξωτερική πολιτική ο κατευνασμός και οι δημόσιες σχέσεις». Και απ’ ό,τι φαίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΚΙΝΑΛ, θα συνεχίσουν στα ελληνοτουρκικά να παίζουν το χαρτί της αδιαλλαξίας.

Με λίγα λόγια, οι προσδοκίες από τα μαγειρέματα των ημερών είναι από μηδενικές έως περιορισμένες. Η κυβέρνηση θα συνεχίσει να παίζει χωρίς αντίπαλο.