Μην ξεχνάμε τη Χρυσή Αυγή

Τη Δευτέρα, αν όλα πάνε όπως έχουν προγραμματιστεί, αναμένεται να τερματιστεί η ακροαματική διαδικασία μιας από τις πιο πολύκροτες δικαστικές υποθέσεις των τελευταίων χρόνων, που συνδέεται ιδιαίτερα με την κρίση που έφερε η χρεοκοπία και η εθνολαϊκιστική αντίδραση πολιτικών δυνάμεων στα μέτρα σωτηρίας της χώρας. Ο λόγος για τη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Ως γνωστόν, όλα άρχισαν μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου 2013 από τον Γεώργιο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής. Ηταν το ποτήρι που ξεχείλισε μια συστηματική παρακρατική δραστηριότητα εκ μέρους της πολιτικής οργάνωσης που δεν μπορούσε να γίνει ανεκτή από τη συντεταγμένη πολιτεία. Ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ζήτησε τη διερεύνηση της εγκληματικής δράσης της οργάνωσης. Ο Νίκος Δένδιας, που τότε ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης, διέταξε συντονισμένη έρευνα και, λίγες μέρες μετά, με επιστολή στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου, κατήγγειλε 32 περιστατικά τα οποία θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν την πιθανότητα η Χρυσή Αυγή, με γνωστές θέσεις στην περιοχή της εξτρεμιστικής Ακροδεξιάς, να λειτουργεί ως εγκληματική οργάνωση. Η εισαγγελική έρευνα ερεύνησε και άλλες υποθέσεις και, λίγο αργότερα, στο τέλος του ίδιου μήνα, στοιχειοθετήθηκε η κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης από τη Χρυσή Αυγή. Τότε η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία συνέλαβε τον Νίκο Μιχαλολιάκο, τον Ηλία Κασιδιάρη, τον Ηλία Παναγιώταρο και τον Γιώργο Πατέλη, αρχηγό της τοπικής οργάνωσης της ΧΑ στη Νίκαια, όπου ανήκε ο Ρουπακιάς.

Τα επιχειρήματα που συνηγορούσαν υπέρ της δίωξης της οργάνωσης εδράζονται πρωτίστως στη δράση της. Ενισχύονται, ωστόσο, και από την ιδεολογία της. Η Χρυσή Αυγή έχει τα χαρακτηριστικά της νεοναζιστικής οργάνωσης, η στρατιωτική ιεραρχία χαρακτηρίζει τη δόμησή της (θυμηθείτε το αξέχαστο «εγέρθητου» που φώναξε αξιωματούχος της στους δημοσιογράφους όταν μπήκε στην αίθουσα ο Αρχηγός) και, κατά τον μελετητή της ιδεολογίας και της δράσης της Δημήτρη Ψαρρά («Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής», Πόλις, 2012), δεν αποβλέπει απλώς στην κατάλυση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, αλλά επιδιώκει εδώ και τώρα να υποκαταστήσει το κράτος σε θεμελιώδεις λειτουργίες του και να επιβάλει τις απόψεις της με τη συστηματική χρήση βίας.

Η δίκη άρχισε στις 20 Απριλίου 2015 στο Α’ Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στη δικαστική αίθουσα των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού και πέρασε από σαράντα κύματα, διακοπτόμενη συχνά για διάφορους λόγους. Ηταν με κάθε τρόπο παράδοξο η δίωξη της οργάνωσης να έχει γίνει επί κυβερνήσεως Σαμαρά (από δεξιούς) αλλά να παγώνει και να «σέρνεται» επί ΣΥΡΙΖΑ (επί διακυβερνήσεως αριστερών). Η ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, με την απολογία των κατηγορουμένων, την αγόρευση της εισαγγελέως (που επιχείρησε να αποδομήσει τις κατηγορίες για την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης) και την προσπάθεια απονομιμοποίησης της εισαγγελικής θέσης από τους συνηγόρους κατηγορίας, οδηγεί τη δίκη στο τέλος. Και παρότι μοιάζει να έχει ξεχαστεί, η απόφαση του δικαστηρίου έχει πολύ μεγάλη σημασία για την ελληνική κοινωνία: θα είναι μια απόφαση που θα αποθαρρύνει επίδοξους καταχραστές της λαϊκής εντολής προς την κατεύθυνση του αυταρχισμού και του ολοκληρωτισμού ή θα προσγειώσει στα μαλακά τους πρωτεργάτες μιας διαρκούς και βίαιης εκτροπής;

Βεβαίως, την ώρα που θα κρίνεται ο ρόλος της Χρυσής Αυγής τα χρόνια της αυξημένης πολιτικής ισχύος της (πληροφορίες αναφέρουν ότι η απόφαση θα εκδοθεί το αργότερο ως τον Οκτώβριο), οι έλληνες πολίτες τιμώρησαν την πολιτεία της και την εξεδίωξαν από το κοινοβούλιο. Είναι μια σημαντική νίκη της κουλτούρας της δημοκρατίας, αλλά δεν αρκεί. Επειδή οι ιδέες και οι πρακτικές που γιγάντωσαν την οργάνωση (αμφισβήτηση του κοινοβουλευτισμού και του ορθού λόγου, έξαρση των θεωριών συνωμοσίας κ.λπ.) ήδη, με την υγειονομική κρίση του κορωνοϊού, έχουν αρχίσει και διεκδικούν εκ νέου ζωτικό χώρο στην κοινωνία.

Πάθαμε, αλλά μάθαμε;