Η κρίση δεν έχει τελειώσει

Χρειάστηκαν περίπου τρεις μήνες για να φτάσουν τα κρούσματα του Covid-19 παγκοσμίως το πρώτο εκατομμύριο. Για το τελευταίο, που είναι το δέκατο, χρειάστηκε μόλις μία εβδομάδα. Την Κυριακή, 28 Ιουνίου, μετρήθηκαν περισσότερα από 190.000 κρούσματα μέσα σε μια μέρα, αριθμός που αποτελεί νέο ρεκόρ. Μην κολλάτε στους αριθμούς. Κάνουμε περισσότερα τεστ από ποτέ και γι’ αυτό εντοπίζουμε περισσότερα κρούσματα από ποτέ. Αυτό που έχει σημασία είναι η μεγάλη εικόνα. Και η μεγάλη εικόνα λέει πως η κρίση δεν έχει τελειώσει ακόμη. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Δεν βρισκόμαστε καν στο περίφημο «δεύτερο κύμα». Είναι ακόμη το πρώτο κύμα που συνεχίζει να εξαπλώνεται στον κόσμο. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν διαθέτουμε την πολιτική φαντασία, την απαιτούμενη αλληλεγγύη και το αναγκαίο σθένος για να ξεπεράσουμε αυτήν την κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο; Μπορεί η κοινή γνώμη και οι ηγεσίες στην Ευρώπη και την Ασία, όπου η εξάπλωση του ιού κάπως συγκρατήθηκε, να συνασπιστούν για να αντιμετωπιστεί ο ιός και στον υπόλοιπο κόσμο;

Η πανδημία αυτή αποτελεί μια πολύ μεγάλη πρόκληση για τη σύγχρονη φαντασία. Είμαστε όσο ποτέ άλλοτε διασυνδεδεμένοι αλλά αδυνατούμε ακόμη να αντιληφθούμε πώς λειτουργεί ο κόσμος. Αυτό ήταν σαφές ήδη από τον Ιανουάριο του 2020. Δεν χρειάζεται να σταθούμε στις καθυστερήσεις και τις υπεκφυγές – όλα αυτά είναι αρκετά οδυνηρά. Το ζήτημα είναι ότι η Δύση αντιμετώπισε την κρίση στην Ουχάν ως ένα μακρινό και εξωτικό πρόβλημα – μακρινό και εξωτικό εξαιτίας της «αυταρχικής» αντιμετώπισης της πανδημίας από την Κίνα. Μιλήσαμε τότε για μια «στιγμή Τσερνόμπιλ» του καθεστώτος Σι, λες και αυτά τα δυο μπορεί να είχαν οποιαδήποτε σχέση.

Εχει έρθει η ώρα να κοιτάξουμε και πάλι τους αριθμούς και τα γεγονότα κατά πρόσωπο. Ο Covid-19 είναι μια ηχηρή προειδοποίηση. Μας καλεί να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο έχουμε κατατάξει τον κόσμο και έχουμε τοποθετήσει τον εαυτό μας σε αυτόν.