Αγνοια

Υποψιάζομαι ότι φέτος το καλοκαίρι ζήσαμε την έξαρση κι άλλης επιδημίας. Της επιδημίας της άγνοιας.

Η νόσος ήταν γνωστή. Στην Ελλάδα μόλις η κουβέντα πάει στο συγκεκριμένο ο δημόσιος λόγος καταρρέει.

Αποτέλεσμα; Ενας διαγωνισμός ανοησίας μεταξύ ανίδεων.

Μπερδεύουν τα χωρικά ύδατα με την υφαλοκρηπίδα, τα κυριαρχικά δικαιώματα με την ΑΟΖ, τον διάλογο με τη διαπραγμάτευση, τις γεωτρήσεις με τις σεισμικές έρευνες, το Καστελλόριζο με το σπανακόρυζο.

Υποστήκαμε όλο αυτό το τουρλουμπούκι μαζί με τη γνώμη κάθε περαστικού «επιδημιολόγου» για τον κορωνοϊό.

Πριν από χρόνια ένας ελαφρώς αρπαγμένος τύπος με εγκάλεσε στον δρόμο:

– Ρε φίλε, γιατί η δική σου γνώμη μετράει περισσότερο από τη δική μου; Επειδή είσαι δημοσιογράφος;

– Επειδή εγώ ξέρω για τι μιλάω, του απάντησα.

Τουλάχιστον αυτό ελπίζω κι ασφαλώς αυτό προσπαθώ. Ο πολιτικός κι ο δημοσιογράφος δεν είναι παντογνώστες, ούτε πανεπιστήμονες. Δεν τα ξέρουν όλα.

Οφείλουν όμως να είναι επιμελείς, καταρτισμένοι κι ενημερωμένοι. Να ξέρουν για τι μιλάνε.

Αν κάποιος ανοίξει μια ξένη εφημερίδα ή ένα επιστημονικό περιοδικό, θα μάθει τι συμβαίνει με τον κορωνοϊό στις άλλες χώρες, πώς τον αντιμετωπίζουν και με ποια αποτελέσματα. Οχι μόνο τι του είπε ένας κολλητός που πήγε Αντίπαρο.

Θα καταλάβει ίσως αν θα έχουμε ένα ή περισσότερα εμβόλια μέσα στο επόμενο εξάμηνο.

Και τότε δεν χρειάζεται να αναλώνεται σε ασυναρτησίες για τις μάσκες, τα σχολεία, τον Κικίλια και τον Χαρδαλιά.

Το ίδιο ισχύει για τα ελληνοτουρκικά, τις θαλάσσιες ζώνες και τις γεωτρήσεις. Για τη στάση της Γερμανίας και τις επιδιώξεις της Γαλλίας στη Μεσόγειο. Για την ύφεση και τις δημοσιονομικές επιλογές των Βρυξελλών.

Τα πάντα εμπεριέχουν μια τεχνική γνώση. Δεν αρκεί η πολιτικούρα στο καφενείο.

Ομολογώ ότι έχω συχνά υποστεί σχοινοτενείς αναλύσεις για τα διεθνή πράγματα πολιτικών ή συναδέλφων των οποίων η μοναδική σχέση με τον έξω κόσμο είναι οι μεταδόσεις του Τσάμπιονς Λιγκ και καμιά μεθυσμένη τουρίστρια σε μπιτσόμπαρο.

Διότι, ως γνωστόν, ο Ελληνας γνωρίζει τα πάντα και κυρίως εκείνα που δεν ξέρει.

Η άγνοια όμως δεν οδηγεί απλώς σε μια γραφική κι ακίνδυνη φλυαρία. Είναι επικίνδυνη κοινωνική παράμετρος.

Εκτρέφει ανορθολογικά μυστήρια και συνωμοσίες, φανατικές δοξασίες και παρδαλές συμπεριφορές, ανυπόστατες γνώμες και παρανοϊκές βεβαιότητες. Τα ζήσαμε όλα αυτά – από το Μνημόνιο έως την πανδημία…

Και αντιμετωπίζεται με δύο τρόπους.

Ο πρώτος είναι «αν δεν ξέρεις, βγάλε τον σκασμό».

Ο δεύτερος είναι «αν δεν ξέρεις, ρώτα να μάθεις».

Προσωπικά, οι σιωπηλές κοινωνίες δεν είναι του γούστου μου.

Και γι’ αυτό προτιμώ τον δεύτερο.