Παρεξήγηση

Εχω την αίσθηση ότι το πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ προκύπτει από μια βασική παρεξήγηση. Νομίζουν ότι το 20%-23% που αποτελεί τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς ένα πρώην και παραπλανημένο ΠαΣοΚ.

Δεν είναι. ΠαΣοΚ in memoriam δεν υπάρχει.

Ακόμα κι αν πολλοί εξ αυτών υπήρξαν κάποτε ΠαΣοΚ, έχουν να το ψηφίσουν από το 2009. Εκτοτε έριξαν ΣΥΡΙΖΑ σε επτά συνεχόμενες εθνικές και ευρωπαϊκές εκλογές.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι πλέον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Σκέφτονται σαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενδεχομένως έχουν ευεργετηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και καλώς ή κακώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα διαλυθεί τα επόμενα χρόνια. Θα είναι ένα «αριστεροειδές» κόμμα του 20%-25% – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό το μέγεθος στην πολιτική.

Η μεταπολεμική Ιταλία έζησε πενήντα χρόνια με ένα 30% κομμουνιστών στην αντιπολίτευση και δεν έπαθε τίποτα.

Απορώ λοιπόν γιατί στο ΚΙΝΑΛ το έχουν πάρει τόσο βαριά.

Τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει ένα άλλο 60%-65% της ελληνικής κοινωνίας το οποίο δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, ούτε αριστεροί, ούτε ακροδεξιοί.

Είναι το μεγάλο ακροατήριο ενός ευρύτατου μεσαίου χώρου που δεν γουστάρει να διαλύουν την πόλη οι διαδηλώσεις, οι αλληλέγγυοι ή το πανεπιστημιακό άσυλο.

Που πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία, στην ευρωπαϊκή δημοκρατία και στην ατομική ευημερία. Που δεν έχει σε ιδιαίτερη υπόληψη τους επαγγελματίες αγωνιστές. Που προσδοκά ευταξία και ευνομία.

Ανθρωποι προκομμένοι κι όχι αργόσχολοι, ρεμπεσκέδες ή μπαχαλάκηδες. Ανθρωποι της δουλειάς που  φρίκαραν με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

«Νοικοκυραίοι» για να δανειστώ μια παλιά έκφραση.

Στον χώρο αυτόν κυριαρχεί σήμερα ο Μητσοτάκης διότι δεν υπάρχει άλλος να τον διεκδικεί. Το ΚΙΝΑΛ είναι ίσως το μοναδικό κόμμα στον κόσμο του οποίου οι ψηφοφόροι προτιμούν τον αρχηγό άλλου κόμματος από τον δικό τους – 87% δημοτικότητα έχει ο Μητσοτάκης και 77% η Γεννηματά…

Αλλά αντί το ΚΙΝΑΛ να πιάσει άκρες με το μεγάλο ακροατήριο κάθεται και ανταγωνίζεται τον ΣΥΡΙΖΑ για κάτι παλαιοπασόκους που πλέον δεν είναι καν πασόκοι!

Ούτε έναν δεν θα πάρει πίσω.

Κινδυνεύει όμως να χάσει πολλούς άλλους προσπαθώντας να απευθυνθεί σε ένα ακροατήριο που δεν υπάρχει πια.

Αυτή είναι η πραγματική βάση της παρεξήγησης. Και όχι οι ανοησίες του Παπανδρέου ή του Καστανίδη.

Το ΚΙΝΑΛ πρέπει κυρίως να αποφασίσει σε ποιο ακροατήριο απευθύνεται. Με την προϋπόθεση φυσικά ότι δεν θα απευθύνεται σε ένα ανύπαρκτο ακροατήριο.

Διότι αυτό το αστείο με την «έξυπνη σοσιαλδημοκρατία» θυμίζει λίγο το παλαιότερο με τον «αλβανό τουρίστα».

Οχι μόνο επειδή στην Ελλάδα δεν έχουμε πολλούς σοσιαλδημοκράτες. Αλλά επειδή τελευταία μάς λείπουν γενικώς και οι έξυπνοι.