Mύθοι

Οι δύο λέξεις που έχουν επαναληφθεί τις περισσότερες φορές τις τελευταίες ημέρες, τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τα μέσα ενημέρωσης, είναι χωρίς αμφιβολία η «ελληνική υφαλοκρηπίδα». Αυτήν φέρονται να καταπάτησαν το Oruc Reis και τα πλοία που το συνοδεύουν, φτάνοντας δέκα, είκοσι ή και σαράντα (ανάλογα με την πηγή) ναυτικά μίλια μέσα από την ελληνική πλευρά, αυτήν πρέπει να υπερασπιστούμε με όλα τα μέσα, πολιτικά, διπλωματικά, ακόμη και στρατιωτικά. «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς αν θα νικήσουμε ή θα νικηθούμε», έγραψε ένας διεθνολόγος επικαλούμενος τον Καζαντζάκη. «Πολέμα!»

Τι περίεργο όμως! Στο διάγγελμα που απηύθυνε προχθές το απόγευμα ο έλληνας πρωθυπουργός, η λέξη «υφαλοκρηπίδα» δεν υπήρχε. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε ότι μία είναι η διαφορά μας με τους Τούρκους, η «οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο». Μία ημέρα νωρίτερα, αν πιστέψουμε μια ανακοίνωση του MERA-25 που δεν διαψεύστηκε, ο Πρωθυπουργός είχε τονίσει πως το Oruc Reis βρίσκεται «στο απώτατο όριο της υφαλοκρηπίδας που θα κατοχύρωνε το Δικαστήριο της Χάγης στην Ελλάδα ακόμα κι αν αποδεχόταν εκατό τοις εκατό τα ελληνικά επιχειρήματα».

Δύσκολα βρίσκει κανείς τα τελευταία πολλά χρόνια μια σαφέστερη, καθαρότερη, ψυχραιμότερη και ρεαλιστικότερη περιγραφή της κατάστασης από επικεφαλής της ελληνικής κυβέρνησης. Οι Τούρκοι φυσικά και προκαλούν. Οι Ελληνες φυσικά και διακρίνονται από πλήρη πολιτική και επιχειρησιακή ετοιμότητα. Την ίδια στιγμή όμως είναι έτοιμοι για διάλογο, γνωρίζοντας ότι τα επιχειρήματά τους δεν θα γίνουν στο σύνολό τους δεκτά, όχι μόνο από την Αγκυρα, αλλά και από το διεθνές δικαστήριο. Κι αυτό, επειδή κάτι τέτοιο θα καθιστούσε το Αιγαίο ελληνική θάλασσα, δυσκολεύοντας την απρόσκοπτη διέλευση όχι μόνο των τουρκικών αλλά και άλλων πλοίων, ενώ θα απέκλειε την Τουρκία και από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της ανατολικής Μεσογείου. Θα επιβεβαίωνε έτσι το σύνδρομο της περικύκλωσης που την καταδιώκει, και εξηγεί σε έναν βαθμό την επιθετική της συμπεριφορά.

Ολα αυτά έχουν γραφτεί και ειπωθεί χρόνια τώρα από εγκεκριμένους καθηγητές, αναλυτές και ειδικούς, όπως είναι ο Χρήστος Ροζάκης και ο Αλέξης Ηρακλείδης. Κι αν οι παρατηρήσεις τους ακούγονται λιγότερο από τις κραυγές εκείνων που τρελαίνονται κάθε τόσο να κηρύσσουν τον πόλεμο, δεν σημαίνει ότι έχουν δίκιο οι δεύτεροι. Ο Πρωθυπουργός το γνωρίζει. Και τα βήματά του, προσεκτικά αλλά σταθερά, κινούνται προς την κατεύθυνση της εξεύρεσης λύσεων.

Δεν είναι εύκολο. Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι αδίστακτος, απρόβλεπτος και μεγαλομανής, όταν δε πληγώνεται γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος. Οι «σκληροί» και στις δύο χώρες παραμονεύουν, έτοιμοι να καταγγείλουν και να σαμποτάρουν οποιαδήποτε συνεννόηση, διαπραγμάτευση ή συμφωνία παραπομπής των διαφορών σε μια διεθνή αρχή. Αλλά κάποια στιγμή η εξωτερική πολιτική πρέπει να απαλλαγεί από τους μύθους.