Ο βράχος και το κύμα

«Μέριασε βράχε νὰ διαβῶ!» τὸ κύµα ἀνδρειωµένο

λέγει στὴν πέτρα τοῦ γυαλοῦ θολό, µελανιασµένο.

Μέριασε, µὲς στὰ στήθη µου, ποὖσαν νεκρὰ καὶ κρύα,

µαῦρος βοριὰς ἐφώλιασε καὶ µαύρη τρικυµία».

Η μάχη της θάλασσας με τον βράχο, από την πένα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη στο ποίημα «Ο βράχος και το κύμα».

Μια αδυσώπητη μονομαχία της φύσης. Της ορμής των αφρισμένων κυμάτων με τη σταθερά της ρυτιδιασμένης πέτρας.

Το βρυχώμενο κύμα του φόβου του κορωνοϊού που σκαλίζει τα θεμέλια της ακλόνητης ζωής μας.

«Ὅταν ἐρχόµουνα σιγά, δειλό, παραδαρµένο

καὶ σὄγλυφα καὶ σὄπλενα τὰ πόδια δουλωµένο,

περήφανα µ’ ἐκύτταζες καὶ φώναζες τοῦ κόσµου

νὰ δεῖ τὴν καταφρόνεση, ποὺ πάθαινε ὁ ἀφρός µου».

Σαν βράχοι υποτιμήσαμε το νέο κύμα που ερχόταν, στο αείζωον πιστέψαμε, στου εγωισμού τα αβδήριτα.

Θάλασσες άγνωστες απλώνονταν μπροστά μας, κι εμείς χασκογελούσαμε ωσάν να ταξιδεύαμε σε λίμνες και ποτάμια.

«Βράχε, µὲ λένε Ἐκδίκηση. Μ’ ἐπότισεν ὁ χρόνος

χολὴ καὶ καταφρόνεση. Μ’ ἀνάθρεψεν ὁ πόνος.

Ἤµουνα δάκρυ µιὰ φορὰ καὶ τώρα κοίταξέ µε,

ἔγινα θάλασσα πλατιά, πέσε, προσκύνησέ µε.

Ἐδῶ µέσα στὰ σπλάγχνα µου, βλέπεις, δὲν ἔχω φύκη,

σέρνω ἕνα σύγνεφο ψυχές, ἐρµιὰ καὶ καταδίκη,

ξύπνησε τώρα, σὲ ζητοῦν τοῦ ἄδη µου τ’ ἀχνάρια…».

Το άγνωστο, το σκοτεινό, το μαύρο και το γκρίζο, ο άνθρωπος δεν το μπορεί, δεν το αντέχει λίγο.

Μα τι τον έπιασε στα ξαφνικά και δεν ακούει λόγια, μήτε τον καθηγητή τον Σωτήρη Τσιόδρα;

Ο φόβος παραμέρισε, το γλέντι έστησε γιορτή. Ο κορωνοϊός εγέλασε και κρύφτηκε στα χέρια των ανθρώπων που ενώθηκαν αθόρυβα μες στης χαράς τον πόθο.

«Ὁ βράχος ἐβουβάθηκε. Τὸ κῦµα στὴν ὁρµή του

ἐκαταπόντησε µεµιᾶς τὸ κούφιο τὸ κορµί του.

Χάνεται µὲς τὴν ἄβυσσο, τρίβεται, σβήεται, λιώνει

σὰ νἆταν ἀπὸ χιόνι».

Βράχοι των λίγων χρόνων, αστόχαστοι και γελαστοί στέκουν μπροστά στο κύμα, στρέφοντας το βλέμμα απέναντι, στο μέλλον και τον χρόνο περιφρονώντας κινδύνους και ζωές των διπλανών γειτόνων.