Η παγίδα του COVID {LF}για τα μεσαία εισοδήματα

Η πανδημία είχε καταστροφικές επιπτώσεις στις χώρες μεσαίου εισοδήματος (οι λεγόμενες MIC). Με εξαίρεση τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι δέκα χώρες με τον υψηλότερο αριθμό περιπτώσεων COVID-19 μέχρι σήμερα είναι όλες MIC. Το ίδιο ισχύει και για τις νέες καθημερινές περιπτώσεις και τους θανάτους COVID-19 ανά εκατομμύριο πληθυσμού.

Οι οικονομικές προβλέψεις για τις χώρες MIC είναι εξίσου δυσοίωνες. Τα εισοδήματα των νοικοκυριών θα μειωθούν το 2020 και εκατομμύρια θα πέσουν σε ακραία φτώχεια. Η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής είναι ενδεικτική: η περιοχή αντιπροσωπεύει μόλις το 8,4% του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά 30% των συνολικών θανάτων COVID-19 μέχρι σήμερα. Το ΔΝΤ εκτιμά ότι το ΑΕΠ στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική θα συρρικνωθεί κατά 9,4% φέτος, ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα αναμένει αύξηση δέκα εκατοστιαίων μονάδων στη φτώχεια στην περιοχή.

Ακόμη χειρότερα, ακόμη και πριν από την κρίση του COVID-19, το τέλος του μεγάλου κύκλου αγορών εμπορευμάτων / πρώτων υλών που είχε ενισχύσει τις εξαγωγές των MIC απειλούσε να αντιστρέψει το αυξανόμενο βιοτικό επίπεδο. Oταν ξέσπασε η πανδημία, οι κυβερνήσεις των MIC ανταποκρίθηκαν με περιορισμούς και οικονομικά κίνητρα. Ομως η αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων περιορίστηκε από την υψηλή πυκνότητα του αστικού πληθυσμού, τις σημαντικές άτυπες οικονομίες που καθιστούν δύσκολη την αποφυγή της ανθρώπινης επαφής και τους οικονομικούς περιορισμούς που είναι πολύ πιο δεσμευτικοί από ό,τι στον πλούσιο κόσμο.

Εάν οι αγορές κλείσουν ή γίνουν πολύ ακριβές, οι χώρες αυτές θα πρέπει να στραφούν σε επίσημους δανειστές, όπως οι τράπεζες ανάπτυξης. Αλλά αυτά τα ιδρύματα έχουν περιορισμένη ικανότητα δανεισμού και θα απαιτήσουν αναπληρώσεις κεφαλαίων. Αλλες προτάσεις χρηματοδότησης περιλαμβάνουν την έκδοση Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων του ΔΝΤ ή τη δημιουργία ενός οχήματος ειδικού σκοπού για τη διοχέτευση της ρευστότητας που δημιουργείται από κεντρικές τράπεζες των προηγμένων οικονομιών προς τις αναδυόμενες αγορές. Απαιτείται επίσης ευνοϊκή χρηματοδότηση για την αντιμετώπιση των ελλείψεων εμβολιασμού, την υποστήριξη δημόσιων αγαθών όπως η παγκόσμια ασφάλεια της υγείας, καθώς και των δικτύων ασφαλείας για τους φτωχότερους πληθυσμούς.

Τέλος, ο κόσμος προσπαθεί να προχωρήσει σε μια πιο πράσινη πορεία ανάπτυξης. Το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσεων σε υποδομές τις επόμενες τρεις δεκαετίες θα είναι στις χώρες MIC και οι επιλογές που θα κάνουν θα καθορίσουν εάν ο κόσμος θα επιτύχει μηδενικές καθαρές εκπομπές αερίων θερμοκηπίου έως το 2050. Μια παρατεταμένη κρίση στις χώρες αυτές θα καθυστερήσει τέτοιες προσπάθειες. Βοηθώντας αυτές τις χώρες να ξεπεράσουν την πανδημία και τις οικονομικές της συνέπειες, η διεθνής κοινότητα θα ενεργεί και για τα δικά της συμφέροντα.

* Ο Μασούντ Αχμέντ είναι πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Είναι πρόεδρος του Center for Global Development.
Ο Μαουρίτσιο Καρντένας είναι πρώην υπουργός Οικονομικών της Κολομβίας. Είναι συνεργάτης του Center on Global Energy Policy στο Columbia University.