Η εθνική άμυνα ως «εθνικό» παζάρι

Η Κίνα έχει το δεύτερο ισχυρότερο ναυτικό στον κόσμο. Εκατοντάδες πλοία, δύο αεροπλανοφόρα, τα πιο ισχυρά αντιτορπιλικά, δεκάδες πλοία αμφίβιων επιχειρήσεων και ό,τι άλλο σκεφτεί κανείς. Το ελληνικό πολεμικό ναυτικό είναι σαφώς πιο μικρό. Η Κίνα προσθέτει δέκα περίπου κύρια πολεμικά σκάφη τον χρόνο στο οπλοστάσιό της, η φτωχή Ελλάδα εναγωνίως περιμένει πότε και πώς θα παραλάβει κάποια από τις ήδη πληρωμένες πυραυλακάτους της. Επί τούτου ουδεμία σύγκριση χωρεί.

Υπάρχει όμως ένα πεδίο όπου η Ελλάδα υπερέχει: η πολυτυπία. Το πολεμικό ναυτικό της Κίνας έχει δύο βασικούς τύπους ελικοπτέρων ναυτικής συνεργασίας (τα Ζ-8/SA-321 και τα Ζ-9). Προοδευτικά ετοιμάζεται να τα αντικαταστήσει με έναν τύπο (τα Ζ-20). Η Ελλάδα, σε πολύ μικρότερους αριθμούς έχει ήδη δύο τύπους (ΑΒ-212 και S-70) και μόλις αγόρασε τρίτο, τέσσερα αμερικανικά MH-60R. Εάν σε αυτά προσθέσουμε τα ελικόπτερα της Αεροπορίας Στρατού, της Πολεμικής Αεροπορίας, του Λιμενικού, της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής, των VIP, τότε η χώρα σίγουρα προσελκύει το ενδιαφέρον όλων των μουσείων αεροπορίας ανά τον κόσμο. Πού αλλού θα βρουν τέτοιο δειγματολόγιο;

Οι παραπάνω παρατηρήσεις σχετίζονται με τον εκκολαπτόμενο περί εξοπλισμών «διάλογο». Προφανώς σε πολιτικό και σε δημοσιογραφικό επίπεδο θεωρείται ότι η παρούσα κρίση, η μέχρι πιθανότητας πολέμου σύγκρουση με την Τουρκία, έχει δρομολογηθεί προς την «αποκλιμάκωση» και, κατά συνέπεια, είναι καιρός να επιστρέψουμε στα τρέχοντα, στις κανονικότητες της ελληνικής αμυντικής (κατ’ ευφημισμό) πολιτικής. Αυτή έχει ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό: την ασυναρτησία.

Η ασυναρτησία προκύπτει από το ευκαιριακό των επιλογών, από την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου και συνακόλουθα οποιουδήποτε μακρόχρονου σχεδιασμού. Τα πάντα βασίζονται στις «παρεμβάσεις» των ισχυρών μας φίλων, εταίρων και συμμάχων, στρατηγικών ή μη. Ανάλογα με το ποιος από αυτούς προσφέρεται – ή λέει ότι προσφέρεται – να στηρίξει τα ελληνικά δίκαια, η ευγνωμονούσα πατρίς μας σπεύδει να τον τιμήσει με μια καλή παραγγελία. Σε ετούτη τη φάση το «πλέον ευνομούμενο Εθνος» είναι η Γαλλία. Για τον λόγο αυτό ακούγεται ότι οι «ακριβές» φρεγάτες Μπελαρά επανήλθαν -λίγο πιο ακριβές από την προηγούμενη φορά – στο προσκήνιο συνοδευόμενες από δέκα ολοκαίνουργια Ραφάλ και οκτώ – δωρεάν, ως πριμ – μεταχειρισμένα. Το σύνολο -ακούγεται – κάπου στα επτά (7) δισεκατομμύρια ευρώ!

Πρόκειται για το κόστος της «συμμαχίας». Φημολογείται, στη βάση ποιος ξέρει ποιων μυστικών ρητρών, ότι με αυτά τα χρήματα θα δούμε γαλλικούς στόλους ναυτικούς και αεροπορικούς να διασκορπίζουν την Τουρκιά στον αέρα και στα πέλαγα. Ισως έτσι να αξίζει… Αν όχι, τότε με τα ίδια λεφτά θα μπορούσε η Ελλάδα να αγοράσει τέσσερις – πέντε λεγεώνες μισθοφόρων και να κάνει τον βίο αβίωτο στη γείτονα στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στο Κουρδιστάν. Το έχουμε σκεφτεί αυτό;

Αλλά και πάλι δεν τελειώσαμε. Υπάρχουν υποχρεώσεις προς τους λοιπούς συμμάχους. Το Ισραήλ έχει κάτι κορβέτες, κάτι πυραύλους και κάτι μη επανδρωμένα για πούλημα, οι ΗΠΑ κάτι φρεγάτες, κάτι F-35 και κάτι μεταχειρισμένα. Θα τα πάρουμε κι αυτά! Εξάλλου το 2020 η ελληνική «πράσινη» οικονομία θα κάνει άλμα 10%. Ή μήπως πρόκειται για ύφεση; Μπερδεύτηκα, θα σας γελάσω.

Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας ΑΠΘ