Η κατάσταση των πραγμάτων, έναν χρόνο μετά

Εναν χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας, η κυβέρνηση διατηρεί πλήρως την πολιτική και ιδεολογική της ηγεμονία. Η έγκαιρη και εντυπωσιακή για τα εγχώρια δεδομένα διαχείριση των έκτακτων και σημαντικών γεγονότων της πανδημίας και της όξυνσης του Μεταναστευτικού / Προσφυγικού στον Εβρο και η συνακόλουθη προσδοκία για μια εξίσου σοβαρή αντιμετώπιση των αναμενόμενων οικονομικών επιπτώσεων πριμοδοτούν και επεκτείνουν χρονικά, αλλά και κοινωνικά, την ηγεμονία αυτή.

Βέβαια, στον έναν αυτόν χρόνο, δεν έγινε και δεν ξεκίνησε κάποια μεγάλη μεταρρύθμιση, ενώ εξακολούθησε και η πεπατημένη της στελέχωσης του ευρύτερου δημόσιου τομέα με στελέχη της βαθιάς Δεξιάς. Ηδη δε η κυβέρνηση υπέπεσε στο πρώτο μεγάλο φάουλ που είναι η αχρείαστη και ανέλεγκτη διανομή δημοσίου χρήματος στα ΜΜΕ με το πρόσχημα της ενημέρωσης του κοινού για τον κορωνοϊό. Δυστυχώς οι αιμομικτικές σχέσεις του παρελθόντος μεταξύ εξουσίας και ΜΜΕ αναπαράγονται και πάλι, παρά την τραγική οικονομική κατάσταση που είναι ακόμη πανταχού παρούσα. Η, ελαφρά τη καρδία, συγκεκριμένη «διασπάθιση» του δημοσίου χρήματος έγινε όμως με την πλήρη συναίνεση και αποδοχή των ΜΜΕ. Δυστυχώς τα μέσα ενημέρωσης αποδέχθηκαν τη μορφή αυτή της επιδότησης και τη συνακόλουθη σχέση εξάρτησης με το κράτος και την εξουσία. Οι όποιες διαφωνίες δε, εκδηλώθηκαν για τον τρόπο και τα κριτήρια διανομής.

Ενδεχομένως ένα άλλο πρόβλημα για την κυβέρνηση να δημιουργήσει η αντανάκλαση και η μεταφορά στο κεντρικό πολιτικό πεδίο των μεγαλεπήβολων σχεδίων του δημάρχου της Αθήνας για τον «Μεγάλο Περίπατο» και των αντιδράσεων που ήδη δημιουργεί.

Παράλληλα όμως με τα προβλήματα της τρέχουσας διαχείρισης, η κυβέρνηση και η ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζουν τη στρατηγική της διείσδυσης, όχι μόνο στον χώρο του παραδοσιακού πολιτικού Κέντρου, αλλά και στο πεδίο των διάφορων μετανεωτερικών πολιτισμικών και ταυτοτικών δικαιωμάτων. Η διείσδυση δε γίνεται στοχευμένα και χωρίς υψηλούς τόνους για να προσλαμβάνεται αναίμακτα και από την υπαρκτή κοινωνική Δεξιά.

Η κυβερνητική πολύμορφη ηγεμονία συνεπικουρείται από την κωμικοτραγική κατάσταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται κυριολεκτικά σε μια πολλαπλή περιδίνηση, αντιμέτωπος όχι μόνο με το θεσμικό του κυβερνητικό παρελθόν, αλλά κυρίως με τις παραθεσμικές και παρακρατικές πρακτικές που ανέπτυξαν διάφοροι μηχανισμοί του στην προσπάθεια της εδραίωσης και της αναπαραγωγής της εξουσίας του. Τα όσα δικαιολογητικά φληναφήματα εκφέρονται δείχνουν δυστυχώς την κομματική πολιτική και θεωρητική ανεπάρκεια και μια βαθιά υποτίμηση των αισθημάτων και των παραδόσεων των πολιτών, και ιδιαίτερα όσων θήτευσαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στα διάφορα σχήματα της εγχώριας Αριστεράς και είχαν πάντα μια ηθική κριτική στάση απέναντι και στην ίδια και στο καταγωγικό της παρελθόν. Παλιά, στο εσωτερικό της Αριστεράς, αναφερόταν η γνωστή διατύπωση του Γκράμσι, ότι ο καλός αγωνιστής πρέπει να συνδυάζει την απαισιοδοξία της γνώσης με την αισιοδοξία της θέλησης. Τώρα όμως είναι τόσο το βάρος της γνώσης της κυνικής και ωμής πραγματικότητας των αθέμιτων συναλλαγών και πρακτικών, που η όποια θέληση λυγίζει και σβήνει.

Ανάμεσα στις συμπληγάδες της νέας αυτής δικομματικής καρικατούρας, η υπαρκτή και διακριτή Κεντροαριστερά, πότε με τα διάφορα λάθη και τα κλισέ που επιβιώνουν και πότε με τις σωστές παρεμβάσεις της, προσπαθεί να υπάρξει. Εάν μπορούσε να εκφράσει, όπως κάποτε, τα αιτήματα για μια στοιχειώδη κοινωνική δικαιοσύνη και για έναν οικονομικό και πολιτισμικό μοντερνισμό, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.