Αρένες και μαγαζάκια

Θα μπορούσε να είναι ένα προσωπικό πείραμα. Να κλείσει κανείς τ’ αφτιά του στην κασέτα ή τα μάτια του μπροστά στα εικονικά τιμολόγια. Και να εστιάσει με επιλεκτική ακοή στο background. Στον περιβάλλοντα ήχο του 2016, τότε που η πρώτη φορά Αριστερά ξεκινούσε για να πείσει εχθρούς και φίλους ότι διαθέτει την υπεροπλία του ηθικού πλεονεκτήματος. Τότε που ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς παραχωρούσε «αποκλειστική συνέντευξη» στην ΕΡΤ – ουάου, που θα ‘λεγε και μια ψυχή – για να κατακεραυνώσει το Κάμελοτ των τηλεοπτικών αδειών. Ενιωθε ότι είχε την Ιστορία – και τον Πάνο Καμμένο – με το μέρος του, ήταν ο αντ’ αυτού και ως νεοφώτιστος θάμπωνε τα πλήθη μοιράζοντας το πόρισμα απ’ το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας σαν κομματικό προσπέκτους. Αλλά ο νόμος προέκυψε αντισυνταγματικός με τη σφραγίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας και η Αριστερά έπρεπε να επιστρέψει στα αντισυστημικά στερεότυπα που την εξέθρεψαν. Η τότε κυβερνητική εκπρόσωπος Ολγα Γεροβασίλη δήλωνε ότι το ΣτΕ είναι «το ίδιο δικαστήριο που έκρινε συνταγματικά τα Μνημόνια, το PSI, το μαύρο στην ΕΡΤ». Με άλλα λόγια, όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας.

Για την κομματική ιδεολογία όλοι ήταν ιστορικά ένοχοι και στην ίδια γραμμή αναφοράς: τα «δικαστήρια», οι μνημονιακοί, ο Βενιζέλος του PSI, η καθηγητική ελίτ, οι «μενουμευρώπηδες», οι αλήτες, οι δημοσιογράφοι. Την ώρα που στήνονταν μαγαζιά και γέμιζαν ατζέντες, η εργαλειοποίηση των θεσμών, της Δικαιοσύνης και των ΜΜΕ αναγορεύθηκε σε επίσημη και ευκταία πολιτική. Αν τα media ήταν το όπιο του λαού, γιατί να μην είναι δικό μας το όπιο; Κι έπειτα, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πήρε την κυβέρνηση, αλλά δεν κατάφερε να ελέγξει τους «αρμούς της εξουσίας». Χρειάζονταν οι κατάλληλοι ακροβολιστές στις κατάλληλες θέσεις. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι η φωνή που ακούγεται στην κασέτα να μιλάει για ατζέντες κατείχε την απόλυτη ατζέντα για τη διαμόρφωση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου από την αρχή, κατά βούληση και κατά το συμφέρον της «δρακογενιάς».

Μπροστά στηνόταν η αρένα για τα ΜΜΕ. Και πίσω τα «μαγαζάκια». Μπροστά η κρατική τηλεόραση θα πουλούσε ποιότητα -σαν αντίβαρο στα «βοθροκάναλα» – και πίσω τα ντοκουμέντα θα έσκαγαν κάθε Κυριακή σαν φέιγ βολάν. Προϋπόθεση για όλα αυτά θα ήταν το καύσιμο της αγανάκτησης. Με αυτό θα διαβρωνόταν το παλιό μιντιακό σύστημα – κάτι που ως ένα σημείο επετεύχθη – για να ξεφυτρώσουν οι νέοι θύλακες νομιμοφροσύνης. Σε διαφορετικά πόστα και με διαφορετικό ύφος τα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα έπαιζαν το μιντιακό Stratego υποδεικνύοντας συνεχώς εχθρικούς και «αντικειμενικούς» δημοσιογράφους, συνεταιριστικά και «συστημικά» ΜΜΕ. Το παράδοξο είναι ότι τα τελευταία παρέμεναν «συστημικά» ακόμη κι όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση. Ακόμη κι όταν ο Αλέξης Τσίπρας, το 2017, έγνεφε με συγκατάβαση στους συμβασιούχους του Δήμου Καλαμαριάς, που δήλωναν ότι δεν διαβάζουν εφημερίδες: «Καλά κάνετε, έχετε την υγειά σας». Με άλλα λόγια, καλά κάνετε και δεν διαβάζετε ακόμη. Να αρχίσετε να διαβάζετε όταν θα έχουν αλλάξει όλες οι εφημερίδες.