Βουτιά στην παγίδα που έστηναν

«Εχεις το δικαίωμα να παραμείνεις σιωπηλός. Οτιδήποτε πεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου στο δικαστήριο». Ετσι, ξεκινάει συνήθως μια «προειδοποίηση Μιράντα» με την οποία οι αμερικανοί αστυνομικοί ενημερώνουν τους συλληφθέντες πώς να αποφύγουν την αυτοενοχοποίηση. Ο Νίκος Παππάς σίγουρα έχει δει σκηνές που την απαγγέλλουν σε ταινίες του Χόλιγουντ.

Εξού κι από την Κυριακή,  που έγινε γνωστό το περιεχόμενο της μηνυτήριας αναφοράς την οποία κατέθεσε στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών ο άλλοτε κόκκινος εργολάβος που θα γινόταν κόκκινος καναλάρχης, δεν έχει ανοίξει το στόμα του.

Οι πολιτικοί του αντίπαλοι ακούν στην εκκωφαντική σιωπή του πρωταγωνιστή στο σίριαλ των αντιθεσμικών παρεμβάσεων της πρώτης φοράς Αριστερά την προσπάθειά του να αμυνθεί σε περίπτωση που προκύψουν επιπλέον επιβαρυντικά στοιχεία για τη δράση του από τα ενδότερα της  βαλκανικής εκδοχής του Λευκού Οίκου. Αλλά και την ανησυχία του πως πράγματι θα προκύψουν.

Η αγωνία του πρώην υπουργού Επικρατείας είναι εύλογη. Ηδη άλλωστε ο διαμεσολαβητής μεταξύ Χρήστου Καλογρίτσα και Λιβανέζων στο πρότζεκτ ΣΥΡΙΖΑ TV , ο οικονομολόγος Κυριάκος Τόμπρας, εμφανίζεται στα κανάλια και δηλώνει αφοριστικά «μετά από τόσα χρόνια μπορώ να σας πω ότι έχασα τον χρόνο μου με δύο ηλίθιους. Αυτό είναι το αποτέλεσμα, να τρέχω τώρα γιατί δυο χαζοί, αντί να βρουν άκρη για 3 εκατομμύρια, πήγαν και κρεμάστηκαν στα μανταλάκια». Και πιθανότατα τη συμμερίζονται κι άλλοι σύντροφοι, ενώ ο  Σάμπυ Μιωνής διατείνεται ότι «έρχεται η ώρα της κρίσεως» αφού «δεν γνώριζε μόνο ο κ. Παππάς τη λειτουργία του παραδικαστικού κυκλώματος, γνώριζαν και άλλοι».

Ισως, βέβαια, η προειδοποίηση Μιράντα προς τον Παππά δεν θα έπρεπε να είναι μια αλά NYPD. Αλλά μια σαν εκείνης της παλιάς διαφήμισης που ο χωροφύλακας σε κάποιο χωριό της ενδοχώρας αναφωνούσε «put the kot down slowly». Γιατί; Επειδή, παρότι όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας για τον στενό πρωθυπουργικό πυρήνα του τσιπρικού Μαξίμου αξιολογούνται – δικαίως – από τους περισσότερους στην πολιτική αγορά ως «εξωθεσμικές συμπεριφορές», οι επιλογές των προσώπων για παράδειγμα που θα υλοποιούσαν το σχέδιο για την κατάληψη των αρμών της εξουσίας μάλλον δείχνουν ότι οι συριζαίοι στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα κατόρθωναν να γίνουν καθεστώς. Οσο κι αν φαίνεται να το επιθυμούσαν – ήδη από τότε που ο Τσίπρας αποκάλυπτε ο ίδιος τους μύχιους κομματικούς πόθους τσιτάροντας δημοσίως Γκράμσι για τις εκλογές που δεν εξασφαλίζουν την αληθινή εξουσία.

Η αιτία της αποτυχίας τους βρίσκεται στον υπέρμετρο ναρκισσισμό. Στον ναρκισσισμό του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος, ο οποίος τους ωθούσε να συμπεριφέρονται στους θεσμούς με τον πιο μπρούτο τρόπο χωρίς να υπολογίζουν πως σε μια Δημοκρατία η απόσταση των αντιπολιτευτικών εδράνων από τα κυβερνητικά είναι μικρή. Πως, δηλαδή, η ωμότητα της παραβίασης της διάκρισης των εξουσιών – είτε πρόκειται για συνταγματικά καθιερωμένες σαν τη δικαστική, είτε εθιμικά εδραιωμένες όπως η τέταρτη του Τύπου – θα γύριζε κάποια στιγμή μπούμερανγκ. Και θα έπεφταν μέσα στις παγίδες που έστηναν, μιας και η ουσία του συγκεκριμένου πολιτεύματος είναι ο διαρκής έλεγχος των κυβερνώντων. Γιατί κανένας κυβερνήτης δεν είναι εξ ορισμού ηθικότερος των προηγούμενων ή των επόμενων. Ολοι κρίνονται από τα έργα τους.

Παραφράζοντας ελαφρώς τον Τζέιμς Τζόυς, λοιπόν, νομιμοποιείται κανείς να πει ότι η ιστορία της κυβερνώσας Αριστεράς έχει γίνει ένας εφιάλτης από τον οποίο προσπαθούν να ξυπνήσουν ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και το alter ego του.