Προεδρία

Χθες ξεκίνησε η γερμανική προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ. Οι Γερμανοί – τι πρωτότυπο;! – σχεδίαζαν πως θα κινηθούν αυτό το εξάμηνο δύο χρόνια τώρα. Εξαιτίας του Covid-19 το μόνο που σίγουρα διασώθηκε από τα πλάνα ήταν το λογότυπο – το οποίο βασίστηκε στη λωρίδα του Μέμπιους για να συμβολίσει «μια Ευρώπη με ενδεχομένως διαφορετικές αφετηρίες αλλά πάντα με την ίδια κατάληξη». Και πριν από την πανδημία το έργο τους δεν προοιωνιζόταν εύκολο, μιας και κατά τη διάρκεια της προεδρίας τους πρέπει να κλείσει το τελικό ντιλ για το Brexit και ο επταετής ευρωπαϊκός προϋπολογισμός. Τώρα πρέπει να συμφωνηθεί πριν από τις αυγουστιάτικες διακοπές και το Ταμείο Ανάκαμψης. Για εκείνους που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο η πολιτική προσωπικότητα της καγκελαρίου διασφαλίζει μια θετική – αν όχι ευτυχή – έκβαση στη νέα κρίση της Ενωσης. Εκείνη, πιστεύουν, θα κάνει ό,τι απαιτείται ώστε η κοινή απειλή του ιού να φέρει τα κράτη – μέλη πιο κοντά στη διαχείριση παλιών και νέων ευρωπαϊκών προκλήσεων – από τις οικονομικές μέχρι τις κλιματικές ή τις κανονιστικές.

Στόχοι
Αν αναλογιστεί κανείς πως μέχρι κι οι συριζαίοι πια συνομιλώντας με τους Podemos «τονίζουν» αμφότεροι «τη σημασία του εξαμήνου της γερμανικής προεδρίας για το μέλλον της ΕΕ», αντιλαμβάνεται ότι πολλές διχαστικές βεβαιότητες όλων των ευρωπαϊκών στρατοπέδων έχουν κλονιστεί. Εξάλλου, η Μέρκελ που πρότεινε με τον Μακρόν ένα ταμείο 500 δισ. ευρώ δεν αναθεώρησε τη Μέρκελ της κρίσης χρέους που ζητούσε από τα PIGS να κάνουν το μάθημα τους; Οσοι, όμως, βλέπουν το ποτήρι απλά μισό εφιστούν την προσοχή στις υψηλές προσδοκίες που καλλιεργούνται – σαν εκείνη μιας ευρωομοσπονδίας. Η καγκελάριος είναι πραγματίστρια πολιτικός, επιδιώκει πάντα ό,τι είναι εφικτό. Για ορισμένους αναλυτές στις Βρυξέλλες αυτό σημαίνει πως ως προεδρεύουσα στο Συμβούλιο θα προσπαθήσει να πετύχει συμφωνία για το Ταμείο, βελτιώσεις στη Σένγκεν, αναθεώρηση των ευρωπαϊκών κανόνων ανταγωνισμού, θέσπιση νέων φόρων που θα χρηματοδοτούν τον προϋπολογισμό της ΕΕ και ίσως ένα ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφαλείας. Εντάξει, μπορεί να μη δηλώνει σαν τον γάλλο πρόεδρο ότι ονειρεύεται ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. Προγραμματίζει ωστόσο βήματα που ενδέχεται να οδηγήσουν κάποτε σε ένα.