Οι αλήθειες του Καμμένου

Σε χθεσινή ανάρτησή του στο Τwitter, ο πρώην κυβερνητικός εταίρος του Αλέξη Τσίπρα στις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, υπουργός Αμυνας Πάνος Καμμένος, γράφει (τα κεφαλαία δικά του): «Αύριο (σ.σ. σήμερα) το πρωί 09:30 από τα γραφεία ΑΝΕΛ θα μάθει όλη η Ελλάδα την ΑΛΗΘΕΙΑ με αποδείξεις. ΩΣ ΕΔΩ». Το σόου πρέπει να συνεχιστεί.

Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό του ο Καμμένος κι αν πρέπει να ανησυχούν στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά έπρεπε να είχαν υπολογίσει εξαρχής ότι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Οτι, δηλαδή, ο συνεταιρισμός με τον Καμμένο δεν θα μπορούσε να είναι αλά καρτ. Οτι δεν αρκεί η επίκληση της ανάγκης για κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να αρθούν οι αμαρτίες της κυβερνητικής συγκατοίκησης. Κι ότι, όπου λειτουργούν πλυντήρια, στο τέλος υπάρχουν απόνερα – και καμιά νερά, μαζί με τα απόνερα μπορεί να πεταχτεί και το μωρό.

Θέλω να πω ότι όσα θυμίσει ο Καμμένος στους παλιούς συνεταίρους του, ή τα διάφορα πιθανώς ευώδη που θα αποκαλύψει, δεν είναι τα μόνα ενοχλητικά από τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Η κυβερνητική θητεία του Καμμένου, ήδη από την προετοιμασία της, περιέχει πολλά επεισόδια που θα έπρεπε να είχαν ενοχλήσει τότε που συνέβαιναν τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αν όχι τα στελέχη του που ζούσαν για (και από) την εξουσία, τουλάχιστον εκείνους τους ηθικολόγους της Αριστεράς που με προτεταμένο το δάχτυλο θεωρούν ότι η ζωή τους, και μόνο η δική τους ζωή και των ομοϊδεατών τους, είναι συνυφασμένη με την πολιτική ηθική.

Στις 20/12/2014, ο ηθοποιός και βουλευτής των ΑΝΕΛ Παύλος Χαϊκάλης, με τη βοήθεια του αντιμνημονιακού ηθοποιού Λάκη Λαζόπουλου, κατήγγειλε απόπειρα δωροδοκίας του λίγες μέρες πριν από τη δεύτερη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, παραδίδοντας στη Βουλή ένα μονταρισμένο ηχητικό ντοκουμέντο που υποτίθεται ότι το απεδείκνυε. Κάτι αντίστοιχο, λίγο νωρίτερα, είχε καταγγείλει και η βουλευτίνα των ΑΝΕΛ Σταυρούλα Ξουλίδου. Ο εισαγγελέας έκρινε αβάσιμη την καταγγελία, αλλά ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ είχε, μαζί με τους ΑΝΕΛ, ανεβεί στα κεραμίδια.

Κατέβηκε γρήγορα. Και μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου ήταν υπόδειγμα δεξιάς κι αριστερής εθνολαϊκιστικής σύγκλισης. Ηταν η παραμυθένια περίοδος. Ο Καμμένος προσέλαβε στο υπουργείο του κομπογιαννίτη της τηλεόρασης για να του φτιάξει καύσιμο από νερό, αναβίωσε το κιτς της πολεμικής αρετής των Ελλήνων στις εθνικές εορτές και στις δημόσιες εμφανίσεις του με στολή, διακρίθηκε για την ομοφοβική χυδαιότητα που κορυφώθηκε με την παρότρυνση προς τον Αδωνι Γεωργιάδη από το βήμα της Βουλής «στα τέσσερα εσείς, στα τέσσερα».  Μετά το τρίτο Μνημόνιο, που αυτός ο αντιμνημονιακός συνυπέγραψε με τον Τσίπρα, πανηγύρισε την επανείσοδό του στη Βουλή αγκαλιάζοντας δημόσια τον Τσίπρα και ανοίγοντας ένα χοροπηδάδικο της παραλίας για να ξεδώσει με τον Νίκο Παππά και την παρέα τους.

Η παρουσία του στην κυβέρνηση ήταν γεμάτη εξωθεσμικές συμπεριφορές. Απόπειρα επηρεασμού μάρτυρα και δικαστών σε εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις, απειλές, μηνύσεις και συλλήψεις κατ’ εντολήν του δημοσιογράφων που δεν του άρεσαν, επίδειξη χλιδής σε κοσμικούς προορισμούς, κατηγορίες για κακοδιαχείριση και σκάνδαλα. Σε όλα αυτά, και σε άλλα πολλά, οι αριστεροί εταίροι του έκλειναν τα μάτια, τ’ αυτιά. Τη μύτη…

Σήμερα, θα αναγκαστούν ανήσυχοι να τεντώσουν τ’ αυτιά τους και να ασκήσουν την όσφρηση. Ας λουστούν τις αλήθειες του άλλοτε συνεταίρου τους.