Στα χρόνια του «κορώνα»

Καθώς ετοιμαζόμουν να παντρευτώ, πριν από τρία χρόνια, έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέται συχνά: ποιο είναι το μυστικό ενός επιτυχημένου γάμου; Ρωτούσα και άλλους – μάλλον αδιάκριτα. Και είναι ένας άλλος, στο τρένο, που μου έδωσε μια απάντηση, η οποία μου καρφώθηκε για καιρό στο μυαλό: «Η ανοχή». Η φίλη που της είπα την απάντηση δεν την βρήκε καθόλου ρομαντική. Σε μένα όμως αυτό που είχε πει εκείνος ο ηλικιωμένος άνθρωπος, ο οποίος έμοιαζε να βαδίζει στα 90 του χρόνια, έκανε αίσθηση. Ανοχή δεν σημαίνει να γίνεις χαλί για να σε πατήσει ο σύντροφός σου, αλλά να δέχεσαι ότι ο σύντροφός σου δεν έχει την ίδια οπτική με σένα και πως η συμπεριφορά σου και η γνώμη σου μπορεί να διαφέρουν. Σημαίνει να είσαι μεγαλόψυχος και να μην τιμωρείς την ανεξαρτησία της σκέψης.

Η ανεκτικότητα είναι δύσκολη άσκηση ακόμη και στις καλύτερες εποχές. Φανταστείτε στην καραντίνα. Καθώς έμειναν υποχρεωτικά κλεισμένα στο σπίτι, πολλά ζευγάρια άρχισαν να τρώγονται με τα ρούχα τους. Μετά το lockdown παρατηρήθηκε μια έκρηξη διαζυγίων και εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς το γιατί. Σε περιόδους κρίσεις, συνηθίζουμε να βάζουμε τα πράγματα κάτω και το αποτέλεσμα είναι η ένταση να ανεβαίνει. Μικρά ζητήματα γίνονται η αφορμή για να ξεσπάσουν καβγάδες γύρω από μεγαλύτερα και άλυτα προβλήματα. Πολλά δυστυχισμένα ζευγάρια αποφάσισαν πως δεν μπορούσαν να το αντέξουν άλλο αυτό.

Για πολλά νεότερα ζευγάρια, η πανδημία αποτελεί την πρώτη μεγάλη πρόκληση της σχέσης τους. Μένει να δούμε ποιες θα είναι τελικά οι επιπτώσεις της πανδημίας μακροπρόθεσμα. Αναρωτιέμαι πάντως πόσοι, αντιμέτωποι πια με την απειλή μιας τρομερής ασθένειας, είπαν στους δικούς τους πως τους αγαπούν. Πόσοι αγάπησαν τον σύντροφό τους όσο ποτέ άλλοτε. Θα ήταν κλισέ να μιλήσουμε για τον «έρωτα στα χρόνια του κορώνα». Αλλά όπως μας λέει ο Μαρκές, δεν υπάρχει έρωτας χωρίς τις προκλήσεις του.