Ξεσπάσματα, άσματα…

Ξέσπασε, λέει, η Νεκταρία – στο facebook φυσικά. Και πολλοί διαδικτυακοί φίλοι της έσπευσαν να κοινοποιήσουν το ξέσπασμά της. (Μου κάνει εντύπωση ότι αυτές που ξεσπούν τα τελευταία χρόνια λέγονται Νεκταρίες και Μυρσίνες ή κάπως έτσι. Μια Καίτη, μια Μαίρη έχει να ξεσπάσει από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, από τη «Μαίρη Παναγιωταρά» δηλαδή). Η Νεκταρία λοιπόν ξέσπασε διότι φτάνει πια με τη συνωμοσία που εξυφαίνεται εδώ και καιρό, με τα ψέματα των γιατρών και των κέντρων εξουσίας, με τα μέτρα που θέλουν να μας επιβάλουν με πρόφαση την πανδημία ενώ, στην πραγματικότητα, θέλουν να μας φιμώσουν.

Από τις πρώτες λίγες λέξεις και μετά δεν έχει και τόση σημασία τι ακριβώς γράφει η Νεκταρία, η κάθε Νεκταρία. Υπάρχουν πλέον εκατομμύρια «Νεκταρίες» σε όλον τον κόσμο που, με άλλα λόγια, λένε το ίδιο πράγμα. Ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε οι υπόλοιποι. Αυτό, μωρέ, που προσπαθεί να μας αποκρύψει η επιστήμη σε συνεργασία με τον «Μεγάλο Αδελφό» για να μας εξοντώσουν σωματικά, ψυχικά και συνειδησιακά. Στην ερώτηση «και για ποιον λόγο όλα αυτά;», απάντηση δεν υπάρχει ή σταματά στα πρώτα σκαλοπάτια της λογικής. Αυτό ακριβώς κάνει τον ανορθολογισμό αήττητο. Το ότι δεν χρειάζεται να υπερασπισθεί τον λόγο.

Οι «Νεκταρίες» αυτού του κόσμου μπορεί να είναι ελίτ ή λούμπεν, διανοούμενοι και ταξιτζήδες, πλούσιοι και φτωχοί, δεξιοί και αριστεροί, φασίστες και ριζοσπάστες, Βόρειοι και Νότιοι, τενόροι και τορναδόροι, καλλιτέχνες και βιοτέχνες, ρήτορες και λωποδύτες. Η συγκολλητική τους ουσία; Το στοίχημα για τον ιστορικό του μέλλοντος.

…και παρατράγουδα
Ισως θα πρέπει να επινοηθεί ένας καινούργιος όρος για αυτό το κίνημα ανορθολογισμού. Το «ψεκασμένοι» θεωρώ ότι το γραφικοποιεί. Και ναι μεν είναι μια απόκλιση του λαϊκισμού, τόσο εξειδικευμένη όμως που συνιστά ιδιαίτερη κατηγορία. Ισως να υπάγεται σε μια σφαίρα «ψυχολαϊκισμού», αλλά αυτά ας τα βρουν οι ειδικοί. Πάντως, την παρέλαση των αγανακτισμένων το περασμένο Σάββατο στο Βερολίνο που διαμαρτυρήθηκαν για τα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν, καθισμένοι πλάι-πλάι στην εξέδρα των επισήμων, ο Ντόναλντ Τραμπ με τον Αντρέα Μποτσέλι, η Ραχήλ Μακρή με τον Παντελή Θαλασσινό, ο Μιχάλης Δέλτα με τον Σταμάτη Γονίδη και ο Τζόρτζιο Αγκαμπεν με τον ράπερ Υποχθόνιο. Υπό την αιγίδα των antifa ομάδων.

«Μας κόβουν τους μισθούς και λεν να μη μιλάμε, μάσκες δε φοράμε, στο σπίτι δε γυρνάμε» γράφουν οι autonome antifa. Και κάποιος άλλος, επίσης αυτόνομος, προτρέπει τους γιατρούς να ξεκαβαλήσουν το καλάμι. Ο Παντελής Θαλασσινός αναρωτιέται τι να την κάνεις τη ζωή με μάσκα και χωρίς αγκαλιές και παροτρύνει τους «παναθεμάδες» ακροατές του (εκ του σουξέ του «πανάθεμά σε, δεν με λυπάσαι») να βγουν και να διασκεδάσουν «…γιατί η βαλίτσα πάει μακριά και τους συμφέρει». Με αυτό το «τους» να μένει πάντα στη ζώνη του λυκόφωτος. Ο δε Μιχάλης Δέλτα βροντοφωνάζει ότι δεν φόρεσε μάσκα ποτέ και γιατί έχει πειστεί ότι θα βλάψει το ανοσοποιητικό του και γιατί βλέπει «αυτό που Ερχεται».

Ολα αυτά θα μπορούσαν να είναι γραφικά αν δεν ήταν επικίνδυνα. Ή μήπως, τελικά, είναι τόσο γραφικά που δεν είναι επικίνδυνα;

Ωριμότης μηδέν
Ωραία, λοιπόν, κάτι ξέρουν και ο Παντελής και ο Μιχάλης και ο Αντρέα και τα άλλα παιδιά. Κάτι για το οποίο είναι απόλυτα σίγουροι, ακόμη και όταν το εκφράζουν με αμφιβολία. Και κοίτα τώρα εγώ που πήγα και θυμήθηκα κάποιον που έλεγε ότι οι άνθρωποι ωριμάζουν όταν αφήνουν πίσω τους τη βεβαιότητα ότι τα ξέρουν όλα. Ο,τι πιο ευγενικό μπορώ να πω…