Αναφλέξεις και αναφυλαξίες

Είναι σίγουρο ότι η Ελλάδα μετακύλησε. Είμαστε στο 2010 οικονομικά και στο 2012-2015 πολιτικά. Η μορφή με την οποία εκδηλώνεται αυτή η αναχρονολόγηση και η «ανατροπή»  της οικονομικής και πολιτικής τάξης, είναι η διπλή σύρραξη. Μια σύρραξη εσωτερική και μια εξωτερική. Η πολεμική -ουσιαστικά – διάρθρωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, συνοδεύεται στο εσωτερικό από τις ασκήσεις εμπάθειας, πολιτικού μίσους (ορισμένων) και χονδροειδούς πολιτικής, ρεβανσιστικής άμυνας, της κυβέρνησης. Ο ίλιγγος και ο φόβος της συντελούμενης οικονομικής χειροτέρευσης, φλέγει σαν βενζίνη, την εχθροπάθεια. Οσο πιο έντονα ενοχοποιείται ο πολιτικός αντίπαλος, τόσο λιγότερο θα τρυγήσει τα πολιτικά οφέλη από την επερχόμενη οικονομική καθίζηση. Οσο περισσότερο φθαρεί η αξιωματική αντιπολίτευση, τόσο πολιτικό χώρο θα διατηρεί η κυβέρνηση. Τόσο κοντόφθαλμα.

Υπάρχουν φωνές σωφροσύνης, πνίγονται όμως.

Το 1974, όταν η τεράστια εσωτερική διχοτόμηση που εξέφρασε η χούντα, στέφθηκε από την τραγωδία της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και την πλήρη – έκτοτε – στρατιωτικοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, πάλι είχαμε το φαινόμενο της διπλής σύρραξης. Πόλεμος μέσα και πόλεμος έξω. Τηρουμένων όμως των αναλογιών, το φαινόμενο της διπλής κρούσης, είναι διιστορικό. Προτείνω ως βιβλιογραφικό βοήθημα δυο βιβλία του Κωστή Παπαγιώργη: «Κανέλλος Δεληγιάννης» και «Εμμανουήλ Ξάνθος, ο φιλικός». Και τα δύο, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Πρόκειται για έργα που εκτός των άλλων, φωτίζουν το αντίζηλο μίσος. Ο καθένας από τους ήρωες ζει με τον προσωπικό, εσωτερικό εχθρό. Στον αχό της εθνικής, χειραφετητικής σύγκρουσης, υπάρχει και η ενδοσύγκρουση.

Σήμερα πολλά από τα τεκταινόμενα φαντάζουν ανεξήγητα. Π.χ. γιατί τέτοια ανασφάλεια εκ μέρους της εξουσίας, στον κριτικό λόγο; Γιατί πρέπει να καταπνιγεί κάθε επιφύλαξη, κάθε αντίρρηση; Κι αν δε αποσιωπηθεί, «επιστρατεύονται» δεκάδες βωμολοχικές, διαδικτυακές, ρουκέτες και τη σκοτώνουν. Ο κορωνοϊός εξασφαλίζει όλα τα άλλοθι: «δεν κάμπτεται η οικονομία από χειρισμούς, αλλά από το κακό που μας βρήκε». Η ίδια η λογική του επιδημιακού κισμέτ αφήνει μεγάλες ελευθερίες στους ταγούς. Εχουμε δει εκπληκτικές, μεταμοντέρνες  εκδιπλώσεις αυτής της άνεσης, αυτής της επιείκειας: διασκέδαση σε νυχτομάγαζο με εικονίτσα στο τραπέζι, φωτογραφίσεις με λευκά λαμέ και δαντελωτούς υπαινιγμούς,  μπροστά στη θάλασσα κ.λπ. Το ρίχνουμε έξω, ευσεβώς όμως.

Πέρα από τα «βλαχομπαρόκ» πολιτισμικά  χαρακτηριστικά, που αναβιώνουν το πιο αποκρουστικό μοντέλο εξουσιαστικής καθήλωσης, πέρα από απίστευτα φαινόμενα οικονομικής διαχείρισης τύπου «σπάμε τον κουμπαρά», υπάρχουν εγγενή ζητήματα που αφορούν την επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος. Γιατί μετά την τεράστια κρίση  μούτζας και αντικοινοβουλευτικού πάθους, η ανοχή είναι ρηχή. Οι «κομματαρχαίοι» και οι εγκάθετοι, δεν εξασφαλίζουν μακροημέρευση σε καμία κυβέρνηση και σε κανένα πολιτικό πρόσωπο. Αύριο με ποιους συναισθηματικούς ιδεολογικούς και αισθητικούς πόρους θα διαχειριστεί η κυβέρνηση την κάμψη της; Τι είδους «ξηρά τροφή» θα διαθέτει; Γιατί ξέρουμε ότι η ξεραΐλα στον ένα πόλο, αντανακλά και στον άλλον. Η επιείκεια εξαφανίζεται, η διάχυτη Ακροδεξιά ριζώνει. Ο,τι αποκαθηλώνει τον έναν, εξαφανίζει τα περιθώρια και από τον άλλον. Το είδαμε σε όλες τις φάσεις της οικονομικής αποδόμησης. Ακρισία στην κρίση.