Ενήλικες στο play room της εξουσίας

Δύσκολοι καιροί για πρώην. Ειδικά όταν έχεις συστηθεί ως τιμονιέρης της δρακογενιάς και αποδεικνύεται ότι, τελικά, έπαιζες με τρενάκια σε «δωμάτια» ενηλίκων. Να θυμηθούμε τι έγραφε πριν από τέσσερα χρόνια, με αφορμή τα γενέθλια του Αλέξη Τσίπρα στις 28 Ιουλίου, ο Στέλιος Παππάς, πατέρας του ισχυρού άνδρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. «Η Ανατολή που ροδίζει / της γλυκιάς πατρίδας τις πικρές ανάσες / του Λαού μας καημούς κι ελπίδες θερμαίνει / Το ταξίδι μακρύ / το φορτίο βαρύ / κι εσείς Δρακογενιάς βλαστοί / Τιμονιέρηδες / Και ‘μεις / την τιμή και την περιφάνεια των πατεράδων μας / μοναδική κι ανεξίτηλη κληρονομιά κουβαλάμε / Προορισμός «προόρισται» μοναδικός / η λευτεριά, η γνώση και το δίκιο». Το ηρωικό στιχούργημα το ανάρτησε στον λογαριασμό του στα σόσιαλ μίντια με φόντο μια «γλυκιά αυγή του Ιούλη» – το τοπίο, όχι την εφημερίδα. Διότι μπορεί, κατά τον Νίκο Παππά, τα ηλιοβασιλέματα της νυν κυβέρνησης να μην τρώγονται, οι χαραυγές, όμως, της προηγούμενης ταΐζονταν με το ζόρι.

Κι έρχεται το φετινό καλοκαίρι και κάθε λίγο και λιγάκι, με τη συχνότητα αλλαγής έργου σε παλιό θερινό σινεμά, οι «Δρακογενιάς βλαστοί» αποδεικνύονται τίγκα στον δάκο και τη μουχρίτσα.

Ο Λευκός Οίκος της Monopoly
Οι αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών – πρώτα με τις κασέτες του Μιωνή, τώρα με τις αποκαλύψεις του Καλογρίτσα – δεν αναδεικνύουν μόνο τον Νίκο Παππά σε επίσημο dealmaker της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αλλά καταδεικνύουν και τον τρόπο με το οποίο αντιλαμβάνονταν την εξουσία. Και επειδή το λανγκάζ είναι, ενίοτε, πιο αποκαλυπτικό από τις πράξεις, εκείνο το White House, ως αναφορά στο Μαξίμου και τον πρωθυπουργό, δείχνει ότι, σε πολλές περιπτώσεις, κυβερνούσαν σαν να έπαιζαν Monopoly.

Ναι, απαράδεκτη η λέξη «μαγαζί» όταν ένας ισχυρός υπουργός αναφέρεται στην κυβέρνηση. Πρόκειται περί εντελώς αγοραίας αντίληψης για την εξουσία. Αλλά είναι μια αντίληψη. Το White House με ενόχλησε ακόμη περισσότερο διότι μοιάζει σαν προνομιακή κάρτα επιτραπέζιου παιχνιδιού. Χαβαλές να γίνεται. «Ο παίκτης που κερδίζει White House έχεις τις εξής επιλογές: Να χαρίσει σε όποιον άλλον παίκτη θέλει τρία εκατομμύρια. Να κλείσει κανάλι αντιπάλου του. Να ανοίξει δικό του κανάλι. Να ανοίξει δική του εφημερίδα». Και άμα ο παίκτης είναι κομπιναδόρος μπορεί να τα κάνει και τα τρία.

Επρεπε να τελειώσει το παιχνίδι για να καταλάβουν οι παίχτες ότι δεν ήταν παιχνίδι. Οτι ας πούμε – παράδειγμα άσχετο αλλά και σχετικό – το πόντιουμ από το οποίο ένας πρωθυπουργός απευθύνεται στους πολίτες δεν είναι ντεκόρ για να βγάζουν φωτογραφίες οι κολλητοί τύπου Μανόλο Πετσίτη. Οτι ο χαμένος τα χάνει όλα. Φίλους και συνεταιράκια. Πως, όταν ξεθυμάνει η συγκολλητική ουσία της εξουσίας, βγαίνουν τα μαχαίρια.

Η πτώση του «βασιλέως»
Εχω την εντύπωση ότι ο Νίκος Παππάς θα εξελιχθεί στο μοιραίο πρόσωπο της Πρώτης Φοράς Αριστερά. Στον μάγκα με το τρίκυκλο που ξέμεινε από βενζίνη. Βοηθά και το γεγονός ότι ακόμη και τις ημέρες της παντοδυναμίας του δεν ήταν ιδιαίτερα συμπαθής. Ο τσαμπουκάς υπερτερούσε της επικοινωνιακής αρετής. Και, σίγουρα, έχει μια τραγικότητα η κατακρήμνιση κάποιου από το βάθρο. Και, στην προκειμένη περίπτωση, ο εκπεσών δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να πει αυτό που λέει ο σαιξπηρικός βασιλιάς Ληρ. «Τουλάχιστον εγώ είχα από κάπου να πέσω. Εσείς;».