Το έργο σε επανάληψη

Προχθές ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε στη Βουλή την απόφασή του να καταβάλει εφάπαξ ως το τέλος του 2020 τα αναδρομικά σε όλους τους συνταξιούχους που υπέστησαν απώλειες από τον Ιούνιο του 2015 ως τον Μάιο του 2016, εφαρμόζοντας την πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ. Ταυτοχρόνως, ωστόσο, έκανε την εξής παραδοχή: «Η συγκεκριμένη δαπάνη αγγίζει τα όρια των δημοσιονομικών δυνατοτήτων του τόπου. Δεν υπάρχουν λοιπόν περιθώρια για ικανοποίηση πρόσθετων αιτημάτων αυτού του είδους […] η πολιτεία οφείλει να κρατά δημοσιονομικές ισορροπίες, να εξετάζει προφανώς και τη βιωσιμότητα του χρέους αλλά και να κρατά εφεδρείες σε κάθε δύσκολη στιγμή». Απευθυνόμενος στους συνταξιούχους, τόνισε ότι «ενδεχομένως να υπάρχουν αιτιάσεις, πλειοδοσίες, παροτρύνσεις να αυξηθεί αυτό το ποσό ώστε να καλυφθούν δώρα, επικουρικές συντάξεις», αλλά «δεν υπάρχουν περιθώρια άλλων παροχών». Αν και τα δεδικασμένα δεν τα λες ακριβώς «παροχή».

Τις επόμενες ώρες οι πολίτες, που δεν είναι υποχρεωμένοι να είναι ειδικοί ούτε στα δημοσιονομικά ούτε στο δίκαιο αλλά ενημερώνονται από τα ΜΜΕ, άκουσαν δύο διαφορετικές εκδοχές σχετικά με την απόφαση. Ο υπουργός Εργασίας δήλωσε ότι η απόφαση του ΣτΕ καλύπτει μόνο τα αναδρομικά της κύριας σύνταξης, άρα η κυβέρνηση θα την τιμήσει πλήρως, χωρίς κούρεμα. Η αντιπολίτευση καθώς και εργατολόγοι που είχαν προσφύγει στο ΣτΕ επιμένουν ότι η απόφαση καλύπτει και τα δώρα και τις επικουρικές και η κυβέρνηση επιλέγει μια «δική της» ερμηνεία που ρίχνει το συνολικό πόσο από τα 3,9 δισ. στα 1,4. Από αυτά τα 2,5 δισ. διαφορά χαμένοι θα είναι, σύμφωνα με τους ειδικούς, οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Ποιος λέει αλήθεια άραγε; Και οι δύο εκδοχές πάντως αφήνουν περιθώρια να πάνε πάλι να πληρώνουν δικηγόρους και το έργο να παιχτεί από την αρχή. Αν το δίλημμα είναι όντως αν πρέπει να τηρηθεί η νομιμότητα και αν πρέπει οι πολίτες να διεκδικούν στα δικαστήρια ή αν πρέπει να τους αποθαρρύνει το δημοσιονομικό κόστος, τότε πρέπει να ειπωθεί στην κοινωνία καθαρά και ξάστερα από όλους και να πάρει υπεύθυνη θέση και η αντιπολίτευση. Τα χρόνια των Μνημονίων είδαμε πολύ καλά πού μας οδήγησε η τακτική της ανειλικρίνειας και των διπλωματικών μισόλογων. Τα οφέλη τους είναι πάντα πρόσκαιρα και στο τέλος τα πληρώνουμε όλοι μαζί.