Η μεταρρύθμιση της… μπουλντόζας

Μπουλντόζες στην Κέρκυρα, μπουλντόζες στο Ελληνικό (ναι σε αυτό!), στη Μεσσηνία, την Αργολίδα, την Τζιά, τη Μύκονο, την Κρήτη… Αυτή τη φορά αληθινές, όχι μακέτες, όχι μεταφερόμενοι δήθεν εργάτες… Οσο μας έλειψε το πολύτιμο και εμβληματικό σκαφτικό μηχάνημα κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης 2010-2019, τόσο φαίνεται ότι θα κάνει την εμφάνισή του στη μετα-Covid εποχή.

Το πιο σύντομο επενδυτικό ανέκδοτο, «βάζω λεφτά στην Ελλάδα», μπορεί να μεταβληθεί σε μια νέα συναρπαστική εποχή που μόλις ξεκίνησε, με καύσιμα αυτή τη φορά όχι αποκλειστικά από τα περίφημα ευρωπαϊκά πακέτα, στα οποία αρέσκονται να επιδίδονται οι έλληνες πολιτικοί, αλλά με «κανονικά» κεφάλαια, αμιγώς ιδιωτικά που διαβλέπουν προοπτικές και ευκαιρίες στο ελληνικό οικονομικό μέλλον.

Το ενδιαφέρον είναι τι βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι και κάνουν πράξη, αυτό που δεν ξεκίνησε ούτε στις χειρότερες μέρες της προηγούμενης οικονομικής κρίσης, όταν οι αξίες, το κατασκευαστικό κόστος και το κόστος του χρήματος βρίσκονταν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Ο λόγος για τότε που ένα άλλο σημαντικό άυλο – αλλά διόλου ευκαταφρόνητο – κόστος, αυτό της γραφειοκρατίας, της χαμηλής απόδοσης κεφαλαίου μετά φόρων και του ελλείμματος αξιοπιστίας της πολιτικής, κρατούσαν εγχώριους και ξένους επενδυτές μακριά από τη λήψη αποφάσεων.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η βασική αιτία ως προς το ξεπάγωμα επενδύσεων κολλημένων επί χρόνια δεν είναι άλλη από τη βούληση, δύο ή μάλλον τριών ανθρώπων. Πολλές φορές δεν χρειάζονται περισσότεροι. Στην περίπτωση δε της Ελλάδας, αν ήταν περισσότεροι ενδεχομένως να προκαλούνταν αυτόματα περαιτέρω νέες καθυστερήσεις. Ο Πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης είναι ένας εξ’ αυτών, αλλά δεν θα αρκούσε από μόνος του. Το έχουμε δει και με άλλους πρωθυπουργούς στο παρελθόν. Χρειάζεται να θέλουν και κυρίως να μπορούν οι αρμόδιοι υπουργοί.

ΤΟ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΔΙΔΥΜΟ. Ο κ. Μητσοτάκης «πέτυχε» με την επιλογή ενός εκ πρώτης αταίριαστου δίδυμου, δύο ανθρώπων με διαφορετικά χαρακτηριστικά που συγκατοικούν στο ίδιο κτίριο επί της οδού Νίκης, τον υπουργό Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρα ένοικο του 6ου ορόφου και τον υπουργό Ανάπτυξης Αδ. Γεωργιάδη έναν όροφο πιο πάνω, να συνδυάσει σχέδιο, όραμα, αλλά κυρίως βούληση στη λήψη αποφάσεων επιτάχυνσης των επενδύσεων.

Δύο υπουργοί, που κρίνονται ως μεταρρυθμιστές στο πεδίο, όχι στα κούφια λόγια των πολιτικών εξαγγελιών.

Στην Κασσιόπη της Κέρκυρας, η διαγωνιστική διαδικασία για κρατικό – άρα υποτίθεται «καθαρό» – ακίνητο είχε ξεκινήσει στις 6 Μαρτίου του 2012. Εχουν, δηλαδή, περάσει ήδη οκτώ χρόνια και τρεις μήνες μέχρι να ξεκινήσει το έργο. Από το 2012 έως σήμερα κυβέρνησαν τη χώρα οκτώ κυβερνήσεις από τις οποίες οι τέσσερις υπηρεσιακές. Η περίπτωση της Κασσιόπης έχει περάσει έτσι στην ιστορία ως ένα αρνητικό ρεκόρ σε μια χώρα που κανονικά θα έπρεπε να επισπεύδει την υλοποίηση επενδύσεων. H NCH Capital, που έχει έδρα τη Νέα Υόρκη, επέμεινε στην Κέρκυρα. Αλλά οι περισσότεροι επενδυτές δεν είναι τόσο υπομονετικοί.

Στην περίπτωση του Ελληνικού, ο επενδυτής ήταν επίσης υπομονετικός, αλλά οι δύο συναρμόδιοι υπουργοί, εξαιρετικά επίμονοι.

ΓΙΑΤΙ ΞΕΚΟΛΛΗΣΑΝ. «Κλειδί» του ξεπαγώματος μιας σειράς επενδύσεων αποτελεί η κεντρική απόφαση, ότι ακόμα και αν κολλήσει σε κάποιους από τους γραφειοκρατικούς βραχίονες ένα επενδυτικό σχέδιο, τότε σχεδόν αυτόματα ξεκολλάει. Αν, για παράδειγμα, κάποια δημοτική αρχή καθυστερεί να εκδώσει κάποια απόφαση (π.χ. έγκριση υψομετρικής μελέτης), το αρμόδιο υπουργείο έχει πλέον τη δυνατότητα παρέμβασης και ανάληψης της σχετικής αρμοδιότητας, ώστε να επιταχύνονται οι εξελίξεις. Αρκούν όλα αυτά, τα εν πολλοίς αυτονόητα σε άλλες χώρες; Προφανώς όχι.

Απαιτούνται ακόμη πιο τολμηρές διαρθρωτικές και φορολογικές μεταρρυθμίσεις, ώστε τα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία να παύσουν να ενεργούν ουσιαστικά ως φορολογικές υποχρεώσεις στους ιδιοκτήτες τους, διαφορετικά το ιδιωτικό κεφάλαιο θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει τη χώρα, ως προορισμό για τολμηρούς που απλά ελπίζουν να πέσει στον δρόμο τους κάποιος υπουργός με όρεξη για δουλειά…