Ο Λουκασένκο, οι «κομμουνιστές» και… ο Μπόμπος

Σχεδόν κοντεύαμε να το ξεχάσουμε πως υπάρχει χώρα ονόματι Λευκορωσία. Και όμως, πρόκειται για χώρα με περίπου 10 εκατομμύρια κατοίκους, και μάλιστα σε κρίσιμο για τις ισορροπίες στην Ευρώπη σημείο, καθώς «παρεμβάλλεται» μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας, δηλαδή μεταξύ Ευρωπαϊκής Ενωσης και Ρωσίας. Με άλλα λόγια, μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, αφού τόσο η Πολωνία όσο και οι επίσης γειτονικές στη Λευκορωσία Βαλτικές Χώρες έχουν πια βρει (οριστικά, θέλω να πιστεύω) τη φυσική τους θέση και τον φυσικό τους ρόλο: αυτόν του ανατολικού «ορίου» του Δυτικού κόσμου, γεωπολιτικά αλλά και πολιτισμικά.

Τα όσα γίνονται αυτόν τον καιρό στη Λευκορωσία δεν είναι στις πρώτες ειδήσεις των δελτίων, ούτε στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. Ο Covid-19 και η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προηγούνται, προφανώς και ευλόγως. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει και ότι δεν είναι υποχρέωση κάθε δημοκρατικού πολίτη να παίρνει θέση υπέρ εκείνων που αμφισβητούν το δικαίωμα ενός ακόμα «πατερούλη» να επιβάλλει την άτυπη δικτατορία του, χρησιμοποιώντας μεθόδους παλαιόθεν γνωστές σε όλα τα αντίστοιχα καθεστώτα (καταστολή, φίμωση αντιπολίτευσης, νοθεία, κ.λπ.). Και όμως, είδατε μήπως τούς κατά δήλωσή τους «αριστερούς» συμπατριώτες μας να διαδηλώνουν, ή έστω να διακινούν και να υπογράφουν κάποιο κείμενο, για όσα συμβαίνουν στη Λευκορωσία; Ελάτε τώρα! Οι «λαοί» και τα «δικαιώματά» τους ενδιαφέρουν την κομμουνιστική και κομμουνιστογενή αριστερά μόνον αν δίνουν ευκαιρία και λαβή για αντιαμερικανικές ‒ και ευρύτερα αντιδυτικές ‒ καταγγελίες και κινητοποιήσεις.

Γιατί, μήπως κουνήθηκε φύλλο στη χώρα μας όταν ο «πατερούλης» Πούτιν κατάπιε την Κριμαία το 2014 ή όταν εξοντώνει κάθε αντιπολιτευτική φωνή; Και βέβαια, αδιαφιλονίκητοι πρωταγωνιστές σε αυτήν τη συστηματική εθελοτυφλία δεν θα μπορούσαν παρά να είναι οι μεγάλοι αρχιερείς του στρεψόδικου αντιδυτικισμού: το ΚΚΕ και οι κάθε λογής εκβλαστήσεις του. Μάλιστα, όσο περνάνε τα χρόνια, έχω την αίσθηση ότι ο πολιτικός στραβισμός των κομμουνιστών και κομμουνιστογενών επιδεινώνεται, όπως άλλωστε και ο ολοένα και πιο αποκομμένος από την πραγματικότητα ιεχωβαδισμός τους. Ο,τι και αν συμβαίνει, από την ένταση στα ελληνοτουρκικά μέχρι τον εμφύλιο στη Συρία ή τον αυταρχισμό και τις αυθαιρεσίες των Λουκασενκοπουτιναίων, αυτοί τους Αμερικανούς, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση καταγγέλλουν (στον γραπτό κώδικά τους απλοποιημένο σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ).

Ετσι κάπως όμως, όλο και περισσότερο τείνουν να θυμίζουν ένα από τα πιο γνωστά ανέκδοτα από τη θρυλική σειρά με πρωταγωνιστή τον Μπόμπο, που γνώριζε μεγάλες δόξες όταν ήμασταν παιδιά. Η δασκάλα λοιπόν βάζει θέμα στην έκθεση «Πώς γιορτάζουμε το Πάσχα». Ολα τα παιδάκια γράφουν για τα κουλούρια, τα αβγά, τη λαμπάδα τους, τον Επιτάφιο, την Ανάσταση, κ.λπ. Εκτός από τον Μπόμπο, που η έκθεσή του είναι γεμάτη με σεξουαλικά υπονοούμενα, ακόμα και με σεξουαλικού χαρακτήρα περιγραφές. Η δασκάλα, αν και ξέρει τα χούγια του σεξομανούς μαθητή της, του λέει: «Μα, βρε Μπόμπο, τι σχέση έχουν όλα αυτά που έγραψες με το Πάσχα;». «Δεν ξέρω τι λέτε, κυρία. Εμένα, ό,τι και να μου πείτε, μ…ί μού θυμίζει», απαντά ο Μπόμπος. Ετσι ακριβώς και κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί: ό,τι και να τους πεις, ό,τι κακό και αν συμβεί ή συμβαίνει στον κόσμο, εκείνων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ τούς θυμίζει.

Ο Ανδρέας Παππάς είναι επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής