Απελπισία

Στον κόσμο της συνωμοσιολογίας και των fake news της υπάρχει ένας άγραφος κανόνας: όσο πιο πολύ φωνάζει κάποιος ότι κατέχει και αποκαλύπτει την αλήθεια που «μας κρύβουν», τόσο πιο τερατώδη ψέματα λέει. Το βλέπουμε να εξελίσσεται ξανά τις μέρες αυτές.

Στα κείμενα και την πληροφορία που αναμεταδίδεται το τελευταίο διάστημα σε ομάδες συνωμοσιολόγων και αρνητών της μάσκας ή και της πανδημίας συνολικά, θα διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι αυτοί, που φτύνουν στα μούτρα όλη την εξέλιξη της ανθρώπινης διάνοιας, πείθονται από «ειδικούς» με πέτσινα βιογραφικά και «ντοκουμέντα» με εξωφρενικές αντιφάσεις, που πολύ συχνά είναι και καταφανώς παραποιημένα. Ενα από τα καλύτερα που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες ήταν μια δήθεν τρομερή αποκάλυψη, ότι στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012, ο καλλιτεχνικός εμπνευστής της, Ντάνι Μπόιλ, σε άψογη συνεργασία με τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων», άφησε υπονοούμενα που προμήνυαν την πανδημία του COVID-19, γεγονός που φυσικά «αποδεικνύει» ή εν πάση περιπτώσει «είναι ένδειξη» ότι πρόκειται για μια κατασκευασμένη, στημένη, παγκόσμια υγειονομική κρίση, για την εξυπηρέτηση δόλιων σκοπών. Ως απόδειξη παραθέτουν μια συρραφή στιγμιότυπων από την τελετή, μεταξύ των οποίων κι ένα μεγάλο φωτιστικό εφέ στο σχήμα του σωματιδίου του κορωνοϊού. Με μια απλή αναζήτηση του βίντεο στο YouTube, μπορεί να διαπιστώσει κανείς ιδίοις όμμασι ότι πρόκειται για φωτομοντάζ και όχι ιδιαίτερα καλοφτιαγμένο μάλιστα. Αυτή είναι η τρομερή ειρωνεία του πράγματος, γι’ αυτό κι η μάχη κόντρα στη φαντασία τους είναι άνιση, δικαιώνοντας μάλλον τους οπαδούς της άποψης ότι ο ορθολογισμός δεν είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου.

Οποιος αμφιβάλλει για το πόσο επικίνδυνο είναι το φαινόμενο αυτό, ας δει μονάχα ένα παράδειγμα, το πώς χρησιμοποιήθηκε στις ΗΠΑ, πώς πέτυχε να εκλεγεί ο Τραμπ και πώς ξαφνικά μια τεράστια χώρα έφτασε να μοιάζει σαν να πετάχτηκαν τα καπάκια των βόθρων και να ξεχύθηκαν από μέσα τα λύματα. Η ιστορία μας έδειξε ότι δεν θέλει πολύ για να γίνει το απίθανο, για να πάνε όλα στραβά. Ας το χωνέψουμε λοιπόν ότι, καλά τα γέλια κι η ανωτερότητα κι ο ελιτισμός, αλλά αν, όταν διαβάζουμε αυτά που διαδίδονται αυτές τις μέρες, δεν μας πιάνει απελπισία, τότε κάτι κάνουμε λάθος.