Γενέθλια

Μοιάζει παράδοξο, αλλά είναι κι αυτό ένα σημείο των καιρών: η μεγαλύτερη επιτυχία που έχει να παρουσιάσει η κυβέρνηση στον πρώτο της χρόνο οφείλεται σε έναν άνθρωπο που προτάθηκε από τον υπουργό Υγείας, επελέγη από τον Πρωθυπουργό, αλλά δεν είναι πολιτικός. Πρόκειται για τον Σωτήρη Τσιόδρα, βέβαια, που τον εκτιμήσαμε όταν τον είχαμε, και μας λείπει τώρα που δεν τον έχουμε. Μαθαίνουμε, ας πούμε, για το γλέντι στην Αλίαρτο και αναρωτιόμαστε πώς θα το σχολίαζε ο αγαπημένος καθηγητής.

Από τη διαχείριση των συνεπειών της πανδημίας θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα μπορέσει να ολοκληρώσει από την πλευρά της αυτή την επιτυχία. Η κοινή γνώμη φαίνεται καταρχήν να της έχει εμπιστοσύνη: παρά τις κραυγές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και τον ισχυρισμό του αρχηγού της ότι όλα έγιναν «ανάποδα», το οικονομικό επιτελείο προχωράει οργανωμένα, έχοντας συναίσθηση ότι η κοινωνία θα δοκιμαστεί σκληρά. Απλώς μερικοί υπουργοί μιλούν πολύ. Θα μπορούσαν να πάρουν παράδειγμα από το πιο επιτυχημένο κυβερνητικό στέλεχος, τον Κυριάκο Πιερρακάκη, που μιλάει μόνο όταν πρέπει.

Η κυβέρνηση τολμά επίσης να προχωρήσει σε διευθέτηση προβλημάτων που βρίσκονται σε τέλμα εδώ και δεκαετίες, όπως είναι οι δημόσιες συναθροίσεις. Λιγότερο τολμηρή εμφανίζεται στην παιδεία, όπου η υπουργός δεν έχει καταφέρει να πείσει για τις αγαθές της προθέσεις, και στην εξωτερική πολιτική, όπου η ύπαρξη δύο στρατοπέδων (μετριοπαθών και σκληρών) δεν επιτρέπει τη χάραξη μιας αποφασιστικής πολιτικής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και δευτερευόντως στο Μεταναστευτικό.

Αυτό έχει κόστος. Η πρόσκληση του στρατηγού Χαφτάρ στην Αθήνα, με την ελπίδα ότι θα επικρατήσει στη Λιβύη και θα καταργήσει τη συμφωνία με την Τουρκία, αποδείχθηκε στρατηγικό λάθος. Η Χάγη έχει γίνει η νέα κακιά λέξη. Και η αδιαφορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών και προσφύγων, με τη δικαιολογία ότι εργαλειοποιούνται από την Τουρκία, εκθέτει τον Πρωθυπουργό: οργανώσεις όπως η Forensic Architecture, πολλές μεγάλες ξένες εφημερίδες, αλλά και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επιμένουν ότι έχουν συμβεί ακρότητες στον Εβρο και στο Αιγαίο.

Η μεγαλύτερη τύχη για την κυβέρνηση, και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη ατυχία της, είναι η απαξίωση της αντιπολίτευσης. Αν δεν είχε προηγηθεί η τετραετία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με όλη την αλαζονεία που τη χαρακτήρισε, σχεδόν θα λυπόταν κανείς το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα για όσα βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας. Η γραμμή των ίσων αποστάσεων που ακολουθεί το ΚΙΝΑΛ, πάλι, το καθηλώνει στο 6%, με τη μητσοτάκεια φράση «Ησασταν υπουργός στην κυβέρνηση Σαμαρά και τότε δεν τα λέγατε αυτά» να καταδιώκει την αρχηγό του.

Αν ήθελε να τρολάρει η Νέα Δημοκρατία με αφορμή τα σημερινά γενέθλια, θα καταργούσε την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Ομάδα Αλήθειας και θα ανακοίνωνε την ίδρυση υπουργείου αντιπολίτευσης. Και όπως κάνουν με τα ντιμπέιτ στην Οξφόρδη, θα παρουσίαζε καθημερινά τα σοβαρά αντεπιχειρήματα στην πολιτική της.