Ο καθένας για τον εαυτό του

Η οδύνη από την καταστροφή και από τα θύματα της κακοκαιρίας στην Εύβοια, στο πεδίο του δημόσιου λόγου, περνά γρήγορα. Στο πολιτικό προσκήνιο τα πράγματα είναι καθαρά. Η κυβέρνηση αμήχανη προσπαθεί να λειάνει τις εικόνες της καταστροφής, να πει ότι ήταν διαρκώς παρούσα, να ανατρέψει τα επικοινωνιακά ελλείμματα. Κι η αξιωματική αντιπολίτευση βιάζεται να πάρει τη ρεβάνς για τις ευθύνες στελεχών της και του κράτους στις καταστροφές της Μάνδρας και του Ματιού. Ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός εναντίον όλων.

Ας προσπαθήσουμε όμως να δούμε ψύχραιμα τι έγινε, πού η κυβέρνηση διέπραξε λάθη και πού η αντιπολίτευση απλώς επιδιώκει να προσποριστεί πολιτικά οφέλη.

Η κακοκαιρία, που όλοι περιμέναμε, ξέσπασε στην περιοχή με μεγάλη σφοδρότητα. Ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων Νίκος Χαρδαλιάς είπε ότι αναμένονταν 67 έως 70 χιλιοστά βροχή, ενώ τελικά έπεσαν περί τα 300. Εμπειρος ειδικός μηχανικός, τη γνώμη του οποίου ζήτησα, μου είπε να μην ψάχνω αντιστοιχίες της Εύβοιας με τη Μάνδρα και την καταστροφή του 2017 και με διαβεβαίωσε ότι τέτοια σφοδρή κακοκαιρία παράγει πλημμύρες που μπορεί να συμβούν κάθε 100 χρόνια. Αλλά η συγκεκριμένη περιοχή έχει πληγεί κι άλλες φορές σοβαρά, έστω και με λιγότερης έντασης φαινόμενα. Κάτοικοι του Ληλάντιου πεδίου θυμούνται τις πλημμύρες του 2009, που επίσης είχαν θύματα. Και τότε, είχαν προηγηθεί μεγάλες πυρκαγιές – όπως είχε γίνει και πέρυσι. Και τότε σαρώθηκαν υποδομές. Αλλά από τότε έως σήμερα ελάχιστα πράγματα έγιναν για να βελτιωθούν τα ήδη γνωστά προβλήματα. Ο Κώστας Τσαούσης, εκτός των άλλων και κάτοικος Ευβοίας, έγραψε χθες στο in.gr ότι, από το 2009, «κανένα έργο δεν έχει γίνει για να αντιμετωπιστεί στη ρίζα του το πρόβλημα» κι ότι, αντίθετα, το διάστημα αυτό έγιναν πολλά έργα βιτρίνας. Κυβερνήσεις και τοπική αυτοδιοίκηση μοιράζονται την ευθύνη – αλλά, εκτιμώ, περισσότερη βαρύνει την αυτοδιοίκηση και τους τοπικούς βουλευτές. Δεν είναι η πολιτική μόνο μεγάλα λόγια, επικοινωνία και εξυπηρετήσεις.

Στο κάδρο του ελλείμματος των πολιτικών παρεμβάσεων, όπως είναι φανερό, υπάρχει και ο ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα διαμαρτύρεται. Κυβέρνησε και διαχειρίστηκε χρόνια προβλήματα, τα οποία πιθανόν δεν πήρε χαμπάρι. Γι’ αυτό και οι φωνές των στελεχών του σήμερα ακούγονται ως θόρυβος – εκτός από τις φωνές του μονίμως θορυβούντος Γιάννη Ραγκούση και του ευρωβουλευτή-επενδυτή Δημήτρη Παπαδημούλη, που δεν κατανοούν ότι φέρονται σαν πρωταγωνιστές φαρσοκωμωδίας.

Αφήνω τελευταία την Πολιτική Προστασία. Το 112 ήταν, υποτίθεται, το νέο εργαλείο του επιτελικού κράτους, με το οποίο θα δίνονταν οδηγίες στους πολίτες στα δύσκολα. Δεν λειτούργησε. Λάθος εκτίμηση; Αδυναμία; Πρέπει να βρεθεί το πώς και το γιατί. Οσο για τις δικαιολογίες του Νίκου Χαρδαλιά, ότι αν λειτουργούσε θα είχαμε περισσότερους νεκρούς, νομίζω ότι ήταν μια δικαιολογία που έκανε τα πράγματα χειρότερα. Ειδικώς για τον Χαρδαλιά, έχω την εντύπωση ότι τα έχει μπερδέψει. Συμπεριφέρεται σαν σταρ ενός ανύπαρκτου σταρ σύστεμ, απολαμβάνοντας ματαιόδοξα τις αναφορές σε αυτόν από εκπροσώπους των πιο φτηνών θεαμάτων. Αλλά η δουλειά που έχει αναλάβει δεν είναι φιγούρα και σταριλίκι. Είναι μόνιμη αναμέτρηση με προβλήματα. Κι όταν εκτίθεσαι συνεχώς, ας εκτίθεσαι για τα σωστά.

Καλό πάντως είναι να θυμόμαστε κάτι βασικό: Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πολλές στρεβλώσεις. Κι οι κυβερνήσεις, και τα πολιτικά στελέχη, κρίνονται από την επιθυμία τους να τις πολεμήσουν, από τον σχεδιασμό τους κι από το έργο τους σε αυτή την κατεύθυνση.