Οι ικέτες της ελπίδας

Οι χαφιεδίσκοι των κοινωνικών δικτύων που αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως ιεροκήρυκες της τάξης και οι εκπρόσωποι του νεορεπορτάζ του συνωστισμού έχουν στήσει καρτέρι στους ναούς για να καταγράψουν τα επαίσχυντα του Δεκαπενταύγουστου.

«Συνωστισμός, συνωστισμός. Τρέξε Χαρδαλιά, τρέξτε επιστήμονες, αστυνομικοί, δημοτικές αρχές, πολιτικό προσωπικό».

Μεγάλο κακό μας βρήκε. Τα προαύλια των εκκλησιών γέμισαν πιστούς. Θα πολλαπλασιαστούν τα κρούσματα, θα γεμίσουμε κορωνοϊό, θα πεθάνουμε όλοι.

Θα ξεχάσουμε με μιας τους νεκρούς της Εύβοιας, το Oruc Reis, την υφαλοκρηπίδα μας, τους εχθρούς εξ Ανατολών, τα άδεια καταστήματα, τα κλειδωμένα ξενοδοχεία, τους χιλιάδες ανέργους, τα επιδόματα της φτώχειας.

Το χριστεπώνυμο πλήρωμα θα ακολουθήσει τους πνευματικούς του ποιμένες στις λιτανείες του Πάσχα του Καλοκαιριού, αγνοώντας τους «κορωνο-κανόνες» της Πολιτείας.

Ανάμεσά τους θα είναι οι θρησκόληπτοι των μεγάλων σταυρών και αμαρτιών. Θα είναι όμως και απλός κόσμος, άνθρωποι που σηκώνουν τον σταυρό του μαρτυρίου. Που αναζητούν στα Ιερά και Οσια την τελευταία σανίδα σωτηρίας τους. Ανθρωποι που έχουν εναποθέσει το τελευταίο αποκούμπι της ελπίδας τους στην υπέρτατη δύναμη.

Γονείς με άρρωστα παιδιά, συγγενείς ασθενών που δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα στα κρεβάτια των νοσοκομείων, στις εντατικές. Ανθρωποι που κουβαλούν μέσα τους την κακιά αρρώστια και προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πόνο τους. Ταλαιπωρημένοι που ψάχνουν τον τελευταίο ζωθάλμιο ενώπιον των εικόνων και στα νοήματα των ψαλμών.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο εύκολο από το να ασκήσουμε κριτική σ’ αυτούς τους ικέτες της ελπίδας που θα αψηφήσουν τον κίνδυνο της σύγχρονης χολέρας στην ύστατη προσπάθειά τους να δουν μια μικρή αχτίδα στη μαύρη τους ζωή.

Τόσες και τόσες εκπτώσεις έχουμε κάνει στις μέρες του κορωνοϊού. Ας είναι αυτή η τελευταία. Οχι για την Εκκλησία και τους ποιμένες της, ούτε για τους θρησκευτικούς καιροσκόπους, αλλά για τον ανθρώπινο πόνο και την αδήριτη ανάγκη του να γιατρευτεί.