Καρικατούρα{CR}

Πρέπει να είναι ένας από τους πιο ταλαιπωρημένους, πιο παρεξηγημένους και πιο ευτελισμένους όρους της ελληνικής γλώσσας. Πάνω του πάτησαν για να διεκδικήσουν την εξουσία. Στο όνομά του κυβέρνησαν, όπως κυβέρνησαν, με το συγκεκριμένο κόμμα που διάλεξαν ως εταίρο. Και σήμερα, εν μέσω των καταιγιστικών αποκαλύψεων για το «μαγαζί», τους τύπους που έβγαζαν πολλά λεφτά, τον White House και τον White Porscha, εξακολουθούν να τον επικαλούνται.

Ακούστε τον Ευκλείδη Τσακαλώτο: «Το ηθικό πλεονέκτημα οφείλουμε όλοι και όλες να το αποδεικνύουμε κάθε μέρα, δεν μας το χάρισε κανείς». Ακούστε τον Γιώργο Τσίπρα: «Το ηθικό πλεονέκτημα το έχουν “τελειώσει” δεκάδες φορές από το 2015 μέχρι σήμερα. Προφανώς τους πονάει πολύ». Ακούστε τους «Οκτώ», σήμερα, τώρα, όχι πριν από μια δεκαετία: «Εκείνο που διακρίνει την Αριστερά είναι οι αρχές και οι αξίες της. Η εντιμότητα και το ήθος. Η ανιδιοτέλεια και η αλληλεγγύη. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς προφανώς και ισχύει».

Ηταν φυσικά από την αρχή ένας μύθος. Το γεγονός ότι η διάκριση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς βασιζόταν κάποτε στο ότι η πρώτη δίνει έμφαση στην ελευθερία και η δεύτερη στην ισότητα δεν καθιστά την Αριστερά εξ ορισμού ηθικά ανώτερη. Και τα δύο στρατόπεδα έχουν συνδέσει το όνομά τους με εγκλήματα. Και τα δύο έχουν υποστηρίξει κατά καιρούς ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο θάνατος ενός σοβιετικού διαφωνούντα επί Στάλιν ή ενός κουβανού δημοκράτη επί Κάστρο δεν ήταν πιο γλυκός ούτε πιο ευγενής από τον θάνατο ενός ισπανού κομμουνιστή επί Φράνκο ή ενός χιλιανού επαναστάτη επί Πινοσέτ. Αντίθετα όμως με τη Δεξιά, που έχει κάνει σε ένα βαθμό την αυτοκριτική της, η Αριστερά εξακολουθεί να διστάζει, να σχετικοποιεί, να αρνείται.

Με τη διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ο μύθος έγινε καρικατούρα. Δεν ήταν μόνο η πρόκληση που συνιστούσε το πρόσωπο του Πάνου Καμμένου. Ηταν κι οι προκλήσεις που άκουγαν στο όνομα Πολάκης, Παπαγγελόπουλος, Παπαδημούλης. Πίσω τους, όμως, ήταν ο ίδιος ο αρχηγός, που υποστήριζε, κάλυπτε, νομιμοποιούσε. Οποτε προέκυπτε κάτι ύποπτο ή επιβαρυντικό, η καραμέλα ήταν πως «εσείς κάνατε χειρότερα». Αν η κριτική αφορούσε την οικονομία, έφταιγε ο νεοφιλελευθερισμός. Αν καταγγέλλονταν παρακρατικοί μηχανισμοί, η απάντηση ήταν ότι η Δεξιά δεν δικαιούται να μιλά για παρακράτος.

Οποιος παρακολουθήσει την αντιπαράθεση γύρω από τις δυσώδεις αποκαλύψεις των τελευταίων εβδομάδων, θα διαπιστώσει ότι η ίδια μέθοδος χρησιμοποιείται και σήμερα. Ο Μιωνής; Πλαστογράφος. Ο Καλογρίτσας; Εχει συνήγορο τον Λοβέρδο. Ενας προβεβλημένος υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ πρωταγωνιστούσε σε παρασκηνιακές μεθοδεύσεις και εικονικές υπεργολαβίες; Να ψάξετε τον πρώην υπουργό της ΝΔ που εμπλέκεται σε σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκου.

Κάπως έτσι, οι ελάχιστοι που εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να πιστεύουν στο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς το βλέπουν να καταρρέει μπροστά τους σαν χάρτινος πύργος.