Η προίκα της φύσης

Ηταν Απρίλης του 1922. Τρίτη μέρα του Θωμά. Στο Μπουγιουκλί, κεφαλοχώρι 84 χιλιόμετρα ΝΑ της Σμύρνης οι κάτοικοι ήταν ανάστατοι. Μάζευαν ό,τι μπορούσαν να σηκώσουν και έφευγαν κυνηγημένοι από τους Τούρκους. Στη μεγάλη πορεία σύντροφοί τους ήταν ο φόβος και ο θάνατος. Στην αρχή έκλαιγαν και μοιρολογούσαν τους νεκρούς. Εσκαβαν ακόμα και με τα χέρια για να τους θάβουν. Τα δάκρυα γρήγορα στέρεψαν. Πρόσωπα, πέτρα. Ο θάνατος σταμάτησε να τους τρομάζει. Τα πτώματα έμεναν άθαφτα, ούτε κλαρί να τα σκεπάζει. Είχαν φιλιώσει με το τουρκικό μαχαίρι και τη μοίρα.

Συνήθεια, αυτή η καταραμένη ξαδέρφη της λήθης που μετατρέπει το αφύσικο σε φυσιολογικό. Σταματήσαμε να φοβόμαστε τον κορωνοϊό; Τι άλλαξε και τα νούμερα των κρουσμάτων πια δεν μας τρομάζουν;

Συνηθίσαμε να ακούμε για μάσκες, νεκρούς, αυτοαναιρούμενα συμπεράσματα των επιστημόνων, αντικρουόμενες πολιτικές αποφάσεις που ανάβουν φωτιές εκεί που δεν μπορούν να σβήσουν;

Μήπως ισχύει ο αφορισμός του Σαρτρ πως αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να κουνήσει τη βάρκα;

Η φύση προίκισε τους ζωντανούς οργανισμούς με σύνθετους μηχανισμούς ώστε να προσαρμόζονται και να επιβιώνουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Οταν ο κόσμος είχε κλειδωθεί στα σπίτια του για να κρυφτεί από το τέρας του SARS-CoV-2, πολλοί ήταν αυτοί που με ελαφρά τη καρδία παρομοίαζαν τις συνθήκες με τα χρόνια των πολέμων. Ρωτήθηκαν λοιπόν επιζώντες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου να πουν τη γνώμη τους. Το μόνο που θυμόταν η Αγγλίδα Τζόαν Χολ, 95 ετών η οποία στα 17 της εργαζόταν στην καντίνα της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας ήταν τις εξόδους για ποτό και φαγητό. «Προτιμώ τα χρόνια του πολέμου απ’ αυτά του κορωνοϊού», ήταν η απάντησή της.

Είχε συνηθίσει τον φόβο των αεροπορικών επιδρομών και τον προσάρμοσε στην καθημερινότητά της, όπως πιθανόν να έχει κάνει ήδη με τον κορωνοϊό. Οπως θα συνηθίσουμε όλοι μας την επόμενη δοκιμασία αφού προηγουμένως εξαντλήσουμε κάθε περιθώριο υπερβολής.