Η μύτη της βελόνας

Προσπαθώ εδώ και μέρες να αφουγκραστώ τον σύγχρονο Λαοκόωντα. Την απόγονο της Κασσάνδρας. Ακούω ακατανόητους ψίθυρους αλλά όχι δυνατές φωνές με ξεκάθαρο λόγο. Να μας πουν αν θα πρέπει να φοβόμαστε τους Ιπτάμενους Μεταλλικούς Ιππους που εισέρχονται στη χώρα. Αν θα πρέπει να εμπιστευτούμε τα δώρα που κρατούν όσοι κρύβονται μέσα σ’ αυτούς.

Τρέμω στην ιδέα μήπως αναβιώσουμε την τραγωδία της Τροίας με τη βοήθεια των Σινώνων που ονειρεύονται να δώσουν κάποτε το όνομά τους σε νέο αστεροειδή.

Κινδυνεύουν ή όχι οι πολίτες αυτής της χώρας από τα εισαγόμενα κρούσματα κορωνοϊού; Κι αν όχι τότε ποιος ήταν ο λόγος που εκτελέσαμε την οικονομία στα δύο μέτρα; Δεν αμφισβητείται η πολιτική του έγκαιρου lockdown αλλά ο Κοινός Νους αδυνατεί να επεξεργαστεί την αναθεωρητική στάση απέναντι στο βρυχώμενο κύμα φόβου της χολέρας.

Τον Ιούνιο εντοπίστηκαν 492 κρούσματα SARS-CoV-2, όταν τον προηγούμενο μήνα ο αριθμός ήταν 318.

Στις τελευταίες ημέρες του πρώτου μήνα του καλοκαιριού σχεδόν το 50% των κρουσμάτων ημερησίως ανήκαν σε ταξιδιώτες από το εξωτερικό.

Ο έλεγχος – πόσο άραγε μας επιβαρύνει οικονομικά; – στους ταξιδιώτες είναι δειγματοληπτικός. Οσο έξυπνος κι αν είναι ο αλγόριθμος που εντοπίζει τις ομάδες υψηλού κινδύνου ο SARS-CoV-2 θα βρει τον τρόπο να τρυπώσει στη χώρα. Το γνωρίζουν πολύ καλά οι επιστήμονες.

Για να γίνει αντιληπτή η διαφορά με το ποδόσφαιρο που επανεκκίνησε, οι αθλητές και όλα τα μέλη του προπονητικού σταφ, χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση, υποβάλλονται σε συνεχή τεστ.

Το άνοιγμα του τουρισμού μοιάζει με ρώσικη ρουλέτα για την οποία κανείς δεν αναφέρει ποια είναι τα ποσοστά να υπάρχει σφαίρα στη θαλάμη όταν θα τραβήξουμε τη σκανδάλη. Πιθανόν για να μην τρομάξουμε.

Η ανάγκη αποτελούσε πάντοτε τη μύτη της βελόνας και η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε αυτή τη φάση. Δεν πρέπει όμως να ξεχνούμε τους λόγους που γεννήθηκε αυτή η κατάσταση και την καταστροφή που μπορεί να επιφέρει η προσήλυτη πολιτική απέναντι στους επισκέπτες.