Τριάντα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα…

Ο Γιούργκεν Κλοπ έκλεγε σαν μικρό παιδάκι το βράδυ που έγινε γνωστό ότι η Λίβερπουλ κατέκτησε το αγγλικό πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από τριάντα χρόνια. Ο Γερμανός αγαπιέται πολύ στο Λίβερπουλ – όχι τυχαία τον βάφτισαν «Πέμπτο Beatle». Δούλεψε στην ομάδα με το όραμα της κατάκτησης του πρωταθλήματος από την πρώτη στιγμή και πίστεψε στους παίκτες του: όχι τυχαία η Λίβερπουλ πέρυσι το καλοκαίρι δεν απέκτησε κανέναν ποδοσφαιριστή έτοιμο για τη βασική της ενδεκάδα. Ο Κλοπ σίγουρα θα έχει πολλά να πει για την κατάκτηση του πρωταθλήματος αλλά μάλλον θα του είναι δύσκολο να εξηγήσει πώς διάβολο η Λίβερπουλ των 18 πρωταθλημάτων Αγγλίας μέχρι το 1990 έμεινε τριάντα χρόνια χωρίς πρωτιά. Ας το δούμε λίγο γιατί έχει ενδιαφέρον.

Λόγοι
Ο πρώτος προφανής λόγος είναι ότι σε αυτά τα τριάντα χρόνια η Λίβερπουλ είχε να αντιμετωπίσει, όχι μία, αλλά τρεις «αυτοκρατορίες» – τρεις δηλαδή ομάδες που έζησαν τις καλύτερες μέρες τις ιστορίας τους. Η πρώτη είναι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του σερ Αλεξ Φέργκιουσον, η δεύτερη η Τσέλσι του Ρομάν Αμπράμοβιτς και η τρίτη η Μάντσεστερ Σίτι των Αράβων. Κοντά σε αυτές υπάρχει και μια εξαιρετική ομάδα που πήρε κι αυτή τίτλους, δηλαδή η Αρσεναλ του Αρσέν Βενγκέρ.

Που δεν επέβαλε κάποιου τύπου δυναστεία αλλά ήταν κι αυτή μια σταθερή δύναμη για αρκετά χρόνια.

Μάνατζερ
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του σερ Αλεξ υπήρξε σε όλο αυτό το κενό από πρωτιές διάστημα της Λίβερπουλ η ομάδα που κέρδισε τους πιο πολλούς τίτλους. Από το 1990 μέχρι το 2013 που ο Φέργκιουσον την αποχαιρέτησε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετρά δεκατρία πρωταθλήματα: είναι αναμφίβολα μια ομάδα καταπληκτική, την οποία ο σκωτσέζος μάνατζερ διοικεί με τον δικό του τρόπο, δηλαδή συγκεντρωτικά και έχοντας απόλυτες εξουσίες. Η Λίβερπουλ σε αυτό το διάστημα δεν μπορεί να βρει τον δικό της τεχνικό και διοικητικό ηγέτη. Ο Κένι Νταλγκλίς, ο τελευταίος αληθινά σεβαστός διοικητής της, δεν έχει διάδοχο.

Τσέλσι
Τον ρόλο του μεγάλου ανταγωνιστή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον έχει κυρίως η Τσέλσι. Ο ερχομός του Αμπράμοβιτς στο νησί στα μέσα της δεκαετίας του 2000 αλλάζει για πάντα την Πρέμιερ Λιγκ. Ο ρώσος ολιγάρχης φέρνει ένα νέο διοικητικό πλάνο: σκορπά πολλά χρήματα για το χατίρι της λονδρέζικης ομάδας, επενδύει σε σταρ ξένους προπονητές, όπως τον Μουρίνιο, τον Κάρλο Αντσελότι και τον Αντόνιο Κόντε, και φτιάχνει μια ομάδα που κερδίζει πέντε πρωταθλήματα σε δώδεκα χρόνια: από το 2005 μέχρι το 2017. Η Λίβερπουλ δεν έχει κάποιο χρηματοδότη επιπέδου Αμπράμοβιτς. Παρά την ιστορία και την ποδοσφαιρική του παράδοση το λιμάνι των Μπιτλς δεν τραβά τους ξένους επενδυτές όπως το Σίτι του Λονδίνου. Κι όταν κάποιοι τρελοί Αραβες εμφανίζονται για να ξοδέψουν απίθανα χρήματα για μια ομάδα που έχει μείνει μακριά από τίτλους προτιμούν τη Μάντσεστερ Σίτι που δεν έχει απαιτητικούς οπαδούς. Και τη βάζουν κι αυτή στον χάρτη: οι Αραβες κερδίζουν τέσσερα πρωταθλήματα από το 2012 και μετά, στα χρόνια που οι Ρεντς άρχισαν να ξαναγίνονται ανταγωνιστικοί. Τρεις τίτλους μέσα στα τριάντα αυτά πέτρινα χρόνια της Λίβερπουλ έχει και η Αρσεναλ του Βενγκέρ: ο Αλσατός φέρνει στο νησί την κουλτούρα της σκληρής δουλειάς, ποντάρει στα φυτώρια, κάνει παιδομαζώματα σε όλη την Ευρώπη – κάνει δηλαδή πράγματα που δεν γίνονται στο Λίβερπουλ. Η Αρσεναλ του Βενγκέρ δεν έχει τη λάμψη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, δεν έχει μια τρομερή διοικητική φιγούρα όπως είναι ο Αμπράμοβιτς, δεν έχει τα χρήματα των Αράβων της Σίτι, αλλά είναι μια ομάδα που τιμά το ποδόσφαιρο, προσφέρει θέαμα, δεν έχει άγχος. Νομίζω το παράδειγμα των Κανονιέρηδων μιμήθηκαν τελικά στο Λίβερπουλ. Αλλά άργησαν αρκετά να βρουν τον Κλοπ, δηλαδή τον δικό τους Βενγκέρ.

Μάντσεστερ
Οι δυο ομάδες του Μάντσεστερ, η Τσέλσι και η Αρσεναλ κατέκτησαν συνολικά 26 τίτλους στα τελευταία 30 χρόνια στην Αγγλία. Ακριβώς επειδή είμαστε στη χώρα που εκπλήξεις γίνονται, μέσα σε αυτά τα τελευταία τριάντα χρόνια έγιναν και τρεις εκπλήξεις: ένα πρωτάθλημα πήρε η Λιντς το 1991, ένα η Μπλάκμπερν τέσσερα χρόνια αργότερα κι ένα η Λέστερ το 2016. Ομως η Λίβερπουλ δεν διεκδίκησε κανένα από αυτά τα πρωταθλήματα που κατέληξαν σε ομάδες που δεν είναι παραδοσιακά φαβορί. Το 1991 όταν η Λιντς κέρδισε τον τίτλο ακριβώς πριν πτωχεύσει η Λίβερπουλ τερμάτισε έκτη. Το 1995 όταν ο Αλαν Σίρερ έδωσε το πρωτάθλημα στην Μπλάκμπερν η Λίβερπουλ ήταν τέταρτη – είχε 13 ολόκληρους βαθμούς διαφορά από την κορυφή. Το 2016, όταν ο Κλάουντιο Ρανιέρι με τη Λέστερ έκανε το θαύμα των θαυμάτων η Λίβερπουλ έμεινε εκτός Ευρώπης – ήταν όγδοη! Η Λίβερπουλ αυτά τα τριάντα χρόνια έχασε πρωταθλήματα από τεράστιες ομάδες: τερματίζει τρεις φορές (όλες κι όλες…) δεύτερη (μια φορά πίσω από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και δυο φορές πίσω από τη Σίτι) και όλες τις άλλες χρονιές έχει μπροστά της την Τσέλσι και την Αρσεναλ που είναι σταθερά καλύτερες.

Παράλογο
Παρ’ όλα αυτά καταλαβαίνω πως σε πολλούς αυτό το μεγάλο μαύρο σερί εξακολουθεί να μοιάζει μη λογικό. Γιατί η Λίβερπουλ έχασε την τεχνογνωσία της κατάκτησης του πρωταθλήματος; Η απάντηση είναι πως αυτή η τεχνογνωσία δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση – όχι στην Αγγλία αλλά γενικά στην Ευρώπη. Αν χάσεις τον τρόπο σου δύσκολα τον βρίσκεις. Η Μάντσεστερ Γουνάιτεντ συμπλήρωσε φέτος επτά χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Η Αρσεναλ 16! Η κάποτε κραταιά Μίλαν οκτώ και η Ιντερ εννιά. Οποιος πέφτει από την κορυφή, δύσκολα φτάνει σε αυτή, ειδικά αν δεν βρει γρήγορα μια συνταγή πρωταθλητισμού: τα χρήματα από μόνα τους δεν αρκούν.

Βρετανοί
Η Λίβερπουλ του Σάνκλι, του Πέισλι και του Νταλγκλίς που κέρδιζαν τίτλους ήταν ομάδες που βασίζονταν κατά βάση σε βρετανούς παίκτες. Στην ιστορία της Λίβερπουλ μέχρι να εμφανιστούν ο Σαλάχ, ο Μανέ, ο Φιρμίνο και οι άλλοι φετινοί ήρωες, μη βρετανός ποδοσφαιριστής που να έχει πιστωθεί κατάκτηση πρωταθλήματος δεν υπάρχει: στα χρόνια της κυριαρχίας των Ρεντς «ξένοι» ήταν οι Σκωτσέζοι, οι Ιρλανδοί και οι Ουαλοί. Οταν ξεκίνησε η εποχή της Πρέμιερ Λιγκ οι αγγλικές ομάδες άρχισαν να βασίζονται στους ξένους τους ολοένα και πιο πολύ. Ο σερ Αλεξ είχε τον Ρονάλντο, τον Φαν Νιστελρόι, τον Φαν Ντε Σααρ. Ο Βενγκέρ δεν είχε καθόλου Αγγλους! Η Τσέλσι ήταν μια μικρή μεικτή κόσμου και η Σίτι του Γκουαρντιόλα μια πολυεθνική – ακόμα και οι τεχνικοί της διευθυντές είναι Ισπανοί. Με καθυστέρηση τριάντα χρόνων η Λίβερπουλ συνδέθηκε ξανά με το σήμερα. Χρειάστηκε ο Κλοπ, ένας Γερμανός που μοιάζει όμως πολίτης του κόσμου. Ο,τι δεν ήταν οι πιο πολλοί από όσους κάθισαν στον πάγκο της Λίβερπουλ τα τελευταία τριάντα χρόνια…