Αντιμετωπίζοντας τον αφανισμό μας

Σε ένα μάθημα βιολογίας για την ανάπτυξη των βακτηριδίων, μπορεί εύκολα να παρατηρήσει κάποιος ότι εάν βάλεις βακτήρια σε δοκιμαστικό σωλήνα με τροφή, θα αυξηθούν έως ότου τελειώσουν τα τρόφιμα και πεθάνουν. Αυτό το ξέρουμε εδώ και δεκαετίες κι όμως τίποτα δεν φαίνεται να εμποδίζει την κλιματική κρίση: οδεύουμε κατευθείαν στην εξάλειψη του είδους μας. Η μόνη ελπίδα πλέον είναι η κρίση να είναι τόσο μεγάλη ώστε να αναγκαστούμε να αλλάξουμε πορεία. Παρότι όμως ζούμε στη μεγαλύτερη διεθνή κρίση επί δεκαετίες – και παρότι ήδη ταξιδεύουμε και καταναλώνουμε λιγότερο ως αποτέλεσμα της πανδημίας – μάλλον δεν φαίνεται να αλλάζουν πολλά. «Ποτέ μην αφήσεις μια καλή κρίση να πάει χαμένη» λέει το παλιό ρητό, όμως όσον αφορά υπαρξιακά ζητήματα για το μέλλον της ανθρωπότητας μάλλον αποδεικνύεται άχρηστο.

Κορωνοϊός ή όχι, παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο να υπολογίζουμε την πρόοδο με την άνοδο του ΑΕΠ και όχι με την ευημερία και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Eπί καιρό αυτό ήταν χρήσιμο, όμως πλέον υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι πέραν κάποιου σημείου, όσο περισσότερος πλούτος συσσωρεύεται δεν σημαίνει ότι είναι ανάλογα και τα ποσοστά της ευτυχίας – τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι, εάν δεν βρούμε έναν τρόπο να δούμε διαφορετικά την κατανάλωση, την ευημερία και τη βιωσιμότητα, οι άνθρωποι θα είναι υπεύθυνοι για τον αφανισμό τους. Πια, είναι ξεκάθαρο ότι οι κρίσεις που αντιμετωπίζουμε – ακραία καιρικά φαινόμενα, πανδημίες, οικονομική ύφεση – δεν αποτελούν κώδωνες κινδύνου που να μας αναγκάσουν να συνειδητοποιήσουμε το πόσο εύθραυστοι είμαστε. Μια καλή κρίση αναπόφευκτα πάει στράφι και θα ήμασταν ανεύθυνοι εάν πιστέψουμε κάτι διαφορετικό.