Εικόνα εκτροπής

Τα πυρά συγκλίνουν και οι αμφιβολίες διαλύονται. Οι αποκαλύψεις του τελευταίου διαστήματος, και ιδίως των τελευταίων ημερών, δημιουργούν ένα σαφές πλέγμα: η προηγούμενη κυβέρνηση, συνειδητά, μεθοδευμένα και συνολικά, χρησιμοποιούσε κρατικούς θεσμούς, πρόσωπα και καταστάσεις για να προσπορισθεί πολιτικά/κομματικά κέρδη που όχι μόνο δεν δικαιούνταν αλλά και έρχονταν σε αντίθεση με τον θεσμικό της ρόλο. Αυτή η προσπάθεια, ασχέτως τελικού αποτελέσματος, έχει, και στη δημοσιογραφία και στην πολιτική επιστήμη, όνομα: λέγεται εκτροπή.

Το κυβερνητικό σύστημα εκτεινόταν, όπως υποπτευόμασταν (ένα παλιότερο απολογιστικό για τη θητεία του ΣΥΡΙΖΑ άρθρο μου σε αυτήν την εφημερίδα είχε τίτλο «Τα παράλληλα κυκλώματα»), σε τρία βασικά πεδία: Δικαιοσύνη, Τύπο, επιχειρηματική κοινότητα. Και στα τρία χτίζονταν «τζάκια», στήνονταν «γέφυρες», στέλνονταν οικοδομικά υλικά από το «μαγαζί», υπηρετούνταν όχι η άσκηση αλλά η «άλωση» της εξουσίας. Και στα τρία ο κόσμος χωριζόταν στους «δικούς μας» και στους «άλλους». Και στα τρία χρησιμοποιούνταν τα προνόμια της εξουσίας για να κυνηγηθούν, να υπονομευθούν ή να σιωπήσουν οι αντίπαλοι, να εμφανιστεί ως αλήθεια, ή έστω ως πειστικό «αφήγημα», η «αλήθεια του μαγαζιού», να ενδυναμωθεί έως διαιώνισης η παραμονή στον «Λευκό Οίκο».

Σε σχέση με τη δικαστική εξουσία, από υλικό που εστάλη στη Βουλή, από καταθέσεις μαρτύρων, στους οποίους συγκαταλέγονται και δικαστές, αλλά και από τις μαγνητοφωνημένες συνομιλίες που ήρθαν στη δημοσιότητα, εμφανίζεται μια επιχείρηση χειραγώγησης, εκεί που οι συνειδήσεις ήταν «μπόσικες», εκφοβισμού, εάν οι δικαστές αντιστέκονταν ή αμφιταλαντεύονταν, και πάντως μια κατανομή των υποθέσεων, μια στοχοποίηση και μια χρήση των στοιχείων με βασικό κριτήριο όχι την αποκάλυψη της αλήθειας αλλά το ποιο πρόσωπο ήθελε να πλήξει η κυβέρνηση. Πέρα από τα διάφορα θα «πω στην τύπισσα» και το στήσιμο της δίωξης πολιτικών προσώπων χωρίς στοιχεία ή με χαλκευμένα στοιχεία, υπάρχουν και οι αποδείξεις από την υπόθεση των ραδιοτηλεοπτικών αδειών και τη δημόσια διαπόμπευση δικαστή, που αργότερα ανήλθε στο ανώτατο αξίωμα.

Στο πεδίο του Τύπου, εξαρχής η προηγούμενη κυβέρνηση αισθάνθηκε ότι δεν «έχει φωνή» και προσπάθησε με μανία να «χτίσει» αυτή τη φωνή, είτε μέσα από τη δημόσια τηλεόραση, είτε μέσα από νέα κανάλια και έντυπα, είτε μέσα από υποβολιμιαίες «αποκλειστικότητες» που μοιράζονταν σε φίλα μέσα και φιλοτεχνούσαν τον κόσμο όπως τον ήθελε η κυβέρνηση. Ο κύκλος αυτός συνδεόταν στενά, όπως αποκαλύπτουν όχι πια μαγνητοφωνήσεις αλλά έγγραφα επίσημα κατατεθειμένα σε δικαστήρια, με τον κύκλο των ανθρώπων με οικονομική ισχύ που ήθελε να έχει με το μέρος της η κυβέρνηση, είτε προέρχονταν από παραδοσιακά οχυρά είτε από νέα κάστρα. Η σαφής διευκρίνιση, από το στόμα του ίδιου του ενδιαφερομένου, ότι ο «Λευκός Οίκος», δηλαδή η κυβέρνηση, είχε μεσολαβήσει για εικονική συναλλαγή μέσω της οποίας θα γινόταν δυνατή η παραχώρηση, στον συγκεκριμένο επιχειρηματία, της πολυπόθητης άδειας τηλεοπτικού σταθμού, συμπυκνώνει όχι μόνο όλες τις παθογένειες αλλά και όλα τα κυκλώματα. Με βασικό θύμα, τώρα που ανοίγουν τα στόματα, την προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά διαχρονικό τη δημοκρατία.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος