Οι μάσκες (δεν) πέφτουν στις διακοπές

Κώστας Κοφινάς

Διακοπές στην Αίγινα…

Οχι, δεν είμαστε στο (μακρινό) 1958 όταν βγήκε η συγκεκριμένη ταινία. Με τον Κωνσταντάρα. Την Αλίκη (μία ήταν!). Τον Μπάρκουλη. Τον Μοσχίδη. Οι δεκαετίες έτρεξαν σαν το γάργαρο νερό. Αλλά η Αίγινα παραμένει ένας δημοφιλής προορισμός και εφέτος ειδικά, δεν έχει την ταμπέλα «νησί για ένα Σαββατοκύριακο».

Διότι πολύ απλά και εν μέσω πανδημίας, κόσμος πολύς την επιλέγει προκειμένου να αποφύγει αφενός τις σχοινοτενείς καθυστερήσεις στα πλοία που σκίζουν το χαλί του Ποσειδώνα στα πελάγη και αφετέρου να μην μπλέξει σε ταξίδια που σε ταλαιπωρούν ώρες έως ότου φτάσεις στον προορισμό σου. Ενώ η Αίγινα… Μπες, βγες, όχι ακριβώς ένα τσιγάρο δρόμος, αλλά ούτε αεροπλάνο και κλεισούρα στην καμπίνα, ούτε ασφυξία πολύωρη από τη μάσκα.

Η μόδα, συνεπώς, αποφάσισε: Αργοσαρωνικός! Ωσπου έσκασε το κρούσμα, έγινε δηλαδή γνωστός ο πρώτος θετικός ασθενής στον Covid-19 στο νησί. Την περασμένη Κυριακή. Εως τότε, οι νουνεχείς και όσοι έχουν αντίληψη της δύσκολης κατάστασης, περπατούσαν στα γραφικά σοκάκια της πόλης ή περιδιάβαιναν το νησί και αναρωτιόντουσαν: «βρες λες να έρθει»; «Μόνο στον Πόρο

θα… τρέχουν»; Κι όμως, ο κορωνοϊός δεν κάνει διακρίσεις. Το ζητούμενο, ωστόσο, δεν είναι τι κάνει ο ιός, αλλά τι κάνουν οι άνθρωποι για να τον αποφύγουν. Οι επισκέπτες του Ιουλίου και των πρώτων ημερών του Αυγούστου ώρες ώρες πίστευαν πως βρίσκονται σε ένα νησί που οι κάτοικοι/μαγαζάτορες/ επαγγελματίες δεν δίνουν φράγκο για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Λες και δεν τους αφορά το ζήτημα! Πήγαινες λόγου χάρη σε πολύ in καφέ της παραλιακής και έβλεπες τους σερβιτόρους να φορούν τη μάσκα – ασπίδα γυρισμένη προς το πίσω μέρος της κεφαλής! Ναι, κανονικά ως αναγκαίο εξάρτημα ή ως ντεκόρ της όλης τους στολής. Τα απολυμαντικά στα τραπέζια είδος εν ανεπαρκεία. Το λες, σε αντιμετωπίζουν με χαμόγελο ή ως εξωγήινο. Πας στα τουριστικά θέρετρα ανατολικά του νησιού (ονόματα ας μην πούμε, καταλαβαινόμαστε…) και ούτε μάσκες ούτε τίποτα! Ακριβώς έτσι. Η δε μειοψηφία φορά μάσκες στο πηγούνι, λες και από κει θα ξεπηδήσει απειλητικά ο κορωνοϊός. Οποία πλάνη. Οι ελάχιστοι σωστοί επαγγελματίες, γιατί όντως υπάρχουν και τέτοιοι και το τσουβάλιασμα όχι μόνο δεν κάνει καλό, αλλά είναι και λάθος, δυσκολεύονται να πείσουν για το ορθόν των προσπαθειών τους. Το κύμα είναι ωχαδερφισμού. Στα δε πλοία, ο συνωστισμός σε κάνει να ιδρώνεις και όχι μόνο λόγω της πατροπαράδοτης υγρασίας που πνίγει την Αίγινα.

Το απόγευμα, όταν η θάλασσα κοπάζει και οι άνεμοι πέφτουν, ξαναγυρνάς στον μόλο. Να δεις κοχύλια. Να πετάξεις την πετονιά. Ν’ αγναντέψεις το πέλαγος και να αφήσεις το βλέμμα να ταξιδέψει μέχρι τα Μέθανα, την πλανεύτρα Μονή ή το Αγκίστρι. Να κάνεις γαλάζια όνειρα και να δεις τα σεμνά λιμανάκια να περιμένουν ταξιδιώτες πάσης φύσεως. Και σκέφτεσαι. Γιατί άραγε; Ποιος ο λόγος αυτής της τόσο επιπόλαιης συμπεριφοράς; Στη σφαίρα του μέλλοντος δεν μπορεί, προφανώς θα αντικρύσεις όλους όσοι λειτουργούν έτσι να βγαίνουν και να κατακεραυνώνουν τους πάντες, να ζητούν βοήθεια από το κράτος, να λένε «αμέτρητα γιατί» και όχι στους ρυθμούς του αξεπέραστου Τόλη… Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής. Δίχως να σκεφθούν τους λόγους που μένουν ανεκμετάλλευτες οι  συγκυρίες και δεν εκτοξεύουν το νησί όπως στ’ αλήθεια πρέπει. Οχι πως για το κρούσμα ευθύνονται αυτοί, αλλά τι κάνει η πλειονότητα από τη μεριά της; Και αυτό συμβαίνει στα περισσότερα νησιά της επικράτειας. Το παρόν σημείωμα δεν έχει την πρόθεση να χτυπήσει τη λατρεμένη Αίγινα. Μόνο να στηλιτεύσει τα κακώς κείμενα. Γιατί είναι κρίμα οι προσπάθειες όλων, φυσικά και του δημάρχου Γιάννη Ζορμπά που έκανε τόσα και τόσα,  ειδικά για τα σκουπίδια, να φουντάρουν από τις αβλεψίες πολλών.

Καρολίνα Παπακώστα

Δρ. Τζέκιλ
και μίστερ Χάιντ

Ο ευτραφής μεσήλικoς επέπληξε με ελληναράδικο ύφος τον πελάτη πίσω του στο ταμείο του σουπερμάρκετ επειδή δεν στεκόταν στα 2 μέτρα μακριά, αλλά στο 1,9. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν απλά ένας νομοταγής πολίτης που αντέδρασε στη χαλαρότητα των συμπολιτών του σε κάποιο χωριό του Νοτίου Πηλίου. Θα το έλεγε αν η μάσκα δεν άφηνε ακάλυπτη τη μύτη του. Ή αν η ταμίας λίγα λεπτά αργότερα δεν χρειαζόταν να του επισημάνει σε αυστηρό τόνο ότι πρέπει να περιμένει να τελειώσει ο προηγούμενος, αφού διαφορετικά θα συνωστίζονταν τρεις γύρω από την ταμειακή. Την ώρα της αναμονής στην ουρά το περιστατικό χαρτογραφήθηκε σαν μια μικρή ιστορία καθημερινής τρέλας από εκείνες που διαδραματίζονται αυτές τις μέρες ταυτόχρονα σε πολλά σημεία της ελληνικής ενδοχώρας. Κι όμως, ίσως κάτι την ξεχωρίζει λίγο. Το ίδιο πρόσωπο – ο ευτραφής ζοχάδας κύριος – ενσάρκωνε και τις δυο πλευρές του συλλογικού μας εαυτού:  εκείνον που ανησυχεί για τον Covid-19 και τον άλλο που δεν δίνει δεκάρα για την εφαρμογή των μέτρων περιορισμού του.  Κάπως έτσι ο λοιμωξιολογικά δρ. Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ επιβεβαίωσε μια αλήθεια που όλοι έχουν ψυχανεμιστεί: Ακόμη κι ανάμεσα στους μασκοφόρους μερικοί έχουν συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο. Οι περισσότεροι τρέμουν το 150 ευρώ. Εξού και κυκλοφορούν σαν φέροντες μάσκα – όπως κάποτε οι μηχανόβιοι «έφεραν» το κράνος τους μεταξύ καρπού κι αγκώνα. Τι κι αν δεν έσωσε το κεφάλι κανενός εκεί;

Κώστας Σκλαβενίτης

Αντισηπτικό,

μαντιλάκια, χιούμορ

Επιτέλους, καιρός για διακοπές! Μετά από μια χρονιά που δεν πήγαν όλα όπως ακριβώς τα περιμέναμε, με κορωνοϊούς και καραντίνες, με τουρκικές προκλήσεις και καταστροφές, ήρθε η ώρα να φύγουμε από την πόλη και τη φασαρία της. Μην φανταστείτε τίποτα έξαλλο ή κανέναν εξωτικό προορισμό, όχι. Μέχρι το χωριό και πολύ που μας είναι. Θα χορτάσουμε όμως ήλιο και ξάπλα στην παραλία. Θα κλείσουμε την τηλεόραση μήπως και γλιτώσουμε λίγο από τις σκοτούρες. Θα ανακτήσουμε δυνάμεις για να γυρίσουμε με όρεξη και πάλι στη δουλειά από το διαμέρισμα.

Πριν από όλα όμως, πρέπει να ετοιμάσουμε τα πράγματα που θα πάρουμε μαζί μας. Μην ξεχάσουμε τίποτα βασικό και ποιος γυρνάει μετά πίσω Αυγουστιάτικα…  Σίγουρα πάντως όχι εγώ! Φέτος οι προτεραιότητες είναι λίγο διαφορετικές. Για να απολαύσουμε φαγητό, θάλασσα και φίλους δεν πάμε πουθενά χωρίς αντισηπτικό, μάσκες, μαντιλάκια… Τι άλλο χρειαζόμαστε; Α, ναι! Το πιο βασικό: και λίγο χιούμορ!

Διονύσης Νασόπουλος

Πουφ στην άμμο

Το τηλεφώνημα από τα πατρογονικά εδάφη, στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, έδειχνε αισιόδοξο, ίσως γιατί οι περισσότεροι αισθάνθηκαν ότι είχε ολοκληρωθεί ο κύκλος του αποκλεισμού. Στις τοπικές μετακινήσεις δεν υπήρχε μπλόκο, αλλά οι Αθηναίοι από τον Μάρτιο είχαν εξαφανισθεί. «Δεν φαντάζεσαι ποιοι ήρθαν στο χωριό… Ξεσκονίζουν τα σπίτια και ξεχορταριάζουν την αυλή στο πατρικό. Θα δούμε κόσμο φέτος που είχε να εμφανιστεί 15 χρόνια!..», έλεγε ο Χρήστος, με μια βεβαιότητα ότι ο κορωνοϊός αφορούσε άλλους τόπους και ψυχές και το χωριό φάνταζε τούτο το καλοκαίρι ως ιδανικό καταφύγιο.

Μαζί με άλλους, ετοιμάστηκε κι αυτός για τη μεγάλη υποδοχή. Ταβέρνες, καφέ και μπαρ στην παραλία άνοιξαν από το τέλος Ιουνίου, οι ομπρέλες με το καλαμωτό και οι ξαπλώστρες τοποθετήθηκαν σε μεγαλύτερη απόσταση, όπως όριζαν οι νέοι υγειονομικοί κανόνες, σε κάθε μαγαζί προμηθεύθηκαν με το κιλό φιάλες αντισηπτικού – και περίμεναν. Κάποιοι άπλωσαν και πουφ για μια πινελιά πολυτέλειας στην άμμο, τώρα που το χωριό θα κατατρόπωνε τη Μύκονο. Αρχές Ιουλίου άνοιξαν και τα παραλιακά ξενοδοχεία – και η αισιοδοξία μεγάλωνε, αφού και οι θάλασσες ήταν καλές. Στον ανοικτό κόλπο ακόμη και στα πρώτα αυγουστιάτικα μελτέμια δεν σήκωσε κύμα. Ο ιός, εξάλλου, παρέμενε μια υπόθεση των τηλεοπτικών δελτίων. Στα πέριξ δεν είχε εμφανιστεί κρούσμα και όλο τον Ιούλιο τα βλέμματα είχαν «καρφωθεί» στην Εθνική Οδό, περιμένοντας το κονβόι των παραθεριστών.

Φευ… Ακόμη και στο πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου η κίνηση ήταν περιορισμένη. Τα παντζούρια σε πολλά πατρικά παρέμεναν κλειστά. Τα βλέμματα άρχισαν να γίνονται καχύπτοτα. «Φταίει ο κορωνοϊός, που τους κράτησε στην Αθήνα», ήταν η εξήγηση – με τη ματιά πλέον να ψάχνει τριγύρω για ασυμπτωματικούς. Η συζήτηση για τα κρούσματα που αυξάνονταν πέρασε και στις ξαπλώστρες. «Μαθαίνεις τίποτα; Είχαμε στα μέρη μας κανέναν που κόλλησε;». Ο Χρήστος μετρούσε όσους περίμενε και δεν έβλεπε στο χωριό. Επαιρνε στο κινητό φίλους και ξαδέλφια που δεν είχαν ακόμη εμφανιστεί  – «μπορεί να ‘ρθούμε τρεις μέρες τον Δεκαπενταύγουστο. Είστε όλοι καλά εκεί;». Πίσω από τα μασημένα λόγια, καταλάβαινε περισσότερα: «Είναι ο κορωνοϊός, αλλά ο κόσμος δεν έχει και λεφτά…», ήταν η δική του γνωμάτευση για το καλοκαίρι που χάθηκε.

Μυρτώ Λαλιούτη

Εφιάλτης στο μετρό

Μάσκες, ασπίδες, αντισηπτικά τζελ για τα χέρια και πανάκια γνωστής εταιρείας για επιφάνειες: αυτό το καλοκαίρι σίγουρα δεν μοιάζει με τα άλλα. Για έναν λόγο παραπάνω – φέτος το πέρασα, σχεδόν στο σύνολό του, εξερευνώντας τις αμέτρητες δυνατότητες που προσφέρει η Αθήνα.

Ηταν ένα από εκείνα τα πρωινά με την μπόλικη ζέστη, που νιώθεις ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά. Λίγο η αυξημένη θερμοκρασία, λίγο η θερινή ραστώνη, λίγο η σιγουριά πως όλη η πόλη απουσιάζει σε κάποιο νησί του Αιγαίου, ένιωσα πιο θαρραλέα. Απέφευγα το μετρό εδώ και μήνες, είχε όμως έρθει η στιγμή να ξεπεράσω τον φόβο μου. Φόρεσα την υφασμάτινη μάσκα και κατέβηκα τις σκάλες μπροστά από το Μέγαρο Μουσικής. Στη δική μου πλευρά της αποβάθρας, προς Αγία Μαρίνα, οι λίγοι που περίμεναν τηρούσαν όλους τους κανόνες. Στόχος ήταν να φτάσω στο Μοναστηράκι τηρώντας τους κανόνες του social distancing. Ευκολάκι: τρεις σταθμοί απόσταση, περίπου 6 λεπτά. Δεν θα ακουμπούσα τίποτα. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Οι πόρτες έκλεισαν πίσω μου, όπως συνήθως συμβαίνει στα θρίλερ.

Τελικά, δεν ήταν πολλοί αυτοί που έφυγαν για παραλία. Ενα νεαρό ζευγάρι στεκόταν όρθιο, φλερτάροντας, λίγο παραπέρα. Ο ένας κρατούσε τη μάσκα στο χέρι, η άλλη τη φορούσε στο πιγούνι. Ακούστηκε ένας βαθύς βήχας: ο κύριος που καθόταν στην πιο κοντινή τετράδα θέσεων, δεν τον έκοβα να έχει περάσει τα πενήντα, δεν είχε κρίνει σκόπιμο να εμποδίσει τα σταγονίδια από το να διαχυθούν στο βαγόνι. Τον παρακολούθησα για λίγο να σκαλίζει με το δάχτυλο τη μύτη του και αποφάσισα να κάτσω λίγο παραπέρα. Στον Ευαγγελισμό δίπλα μου ήρθε ένα αγόρι με αθλητική ενδυμασία. Κοίταξε με μια δόση ενοχής τις μάσκες των επιβατών. Κοίταξα κι εγώ γύρω μου: ήμασταν μειοψηφία. Για να προστατευθεί ο ίδιος, έβαλε το χέρι του στο στόμα. Να κι ένα φτέρνισμα – ο κύριος που σκάλιζε τη μύτη του είχε στα σίγουρα κρυολογήσει. Στο Σύνταγμα, ο οδηγός φρέναρε απότομα. Το αγόρι με τη μάσκα στο χέρι έπιασε τον στύλο στη μέση του βαγονιού για να στηριχθεί, το κορίτσι έπεσε πάνω του γελώντας πριν αποβιβαστούν. Οι δύο ηλικιωμένες που μπήκαν μέσα δεν κατόρθωσαν να αποφύγουν τον συνωστισμό. Το βαγόνι είχε πια γεμίσει. Οταν ο συρμός ξεκίνησε, η πιο ψηλή ακούμπησε κι αυτή τον ίδιο στύλο, στο ίδιο σημείο. Διόρθωσε τη μάσκα με το χέρι της. Ρώτησε τη φίλη της αν τη φοράει σωστά. Εκείνη τη διαβεβαίωσε.

Ο χρόνος είχε διασταλεί. Χέρι – πιγούνι – βήχας – μύτη – χέρι – στόμα – φτέρνισμα – στύλος και πάλι απ’ την αρχή. Στο Μοναστηράκι, ο οδηγός ξαναφρέναρε. Αυτή τη φορά, εκείνη που χρειάστηκε να κρατηθεί για να μην πέσει ήμουν εγώ. Ετριβα με δύναμη το αντισηπτικό μαντηλάκι στα χέρια μου ανεβαίνοντας την κυλιόμενη σκάλα. Πίσω μου μια γυναίκα εξηγούσε δυνατά στην παρέα της γιατί δεν έχει μάσκα πάνω της: «Πώς θα μπω μέσα στο φαρμακείο να αγοράσω, αφού δεν επιτρέπεται να μπεις χωρίς;». Εβαλα ακουστικά στ΄ αυτιά για να μην προλάβω την απάντηση.