Τα δικά μου τα φετίχ έχουν καρδιά. Τα ίδια. Από μόνα τους. Μ’ αγαπούν όσο τ’ αγαπώ κι εγώ. Ισότιμη σχέση. Αναπνέουν, περπατάνε, ξαπλώνουν στο σώμα μου. Τρέχουν και κυνηγούν το ένα το άλλο. Οταν είμαι μαζί τους, μου φεύγει η στενοχώρια και το άγχος. Αναζητώ το χάδι τους σαν να είναι εξαρτησιογόνος ουσία. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτά. Εχουν δισύλλαβα ονόματα όπως φετίχ, αλλά με ρ και λ μέσα για να με ακούνε. Είναι έξυπνα τα φετίχ μου. Ευαίσθητα, μα και δυνατά. Οσκαρ ο σκύλος μου. Ζορντί ο γάτος μου ή Πρινσερούλης. Τον Οσκαρ μού τον χάρισε ένας φίλος. Πριν από περίπου 8 χρόνια. Είναι από σπίτι. Γεννήθηκε την ημέρα που πέθανε ο Οσκαρ Ουάιλντ. Του Αγίου Ανδρέα. 30 Νοεμβρίου… Οχι, δεν είναι από τον καημό μου για το χρυσό αγαλματίδιο τ’ όνομά του.
Τον Ζορντί τον βρήκα στα σκουπίδια. Με κλειστά τα μάτια. Ημουν η πρώτη εικόνα που είδε. Γι’ αυτό ήθελα ένα όνομα που να έχει Γιώργο μέσα. Λόγω του πατέρα μου…
Ετσι, μου προέκυψε αυτό το «ονοματάκι», που εδώ που τα λέμε θυμίζει το μικρό ξανθό Γαλλάκι που τραγουδούσε στα κυριακάτικα σόου της Ρούλας Κορομηλά. «Dur Dur D’etre Bebe»…
Το Πρινερούλης είναι από το έργο που έφτιαξα για την κατοχική Αθήνα στο θέατρο Σταθμός. Ετσι ονομάζεται η γατούλα που κρατάει η κυρία Μαριέτα Σγουρδαίου στην παράσταση και μ’ αυτήν αγκαλιά διασχίζει όλο τον βομβαρδισμένο Πειραιά για να φτάσει στην Αθήνα… Σαν εκείνη τη φωτογραφία με τον σύρο πρόσφυγα που ταξίδεψε στη μισή γη με τον γάτο του… Δεν λένε πως εμείς οι ηθοποιοί τα συνδέουμε όλα με το θέατρο;
Στην αρχή η συμβίωσή τους δεν ήταν εύκολη. Τώρα δεν κάνουν χώρια. Κοιμούνται μαζί και μετά κυνηγιούνται. Σαν τον σκύλο με τη γάτα… Κάπου κάπου τρώνε κι ο ένας το φαγητό του άλλου. Ο Ζορντί δεν έχει ταξιδέψει. Φυλάει τις Θερμοπύλες της Μαυρομματαίων όπου διαμένουμε. Ο Οσκαρ είναι λίγο «Μένουμε Ελλάδα». Δεν έχει αφήσει ρούγα για ρούγα. Μόνο στην Ακρόπολη δεν έχει πάει όπως ο συνονόματός του ιρλανδός συγγραφέας φορώντας την εθνική ενδυμασία μας. Κι αυτό γιατί δεν επιτρέπονται οι κύνες στους κύονες, που θα ‘λεγε κι ο Μποστ. Μόνο που μιλάω για εκείνους ευθυμώ. Κι αγαπάνε και το θέατρο. Εχουν δει πρόβες υπομονετικά… Μόνο υποβολείο που δεν έχουν κρατήσει… και μεταξύ μας χωρίς να είναι ακόμα το αποτέλεσμα το δέον! Γι’ αυτό τους αγαπούν και οι συνάδελφοι ακόμα. Μα κυρίως αγαπούν το διαφορετικό: δηλαδή ο ένας τον άλλον. Εχει κι αυτό στις ημέρες μας τη σημασία του. Ειδικά στις ημέρες μας… Αποκωδικοποιούν, όσο δύσκολο κι αν τους είναι, τι νιώθει το ένα για το άλλο. Και στο τέλος τα καταφέρνουν. Καλύτερα κι από ανθρώπους. Για εκείνους μπορώ να μιλάω πιο εύκολα απ’ ό,τι για μένα. Αυτός δεν είναι άλλωστε ο ακριβέστερος ορισμός του φετίχ; Μια αγάπη που λύνει τα στόματα και κάνει το χέρι να τρέχει όταν γράφει για αυτά που αγαπάς. Και μέσα από αυτά ζεις και μαθαίνεις. Πολεμάς για όλα όσα άλλα αγαπάς…
Μαζί τους. Οσκαρ + Μάνος + Ζορντί = λοβ φορ έβερ.
