Ενας παίκτης – διαμάντι!

Στη θάλασσα του Διαδικτύου είναι μαγικό να ταξιδεύεις. Χάνεσαι. Αλλά και στην απεραντοσύνη της διαπιστώνεις πολλά. Αντιλαμβάνεσαι το πώς βιώνει ο οποιοσδήποτε μια κατάσταση. Μια είδηση. Μικρή ή μεγάλη. Και τι βλέπεις όταν διαβάζεις τα απανταχού σχόλια για την περίπτωση του Κώστα Τσιμίκα; Το αποδεκτό του όλου σκηνικού. Πάει να πει, ουδείς βρήκε κάποιον άσχημο λόγο για τον διεθνή ποδοσφαιριστή, κανένας δεν ένιωσε έκπληξη με την πρόοδο και το κατόρθωμά του.

Ο Τσιμίκας έχει την αύρα του «καλού παιδιού». Οχι με την έννοια αυτή που λες ελαφρώς υποτιμητικά «έλα μωρέ, του χεριού μας είναι», αλλά της γενικής παραδοχής πως αξίζει όσα του φέρνει η μοίρα. Γιατί του λόγου της δεν την ξεγελάς. Ολους για μία φορά, μπορεί. Εναν για πολλές φορές, ναι. Τη μοίρα όμως, όχι. Ο Τσιμίκας, λοιπόν, προσπάθησε από το μηδέν και έφτασε στον κολοφώνα της δόξας. Πρώτα κέρδισε την εκτίμηση όλων των ανθρώπων στου Ρέντη. Στο προπονητήριο του Ολυμπιακού, αυτό που γεννά ταλαντούχους παίκτες με το τσουβάλι και τους δίνει έτοιμους στο πλέον υψηλό επίπεδο. Μετά, όταν έφυγε για τα ξένα, πρώτα για τη Δανία και μετά για την Ολλανδία, δεν αντιμετώπισε τον δανεισμό ως ήττα, κάτι που ίσως θα έκανε η πλειονότητα των παιδιών της ηλικίας του. Το αντίθετο. Το είδε ως ευκαιρία. Να μεστώσει ποδοσφαιρικά. Να γίνει καλύτερος. Να βελτιώσει κάθε αδυναμία, πρώτα του κορμιού και μετά της σκέψης του. Η νοοτροπία έγινε αυτή που πρέπει να έχει κάθε ποδοσφαιριστής ή αθλητής που σέβεται τον εαυτό του. Δεν συμβιβάζεται με τα λίγα και θέλει τον κόσμο ολόκληρο, όπως ένα παιδί που κυνηγά πεινασμένο τα όνειρά του. Ο Τσιμίκας επέστρεψε όχι ακριβώς νικητής – δικαιωμένος αισθάνθηκε που πήρε ξανά την ευκαιρία να πείσει και να διεκδικήσει θέση στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Ο συναγωνισμός με τον εξίσου ταλαντούχο Κούτρη τον ωφέλησε. Τον έπεισε πως ταβάνι του είναι ο ουρανός. Αρχισε δεύτερος και ορμητικός καθώς ήταν έγινε πρώτος. Με σέντρες ξυραφιές. Με ικανότητα στην άμυνα. Και φλόγες να συνοδεύουν τις επιθετικές του ενέργειες. Ηταν πλέον φθασμένος άσος. Οι ικεσίες των αντιπάλων να σταματήσει τις προωθήσεις του έμοιαζαν με τρομαγμένα πουλιά. Η απόφαση για το μέλλον του είχε ληφθεί από έναν ανώτατο θεό, αυτόν του ποδοσφαίρου! Τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει την κατεύθυνση των ανέμων. Τον οδήγησαν ψηλά. Ενας χαρακτήριας – διαμάντι με μια νοοτροπία – διαμάντι. Που τον βοήθησαν όσο και το πηγαίο ταλέντο του να φτάσει μακριά. Αν και τώρα είναι στην αρχή της διαδρομής στην πιο μεγάλη πίστα της ποδοσφαιρικής ζωής…