Στόχος

Μια κυρία της Προοδευτικής Συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ κατάλαβε ότι το εγχείρημα στο οποίο η ίδια μετέχει το 2020 είναι ανάλογο με την ίδρυση του ΕΑΜ, το 1941.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα καταλάβει ότι το ΕΑΜ ιδρύθηκε για να βρουν δουλειά ο Μπίστης και ο Τζουμάκας της εποχής.

Αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Οι ιστορικές αναλογίες αρέσουν στους πολιτικούς ακόμα κι όταν είναι καταφανώς ανιστόρητες.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλέον ανιστόρητοι εξ αυτών ανακάλυψαν ότι ζούμε ξαφνικά ένα «νέο ’89». Υποθέτω με τον Αλέξη Τσίπρα στον ρόλο του Ανδρέα Παπανδρέου – αν και μάλλον ντράπηκαν να το διατυπώσουν ευθέως…

Τι ήταν όμως το ’89 που θυμήθηκαν τώρα οι φίλοι του Παππά και του Παπαγγελόπουλου;

Κατ’ αρχήν να με συγχωρέσει ο αγαπημένος μου Λευτέρης Παπαδόπουλος αλλά το ’89 δεν ήταν βρώμικο. Ηταν λάθος.

Ενα λάθος χειρότερο από έγκλημα – για να δανειστώ τον αφορισμό που αποδίδεται στον Φουσέ.

Η δίωξη του Ανδρέα Παπανδρέου στήθηκε πάνω σε ένα πραγματικό σκάνδαλο, το σκάνδαλο Κοσκωτά, αλλά περιείχε ένα πολιτικό σχέδιο. Την αποδυνάμωση ή τον διαμελισμό του ΠΑΣΟΚ μέσα από τη δίωξη του αρχηγού του.

Με άλλα λόγια, ήταν ένας πολιτικός σχεδιασμός που διεκπεραιώθηκε με πολιτική στόχευση αλλά με ποινικούς και δικαστικούς όρους.

Ακριβώς δηλαδή αυτό που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Novartis. Πήρε ένα ενδεχόμενο σκάνδαλο και επιχείρησε να επισυνάψει σε αυτό ένα σχέδιο αποδυνάμωσης των πολιτικών αντιπάλων του.

Η σκέψη είναι ακριβώς η ίδια. Ιδια είναι και η μεθοδολογία.

Μόνο που στη θέση της ΝΔ και του Συνασπισμού του 1989 βρέθηκαν τώρα ο Παπαγγελόπουλος, ο Παππάς, ο Πολάκης, ο Καμμένος και τα άλλα παιδιά. Οσοι δηλαδή ήθελαν «να βάλουμε κάποιους φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές».

Ακόμα χειρότερα. Στο μυαλό τους είχαν ρητά την αποδυνάμωση και τον διαμελισμό της αντιπολίτευσης.

Το ομολόγησε ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός. Δήλωσε «βέβαιος» πως αν οι διώκτες είχαν επιδείξει λιγότερη αφέλεια «ακόμη και τα κόμματά τους θα αναγκάζονταν να απομακρύνουν αντί να αγκαλιάσουν» τους διωκόμενους («Καθημερινή», 7/6).

Είναι ακριβώς το δίλημμα που ετέθη στο ΠΑΣΟΚ το 1989. Και δεν περπάτησε. Τώρα ζήσαμε απλώς ένα εξίσου αποτυχημένο ριμέικ – ή μια φάρσα, αν το δούμε μαρξιστικά…

Σε σημείο μάλιστα που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επανέλαβε ακόμα και το παπανδρεϊκό «εγώ είμαι ο στόχος τους».

Αλλά με ένα μικρό μεθοδολογικό σφάλμα.

Κανείς στόχος δεν αποφασίζει ποτέ αν είναι στόχος. Τον στόχο τον αποφασίζει εκείνος που σημαδεύει.