Η γοητεία της βιασύνης

Η ΝΔ είναι ο νικητής των δημοσκοπήσεων. Λογικό, εν μέρει – πέραν του κεφαλαίου που έχει να ξοδέψει από τη διαχείριση της πρώτης φάσης της πανδημίας, ο βασικός της αντίπαλος πρέπει να βρει άκρη με τα σκάνδαλα που τον αφορούν και τα υπόλοιπα κόμματα κινούνται σε μικρά ποσοστά. Η ανοχή απέναντί της, λοιπόν, είναι τεράστια. Οχι από τα συστήματα που κατά καιρούς μετατρέπονται σε μπαμπούλα από την αντιπολίτευση, αλλά από τους πολίτες. Μια καθυστέρηση στον κορωνοϊό, μια γκάφα στα εθνικά ή δύο-τρία νομοσχέδια που δεν κάθονται καλά στους κοινωνικούς εταίρους δεν μπορούν να αλλάξουν την εικόνα. Τουλάχιστον όχι σ’ αυτή τη φάση: ακόμα και σήμερα, με τα λάθη και τα στραβά της, οι μετρήσεις δείχνουν πως πολύ λίγοι θα άλλαζαν τη σημερινή κυβέρνηση για το χατίρι της προηγούμενης.

Σε μερικά θέματα, όμως, μεγαλύτερη σημασία έχει ο δικός της χειρισμός παρά η ανυπαρξία του αντιπάλου. Η ανακοίνωση με την οποία το αρμόδιο υπουργείο πρόλαβε την ιατροδικαστική απόφαση για τον θάνατο του Βασίλη Μάγγου βγήκε πολύ νωρίς, ακόμα κι αν στο τέλος, όντως, το πνευμονικό οίδημα που τον σκότωσε δεν συνδέεται με το ξύλο που έφαγε από αστυνομικά χέρια. Πριν από λίγο καιρό, ο υφυπουργός στον Πρωθυπουργό μίλησε «ως πολίτης» για τις ενέργειες μιας εισαγγελέως στην υπόθεση της δολοφονίας Τοπαλούδη. Η θέση του, ωστόσο, δεν επιτρέπει πια τέτοιου είδους παρεμβάσεις, ακόμα δίκιο κι αν έχει επί της ουσίας.

Στην άλλη πλευρά υπάρχει μια (πολλές φορές, ακατανίκητη) γοητεία. Εκεί τα σχόλια της εκτελεστικής εξουσίας σε θέματα που δεν άπτονται των αρμοδιοτήτων της επιτρέπονται, γιατί ακούγονται σωστά. Ενας από τους λόγους, όμως, που η ΝΔ βρέθηκε στην εξουσία είναι γιατί οι προηγούμενοι ένοικοι του Μεγάρου Μαξίμου αδιαφορούσαν πλήρως για τους περιορισμούς των ρόλων τους, γιατί πίστεψαν ότι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν. Λειτουργούν, επομένως, καλύτερα ως παράδειγμα προς αποφυγή.