Οχι πανηγυρισμοί

Η συμφωνία των Βρυξελλών και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Ελλάδα δεν προσφέρεται ούτε για απογοήτευση ούτε για θριαμβολογία. Η τελευταία, που είχε επικρατήσει όταν ανακοινώθηκε η πρόταση της Κομισιόν (η οποία με κυβερνητική ευθύνη παρουσιάστηκε ως ειλημμένη απόφαση) προσφέρεται για καλό μάθημα: δεν πρέπει, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, να περιμένουμε τη σωτηρία μας από ένα «πακέτο Ντελόρ», που συχνά σπαταλήθηκε στα μπουζούκια και στο «προσεχώς Βουλγάρες».

Αυτή η νοοτροπία έφτασε μέχρι την εσπευσμένη δημιουργία επιτροπής για την αξιοποίηση των 32 δισ. η οποία κατέληξε σε εξίσου βιαστικά και σήμερα – με την αλλαγή του συνολικού ποσού και της σύνθεσής του – άχρηστα συμπεράσματα. Σε κάθε περίπτωση, η χώρα θα έχει πρόσβαση σε έναν σημαντικό όγκο χρημάτων. Η κυβέρνηση δεν έχει πλέον καμία δικαιολογία, για το γεγονός ότι έχει πάρει τα πιο τσιγκούνικα μέτρα σε όλη την ΕΕ για την αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων από την πανδημία.

Πρέπει τώρα να ξεκινήσει εθνικός διάλογος για την επένδυση του ποσού. Στη Πορτογαλία, που είναι του ίδιου μεγέθους και αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα, ετοιμάζουν μέτρα για την απόδραση από την τουριστική μονοκαλλιέργεια και την επαναβιομηχανοποίηση της χώρας. Το ποσό στο οποίο θα έχει πρόσβαση θα αξιοποιηθεί από μια Δημόσια Τράπεζα Επενδύσεων, που ιδρύθηκε για αυτό τον σκοπό. Θα ήταν μια καλή ιδέα και για την Ελλάδα, άλλωστε με τον έλεγχο που επίσης υιοθετήθηκε μάλλον πάνε περίπατο τα όνειρα για πολλά «σκόιλ ελικίκου».

Το άλλο συμπέρασμα από τις εξελίξεις στις Βρυξέλλες είναι ότι οι Ντελόρ είναι πλέον σπάνιο είδος στην Ευρώπη. Κυριαρχεί ο οικονομικός εθνικισμός και η πολιτική για εσωτερική κατανάλωση, ας όψεται το Βερολίνο που στην οικονομική κρίση του 2009-10 άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, που σήμερα δεν μπορεί να τιθασεύει.

Η συμπεριφορά των τσιγκούνηδων του Βορρά είναι πολύ περισσότερο εξοργιστική, γιατί είναι αυτοί που βασικά ωφελούνται από την ενιαία αγορά. Αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τι είδους είναι οι κυβερνήσεις που εμπόδισαν την ΕΕ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Κυριαρχούν νεοφιλελεύθερα (Ολλανδία) ή δεξιά (Αυστρία) κόμματα, ενώ στις άλλες χώρες η εθνικιστική ακροδεξιά έχει μεγάλο βάρος. Ο κ. Μητσοτάκης, που είχε απλώς μια « φιλική συμμετοχή» στην προσπάθεια των χωρών του Νότου, θα έπρεπε να παίξει ενεργό ρόλο, έστω και αν η Ισπανία και η Πορτογαλία κυβερνώνται από… «κομμουνιστές»!

Ο Στέλιος Κούλογλου είναι ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία