Γυναίκα

Ετσι όπως η φωτογραφία της Πινάρ Γκιουλτεκίν περνούσε από την οθόνη του κινητού μου, θεώρησα ότι ήταν άλλο ένα κορίτσι των σόσιαλ μίντια που μοιράζεται με το παγκόσμιο χωριό στιγμιότυπα από τις διακοπές της. Ενα κορίτσι με τη ζεστή, μελαχρινή ομορφιά των γυναικών του ευρωπαϊκού νότου που πόζαρε ξέγνοιαστο σε μια παραλία με βότσαλα. Και πραγματικά, αυτό ήταν η Πινάρ έως πριν από μερικές μέρες.

Η 27χρονη φοιτήτρια από τη Μούγκλα της νοτιοδυτικής Τουρκίας είχε ερωτικό δεσμό με έναν συνομήλικό της. Ομορφο παλικάρι, μπορεί να ήταν αυτός που τράβηξε τη φωτογραφία στην παραλία ή να πόζαρε δίπλα. Ομως οι νεανικοί έρωτες – ίσως και όλοι οι έρωτες – δεν κρατάνε για πάντα. Η Πινάρ ζήτησε από τον σύντροφό της να χωρίσουν. Εκείνος τη χτύπησε μέχρι θανάτου, προσπάθησε να κάψει το πτώμα της, δεν τα κατάφερε, το έριξε σε ένα κάδο απορριμμάτων και το μπετονάρισε. Τον πρόδωσαν όμως οι κάμερες ασφαλείας.

Λίγα χρόνια πριν, όταν δεν υπήρχαν τέτοιες κάμερες, πιθανότατα ο ένοχος δεν θα είχε συλληφθεί ποτέ, η Πινάρ θα εθεωρείτο αγνοούμενη και η ομορφιά της θα σάπιζε μέσα στο μπετόν. Οχι, ο νεαρός δεν σκότωσε τη φίλη του τυφλωμένος από το ερωτικό πάθος. Τη σκότωσε γιατί ήταν ένας βίαιος άνθρωπος. Και διότι η ακραία βία ήταν ο μόνος τρόπος που ήξερε να διαχειριστεί την απόρριψη.

Η δολοφονία της Πινάρ προκάλεσε σάλο στην Τουρκία (όπου μόνο τον περασμένο Ιούνιο έγιναν 27 δολοφονίες γυναικών ενώ ερευνώνται και άλλες 23 αντίστοιχες ύποπτες υποθέσεις), έγινε πρωτοσέλιδο και στάθηκε αφορμή να κινητοποιηθούν, για άλλη μια φορά σε αυτήν τη χώρα, ακτιβιστικές οργανώσεις που, με μεγάλες διαδηλώσεις, κατήγγειλαν την ακραία βία κατά των γυναικών. Ακόμη και ο Ερντογάν τουίταρε τα συλλυπητήριά του, παρόλο που δεν έχει κάνει και σπουδαία πράγματα για την ορθή τήρηση των όρων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης για την προστασία από τη βία κατά των γυναικών που, στην Τουρκία, ισχύει εδώ και έξι χρόνια.

Είναι η περίπτωση της Πινάρ μια τυπική περίπτωση γυναικοκτονίας; Φυσικά και είναι. Ωστόσο, της βίας κατά των γυναικών προϋπάρχει η βία. Τελεία. Ή, αν τέλος πάντων θέλουμε οπωσδήποτε έναν προσδιορισμό, η βία κατά των αδύναμων. Αυτός που θα βιαιοπραγήσει εναντίον μίας γυναίκας, θα κάνει το ίδιο και σε ένα παιδί, σε έναν ηλικιωμένο, στον πιο φτωχό, στον πιο επισφαλή. Στην καθημερινότητά μας, είναι αυτός που με μια τζιπάρα πολλών κυβικών, θα «κλείσει» ένα μικρό αυτοκίνητο.

Η βία – σωματική, λεκτική, συναισθηματική – κατά του αδύναμου είναι, πάνω απ’ όλα, θρασυδειλία. Και ένα πισωγύρισμα του πολιτισμού που τύπτει εξελιγμένες ή μη κοινωνίες, πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αμόρφωτους, αστέρες του Χόλιγουντ και φοιτητές από την Τουρκία. Η εξάλειψή της ωστόσο είναι ένα μεγάλο στοίχημα για όλους μας.